Echo - Blog arts palliatieve geneeskunde Christiaan Rhodius

Aantal weergaven: 5779

Echo

Corry kijkt op als ik binnenloop. De frons op haar voorhoofd verdwijnt als sneeuw voor de zon. De vragenlijst die voor haar ligt, schuift ze naar de zijkant van de tafel. 

Vanaf de kennismaking in het Spaarne Gasthuis ken ik haar als iemand met een lach op het gezicht. Hier in Bardo is het niet anders. Ze is net terug van een weekend weg met haar familie.
 

Ik pak een stoel en schuif bij haar aan. ‘Wat voor lijst is het?’
‘Mijn man had ALS en deed mee aan allerlei onderzoeken, nu word ik als nabestaande ook bevraagd. Beginnen ze direct over mijn levensovertuiging… alsof dat van belang is als je wilt weten hoe het was om hem te verzorgen.’ Ze fronst weer kort en vervolgt dan op luchtige toon. ‘Ik sprak de echtgenote van een medepatiënt. Zij komt dagelijks, is er de hele dag, maar slaapt gewoon thuis. Niet dat mijn echtgenoot hier had willen zijn, veel te verknocht aan zijn eigen huis. Maar toch, wat een uitkomst. Dat dit ook mogelijk is in Bardo.’

‘Hoe was het weekendje weg?’
‘Heerlijk. Volledig verzorgd. Dat gunde ik de kinderen ook zo, niets inkopen doen of andere regeldingen. Vergis je niet hè, met kleinkinderen erbij zijn we met z’n tienen.’
‘En ik heb nog meer op het programma staan,’ zegt ze met een twinkeling in de ogen alsof ze me een geheim gaat verklappen. ‘Ik ga nog naar huis om de koelkast en diepvries uit te ruimen. Daar was ik voor mijn komst naar hier niet aan toegekomen. Mijn zoon gaat met me mee, dus dat gaat helemaal goed komen.’
 

Nu frons ik mijn voorhoofd. Schoonmaken en opruimen is niet bepaald iets waar ik een twinkeling van in mijn ogen krijg.
‘Je weet van mijn schoondochter die zwanger is,’ gaat Corry direct verder. ‘Het kindje zal ik niet meer meemaken, dus vonden ze het moeilijk het te vragen, maar zaterdag krijgen ze…’
‘… een echo!’ vul ik haar vrijmoedig aan. Nu twinkelen mijn ogen ook.
‘Juist!’ Ze straalt breeduit, haar kleurige make-up geheel passend bij de stemming. ‘Natuurlijk wil ik daarbij zijn. Wordt het een meisje of een jongen? Ze vertellen me zelfs de naam. Ik ben zo benieuwd.’

‘Wat ontzettend mooi,’ zeg ik met een brok in mijn keel. ‘Zou er zo een blog over kunnen schrijven,’ floep ik eruit.
‘Moet je doen. Ik heb ze gelezen en vind ze prachtig.’
‘Garanties geef ik je niet. Misschien lukt het nog voor mijn vakantie.’
Ze kijkt me streng aan, haar wijsvinger naar mij gericht: ‘Jij gaat vakantie houden. Denk erom.’
 

Voor mijn vakantie geef ik haar de opzet voor dit blog. Nu lees en verwerk ik haar handgeschreven opmerkingen. Vanaf haar rouwkaart lacht ze me toe, het glas geheven. Ik volg haar voorbeeld.
‘Op jou, Corry. En op je kleindochter!’

© Christiaan Rhodius, arts palliatieve geneeskunde, augustus 2017

In samenspraak met familie bij dit blog een ‘foto’ van haar aanstaande kleindochter.

 

Auteur: Christiaan Rhodius

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Laatste levensfase bespreekbaar

Het is nooit te vroeg om na te denken over de laatste levensfase. Over wat voor jou, je naasten, je cliënten of patiënten van waarde is in het leven. Nodig ze uit om erover te praten. Een eerste stap daartoe kan zijn om wensen op papier te zetten. Een mooie vorm is een brief. Probeer het eens uit... 

Schrijf een brief



Landschap van palliatieve zorg

Welke partijen zijn er werkzaam in de palliatieve zorg? Hoe verhouden ze zich tot elkaar? Bekijk de infographic.