Dag - Blog longarts Sander de Hosson

Aantal weergaven: 89067

Dag

Toen ik je vertelde dat longkanker zonder behandeling meestal een snel einde zou betekenen, schrok je niet, maar glimlachte je: "Maak je niet zo druk, man. Ik heb een mooi leven gehad."

Dag mooie patiënt,

Wat ging het ineens snel, die laatste uren. Vannacht was je binnengekomen met benauwdheid en later ook een beetje koorts. De foto toonde de bekende tumor, maar omdat je nu veel benauwder was dan eerder, had ik je door de scan gehaald. Het waren niet de longembolieën waar ik even aan dacht, maar een snel uitbreidende longontsteking rond die tumor van je.

Ik riep nog: "We gaan je proberen te redden met antibiotica en prednisolon." Praten lukte niet meer door de benauwdheid, maar je glimlachte. Waarschijnlijk dacht je: "Maak je niet zo druk, man". Toen je wees naar de telefoon, begreep ik dat je al veel verder was dan ik. "Bel mijn vrouw maar," zeiden je ogen. Je voelde dat je dood zou gaan.

Dat was schrikken, nu twee jaar geleden, toen we de foto zagen die we bij een routinecontrole van je COPD hadden gemaakt omdat je vertelde dat je afgevallen was. We zagen dat je een tumor had. We startten met chemokuren, waarvan je er uiteindelijk vier hebt gehad. Aan het einde van die maanden, vertelde je me dat je dit nooit meer zou doen. "Dan kom ik op bed te liggen en daar kom ik nooit meer van af."

Toen ik je vertelde dat longkanker zonder behandeling meestal een snel einde zou betekenen, schrok je niet, maar glimlachte je: "Maak je niet zo druk, man. Ik heb een mooi leven gehad."

Wat was het bijzonder om te merken dat je ruim twee jaar nauwelijks klachten kreeg van een tumor die maar heel langzaam groeide. Ik stuurde wat bij, een beetje dexamethason om je wat minder futloos te voelen en een beetje morfine tegen de pijn. Je vrouw vertelde vandaag dat je twee weken geleden nog op Vlieland het eiland over was geweest. 'Op een scootmobiel, wat een uitvinding.'

Dag mooie patiënt,

Wat waren dat prachtige bezoeken die je bracht. Hoogtepunten in een week. Wat moest je lachen als ik half oververhit uit het ziekenhuis kwam aangesneld om op tijd met mijn spreekuur te beginnen. "Doe nou toch eens rustig, man." Je nam koffie mee. Vaak ging het maar een paar minuten over hoe het met je ziekte ging. Je wilde praten over al dat andere dat je leven maakte: je vrouw, je kinderen, je kleinkinderen en ook over hoe het met mij ging. Het was een vast en gewaardeerd onderdeel als je vroeg naar een foto van mijn kinderen. Ik toonde ze en jij toonde jouw kleinkinderen. Toen je vroeg of je mocht tutoyeren, zei ik dat dat niet erg gebruikelijk was, maar je deed het toch en ik vond het prima.

Wat moest je ook lachen om mijn geklik op vakjes op mijn computer om de nodige lijstjes af te werken om zo in kaart te brengen hoe het met je ging. "Debiel," vond je al die lijstjes en regels en natuurlijk had je gelijk.

Dag mooie patiënt,

Wat was je duidelijk toen je sprak over het levenseinde. "Ik wil geen gesodemieter in dat laatste stukje." Ik beloofde je dat ik alles in het werk zou stellen om dat te voorkomen. Gesodemieter kwam er maar heel even. Je werd vandaag benauwder. Je keek me aan en ik wist wat me te doen stond. Ik gaf je een goede dosis morfine en toen dat niet hielp nog een keer en nog een keer.

Wat was je ontwapenend, daar op je sterfbed, toen je even was weggezeild en wij, je vrouw, twee verpleegkundigen, een coassistent en ik, ademloos naar je keken. Toen je toch weer wakker werd en naar het plafond omhoog keek, zei je: "Zijn jullie nu echt in gebed uitgebarsten?"

Dag mooie patiënt,

Wat suisde je mooi uit het leven. Je vrouw aan je zijde, je kinderen en kleinkinderen om je bed. Het laatste stuk was je meer dan genadig, want gesodemieter kwam er helemaal niet meer. Je ogen sloten zich en halverwege de middag ging je dood.

Wat was het een eer om een rol te spelen in de zorg om jou al die jaren en wat was het een dankbaar voorrecht erbij te mogen zijn in die laatste levensuren.

Dag mooie patiënt, dag.


(c) Longarts Sander de Hosson

Image

Auteur: Sander de Hosson

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Laatste levensfase bespreekbaar

Het is nooit te vroeg om na te denken over de laatste levensfase. Over wat voor jou, je naasten, je cliënten of patiënten van waarde is in het leven. Nodig ze uit om erover te praten. Een eerste stap daartoe kan zijn om wensen op papier te zetten. Een mooie vorm is een brief. Probeer het eens uit... 

Schrijf een brief



Landschap van palliatieve zorg

Welke partijen zijn er werkzaam in de palliatieve zorg? Hoe verhouden ze zich tot elkaar? Bekijk de infographic.