‘Meneer Parkinson’ en mantelzorgcomplimenten - Blog Gera Keijenborg

Aantal weergaven: 2380

"Oh, sorry, nee, natuurlijk bent u geen bewoner. U komt hier altijd op bezoek”. Oom Tom kon er wel om kon lachen. Alsof dat voor hem de momenten waren waarop hij geen ernstig chronisch zieke man hoefde te zijn, maar gewoon even mantelzorger.

Do small thing with great love (Mother Teresa)

Zelfs toen duidelijk was dat ‘Meneer Parkinson’ hem altijd zou vergezellen, bleef oom Tom lange tijd zelf mantelzorger. Er werd voor nog oudere en ziekere buren gekookt, de tuin werd geschoffeld of boodschappen werden voor hen gedaan. En voor een ritje naar de dokter, tandarts of het ziekenhuis mocht iedereen altijd aankloppen. Ze waren immers niet voor niets in een seniorencomplex gaan wonen dat volgens het 'Abbeyfield-principe' was opgezet. 

Zorgen voor anderen
Toen hij zelf alleen nog maar met veel moeite zonder hulpmiddelen kon lopen, sleepten ze toch samen een buurvrouw - die ze op sokken en in pyjama in de regen over straat zagen strompelen - naar binnen. Ze zetten haar buiten op een keukenstoel en droegen haar daarmee samen naar binnen. Pas daarna belden ze haar kinderen om hulp. Het leverde hem een longontsteking op, maar daar hoorde je oom Tom echt niet over klagen. 
Zorgen voor anderen, dat had hij zijn hele leven al gedaan en dat deed hij nu gewoon nog. 

Oom Frans en Ma
Zo reden hij en zijn vrouw ook meerdere malen per week naar de naburige stad om te zorgen voor de ernstig zieke oom Frans, die vanuit de Randstad dichter naar hen toe was verhuisd om hier in een ziekenhuis behandeld te kunnen worden. En elke week op een vaste middag bezochten ze Ma in het verpleeghuis. Dat deden ze om ons te ontlasten, maar ook omdat ze het - net als wij - belangrijk vonden dat Ma elke dag bezoek had. Dus draaiden ze mee in het rooster dat we daarvoor hadden gemaakt. 

Hilarisch

Die bezoekjes leverden regelmatig hilarische situaties op. Nou ja, oom Tom vond het hilarisch, zijn vrouw en het verpleeghuis vonden het meestal wat gênant. Omdat hij zeven jaar lang elke week bij Ma in het verpleeghuis kwam, was hij daar voor de meeste medewerkers een bekende. Ma’s vaste verzorgers wisten wel dat hij aan Parkinson leed, maar dat gold natuurlijk niet voor iedereen. ’Meneer Parkinson’ ging echter wel steeds vaker met die bezoekjes mee. Waar hij aanvankelijk nog zelfstandig lopend en wat later steunend op een kruk het verpleeghuis binnenkwam, werd voor oom Tom uiteindelijk de rollator onmisbaar. 

“Oh, sorry, nee, natuurlijk bent u geen bewoner. Neem mij niet kwalijk

Vergissing
Vooral de laatste periode wilde het dan nog wel eens gebeuren dat een nieuwe verzorgende, of iemand die eigenlijk op een andere afdeling werkte hem probeerde te beletten de afdeling af te gaan of van de lift gebruik te maken. Ze dachten dat hij een van de bewoners was die stiekem met bezoek probeerde de gesloten afdeling te verlaten. Als de vergissing duidelijk was, werden er excuses gemompeld en soms kreeg ik dan zelfs thuis een berichtje met verontschuldigingen per mail: “er heeft zich wéér iemand vergist…” 


Confronterend
Zijn vrouw vond zulke situaties ingewikkeld en vervelend. Het confronteerde haar met een toekomst die ‘Meneer Parkinson’ mogelijk zou gaan veroorzaken. Een perspectief waar beiden niets van wilden weten, want: “niets is zo mensonterend als dit aftakelen, dit zo afhankelijk zijn en opgesloten in een verpleeghuis te moeten leven.”

