Harten in actie - Blog Sander de Hosson

Aantal weergaven: 17482

Harten in actie

Binnen 1 minuut belt hij terug: “Doe het. Doe het. De patiënt geeft nadrukkelijk toestemming.” De gebeurtenissen daarna volgen elkaar in een rap tempo op en zijn wonderschoon. 

Aan het begin van een prachtige donderdagavond in de nazomer van dit jaar gaat de telefoon. We zitten in de tuin, het is opmerkelijk warm voor oktober. Het leidt tot een vreemd contrast: de bladeren van de bomen om ons heen zijn bruin, maar de geur en sfeer buiten passen in het hart van de zomer. Ik kijk naar de tijd. Het is een raar tijdstip voor een telefoontje. 18.23 uur. We moeten eten.

Het is een bekende verpleegkundige die me via Facetime belt. Ik ken haar uit mijn opleidingstijd. Altijd als ik haar naam zie, denk ik terug aan een huwelijk dat we samen met anderen regelden voor een jonge, stervende patiënt met longkanker, dat nog net op tijd lukte. Het was een ervaring die ik nooit meer zal vergeten. 

Als ik opneem, hoor ik dat ze onder grote spanning staat. Haar woorden vormen nauwelijks zinnen meer. Het blijven zinsdelen, kort en krachtig versneden in de essentie: "Jonge patiënt. Een mid-veertiger. Kinderen. Net te horen gekregen dat hij gaat sterven. Waarschijnlijk vanavond al. Of vannacht. Sander. Het is net als toen. Dezelfde vraag. Hij wil nog trouwen."

"Sander. Het is net als toen. Dezelfde vraag. Hij wil nog trouwen."

Ik kan niet veel uitbrengen, omdat ik het niet begrijp. En reageer misschien veel te instinctief: "Waarom bel je mij? Bel de gemeente!" Nadat ik de woorden uitgesproken heb, haper ik, omdat ik besef dat het gezien het tijdstip een onzinnige opmerking is."

"Hebben we gedaan. Ze zijn al dicht. Niemand meer bereikbaar. We bellen nu naar iedereen. Andere gemeenten. Vrienden. Collega's. Naburige hospices. Zonder resultaat. Weet jij nog wat?" 
Natuurlijk heb ik geen flauw idee wat me nu te doen staat en zeg dat eerlijk. Ze wacht mijn antwoord nauwelijks af en legt al neer. Ze heeft haast. Op zoek naar mogelijkheden om toch te doen wat nu gedaan moet worden.

Een minuut denk ik na. Ik kan maar een optie bedenken. Social media kent vele nadelen, maar soms ook voordelen. "De kracht van Twitter," fluister ik. "Gevreesd om zijn genadeloosheid". Daarom bel ik terug en leg het voor. De verpleegkundige twijfelt en geeft me de behandelend arts aan de lijn. Ook hij twijfelt en zegt het met de patiënt zelf te willen overleggen. Binnen 1 minuut belt hij terug: 'Doe het. Doe het. De patiënt geeft nadrukkelijk toestemming'.

"De kracht van Twitter," fluister ik. "Gevreesd om zijn genadeloosheid".

Ik plaats de tweet: "In een ziekenhuis in Groningen heeft een man net te horen gekregen dat hij gaat sterven. Mogelijk vanavond al. De gemeente is al dicht. Wie kan helpen om hem te laten trouwen @gem_groningen."

Wat ik dan zie gebeuren is met geen pen te beschrijven. Binnen drie minuten is de tweet 160 keer geretweeted en binnen nog een minuut krijg ik zowel het telefoonnummer van een gemeenteraadslid als van een wethouder in mijn DM. Ik bel de eerste, leg het uit en geef het telefoonnummer van de behandelend arts. "Ik ga het meteen proberen," zegt hij zonder enig spoor van twijfel.

De gebeurtenissen daarna volgen elkaar in een rap tempo op en zijn wonderschoon. Ik word fragmentarisch op de hoogte gehouden door het gemeenteraadslid. De burgemeester van mijn stad, een wethouder, de gemeentesecretaris, een trouwambtenaar en de officier van justitie die uiteindelijk binnen no time toestemming verleent. Er komen allerlei kleine radertjes op gang die zorgen voor iets heel groots. 

Er komen allerlei kleine radertjes op gang die zorgen voor iets heel groots. 

Binnen anderhalf uur is de trouwambtenaar in het ziekenhuis ter plekke en hoor ik dat het huwelijk zal beginnen. De verpleegkundige (die me terloops nog even vertelt dat ze eigenlijk dagdienst heeft en uren naar huis had moeten zijn), is in de waan van het moment gevraagd om te getuigen. "Een bizar grote eer", roept ze nog. Ik heb soms moeite om het woord compassie precies te definiëren, maar ik denk dat zij het begrip met grote precisie belichaamt. Dit is zorg. Dit is waar zorg om gaat. 

Een andere wethouder van de stad stuurt me een bericht: "Kan ik nog helpen?" Een wildvreemde trouwambtenaar aan de andere kant van het land smst me: "Ik zit nu in de auto en kan er binnen twee uur zijn." Hoe zij aan mijn nummer kwam, ik heb geen idee. Boeit ook niet. Het is prachtig, zo prachtig. 

Een kwartier later stuurt de verpleegkundige het bericht: "Het is gelukt. Het was op tijd. Ze zijn getrouwd". Ik kijk naar de woorden op mijn telefoon. Wat een intens moment van menselijkheid binnen dit onmetelijk verdriet dat zich op slechts enkele kilometers afspeelt. 

Ik heb geen flauw idee om wie het nu eigenlijk gaat en al die anderen vast en zeker ook niet. Het maakt stil. Zovelen deden zomaar wat nodig was.

© Longarts Sander de Hosson

Image


Disclaimer: In verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële patiëntenkarakteristieken gewijzigd of verwijderd, dan wel fictionele elementen toegevoegd. De afbeeldingen bij de verhalen zijn stockfoto's.


Auteur: Sander de Hosson

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Laatste levensfase bespreekbaar

Het is nooit te vroeg om na te denken over de laatste levensfase. Over wat voor jou, je naasten, je cliënten of patiënten van waarde is in het leven. Nodig ze uit om erover te praten. Een eerste stap daartoe kan zijn om wensen op papier te zetten. Een mooie vorm is een brief. Probeer het eens uit... 

Schrijf een brief



Landschap van palliatieve zorg

Welke partijen zijn er werkzaam in de palliatieve zorg? Hoe verhouden ze zich tot elkaar? Bekijk de infographic.