“Het enige wat ik nu nog met mantelzorg kan, is zorgen dat er iemand bij de gemeente een compliment voor jullie aanvraagt”

Nog even mantelzorger zijn
Wat weinigen te horen kregen, was dat hij er eigenlijk wel om kon lachen! Hij genoot vooral van de rode hoofden en de gestamelde excuses: “oh, sorry, nee, natuurlijk bent u geen bewoner. U komt hier altijd op bezoek. Ik had het niet goed gezien meneer, neem mij niet kwalijk.” Bijna alsof dat voor hem de momenten waren waarop hij geen ernstig chronisch zieke man hoefde te zijn. Het leek alsof hij ‘Meneer Parkinson’ dan een zetje kon geven en nog even gewoon een mantelzorger kon zijn.

Mantelzorgcomplimenten
De buurvrouw, oom Frans en ook Ma zijn inmiddels dood. Hij heeft er, achteraf gezien, weinig mantelzorgcomplimenten voor gekregen. Die gingen doorgaans naar zijn vrouw. ‘Meneer Parkinson’ heeft inmiddels steeds meer zorg en dus ook mantelzorg voor hem noodzakelijk gemaakt. Er zijn zelden of nooit meer momenten dat iemand zich vergist over wie er de patiënt in huis is. ‘Meneer Parkinson’ laat zich tegenwoordig niet zo gemakkelijk meer verjagen. Slechts een enkele keer, als er een nieuwe verzorgende in het thuiszorgteam komt, of een uitzendkracht, wil het nog wel eens gebeuren dat ze hem vragen gewoon zelf op te staan en mee te lopen. Dat lukt hem echt helemaal niet meer en niemand kan daar nog om lachen.

“Het enige wat ik nu nog met mantelzorg kan, is zorgen dat er iemand bij de gemeente een compliment voor jullie aanvraagt”, zegt hij ieder jaar. Dat hij die formulieren niet meer kan ondertekenen, zelfs dat vindt hij - sinds we een stempel met zijn handtekening voor hem lieten maken - inmiddels ook niet meer gênant. 


>> Volgende week donderdag: Met de mantel der liefde

Ze zijn meer dan 61 jaar samen en nog steeds verliefd. Al verweeft 'Meneer Parkinson' steeds meer delen van hun leven met elkaar en leeft zij inmiddels ook zijn leven. Haar ogen laten hem niet langer dan een paar minuten los. Dat wat zij biedt aan mantelzorg is onbetaalbaar...


© Gera Keijenborg 

Gera: "Ik mantelzorg vanuit Sponsorschap (NLP): Jij bent bijzonder, uniek, je hoort hier, je bent de moeite waard en je verdient het. Erkenning voor de klacht en de pijn, maar zeker ook voor de kracht van de hulpbehoevende ander, zijn voor mij essentieel. Parkinson, dat heb je niet alleen. Zorg ontvangen en zorg geven: dat werkt een beetje zo als in een samengesteld gezin. Je moet wennen aan elkaars gewoonten en regels. Daarom is patiënten- en familieparticipatie zo belangrijk. 40 Jaar werkervaring in Zorgland helpen me daarbij een beetje de weg te vinden"

Disclaimer: Gera Keijenborg is een pseudoniem. De hoofdpersoon in de verhalen heeft toestemming gegeven ze te schrijven, mits hij anoniem mag blijven. In verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële karakteristieken van hem en andere betrokkenen en zorgverleners gewijzigd of verwijderd, dan wel fictionele elementen toegevoegd. De betrokken hulpverleners zijn ervan op de hoogte dat deze blogs verschijnen. Soms lazen zij vooraf mee. 

Auteur: Gera Keijenborg

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Laatste levensfase bespreekbaar

Het is nooit te vroeg om na te denken over de laatste levensfase. Over wat voor jou, je naasten, je cliënten of patiënten van waarde is in het leven. Nodig ze uit om erover te praten. Een eerste stap daartoe kan zijn om wensen op papier te zetten. Een mooie vorm is een brief. Probeer het eens uit... 

Schrijf een brief



Landschap van palliatieve zorg

Welke partijen zijn er werkzaam in de palliatieve zorg? Hoe verhouden ze zich tot elkaar? Bekijk de infographic.