Wat betekent ongeneeslijk ziek zijn voor een patiënt en zijn/haar naasten? En welke rol kunnen zorgverleners, vrijwilligers en andere betrokkenen daarbij spelen?
De verhalen laten zien hoe mensen omgaan met de eindigheid van het leven, hoe zij invulling geven aan hun leven tot het einde en hoe je als betrokkene van betekenis kunnen zijn.

'Meneer Parkinson': Regels - Blog Gera Keijenborg

Aantal weergaven: 970

Wanneer is niet meer precies te achterhalen, maar op een goed moment bleek meneer Parkinson er met oom Tom’s dorstgevoel vandoor. We wisten van dit risico, maar ondanks dat we waren gewaarschuwd, gebeurde het. Sluipend en op kousevoeten had meneer Parkinson zijn dorst stukje bij beetje meegenomen.

De belangrijkste regel in de zorg?
Volgens mij dat je altijd eerst naar de mens kijkt en dan pas naar de regel.
(Luc Pluijmen in Eend en Konijn laten zien wat zorg is)

Wij hadden het pas echt goed in de gaten toen oom Tom extreem weinig dronk. Dat had natuurlijk allerlei vervelende consequenties. Plas die de kleur had van de nationale wimpel, hoofdpijn en duizeligheid. Een droge huid die kriebelde. Een vaak terugkerend algeheel gevoel van onbehagen. En uiteindelijk een dijk van een obstipatie.

Soms had hij meer dan 10 dagen geen ontlasting. Zijn kleding paste amper meer over zijn steeds opgeblazen buik en de breuk, die daar sinds jaar en dag zat, leek vaak letterlijk te knappen. Bovendien  kreeg hij onzettende last van zijn rug. Af en toe kreeg hij een clysma, maar dat loste het probleem allang niet meer op. Het bracht slechts tijdelijk verlichting en een clysma mocht volgens de regels niet zo vaak. Wel kreeg hij medicatie, die hij heel trouw dagelijks innam, al hielp het geen sikkepit. Bij die medicatie moest hij veel drinken en dát was nou juist een enorm probleem.

Gek van de goede adviezen
Terwijl meneer Parkinson met de dorst in de binnenzak in een hoekje van de kamer zat te grinniken, werd oom Tom gek van alle anderen.

“U moet meer drinken”, zeiden de dokters.
“Ja”, zei oom Tom, maar hij deed het niet.

“U moet meer drinken”, zei de thuiszorg.
“Ja”, zei oom Tom, maar hij wilde niks.

“Je moet meer drinken”, zei zijn vrouw.
“Ja”, zei oom Tom, maar hij kon het niet.

“Je moet echt meer drinken, ook al heb je geen dorst”, zei ik.
“Ja”, zei oom Tom. “Zeur niet. Ik drink als ik dorst heb en dat heb ik niet.”

Ten einde raad bedachten we een list om meneer Parkinson buiten spel te zetten.

Ik lijk zelf ook wel wat op een kameel. Dus vertelde ik hem wat ik altijd met mezelf afsprak bij lange perioden van sportieve inspanning en zweet: elke 10 kilometer of 15 minuten 1 slok uit een bidon. “Ja”, zei oom Tom, maar het gebeurde niet. En dan vertelde ik hem van een reis door de woestijn waarbij we een bevriende verpleegkundige, die met ons meereisde, dwongen achter elkaar een liter te drinken. En dat ze daarna pas dorst kreeg en toen pas geloofde dat ze uitgedroogd was. Oom Tom knikte terwijl ik in het vel van zijn hand kneep. Ja, hij was duidelijk uitgedroogd, dat zag hij zelf ook wel. En dat verhaal en die verpleegkundige kende hij, want dat had ik al zo vaak verteld. Maar zijn dorst kreeg hij er niet mee terug.

Steeds weer het standaard antwoord
Op de vraag hoe we dit konden aanpakken, kregen we altijd het standaardantwoord dat 1½-2 liter vocht per dag noodzakelijk was en dat oom Tom de laxantia trouw moest nemen. Uiteindelijk zou er een MDL-arts aan te pas komen om de obstipatie op te lossen. Nadat oom Tom in het ziekenhuis eenmalig helemaal leeg was gespoeld en zijn darmen uitgebreid bekeken, kreeg hij andere medicatie.

Blijkbaar heeft meneer Parkinson hem tegelijkertijd daar in het ziekenhuis zijn dorstgevoel weer teruggegeven. Hij heeft nog nooit zoveel gedronken als sinds die opname.

Tot die tijd deden we zelf maar wat op goed geluk: hele grote glazen drinken geven, hele kleine glazen drinken geven, zoete drankjes, zure drankjes, soep en waterijsjes. Allemaal met nul effect. Het enige wat hielp was samen met iemand anders drinken, maar smaken zijn nu eenmaal verschillend en oom Tom dronk nooit echt met smaak en dus ook nooit genoeg, bijvoorbeeld van de drankjes die zijn vrouw wel lekker vond.

Ten einde raad bedachten we een list om meneer Parkinson buiten spel te zetten.

Consumententest voor oom Tom
Nu alcoholhoudende drankjes, met alle medicatie, niet zo verstandig meer waren, besloten we  oom Tom te betrekken bij een heuse consumententest naar alcoholvrij bier. Dat kende hij alleen nog uit de tijd van ‘Buckler’ en net als Radler vond oom Tom dat eerlijk en plat gezegd “niet te zuipen”.

Na overleg met een bevriende bierkenner en een bezoek aan twee lokale slijters bleek de keuze aan alcoholvrij bier veel groter dan we ooit hadden kunnen verzinnen: Heineken, Jever, Clausthaler, Bitburger, Palm, Erdinger, en zo konden we nog een poosje doorgaan. Elke avond werd er 1 flesje aan de test onderworpen. Net zo lang tot oom Tom wist welke van die pilsjes hij best lekker vond.

Eén ‘biertje’ drinkt hij sindsdien ’s avonds voor het slapen gaan.
Al ruim een jaar drinkt hij dat soms in goed gezelschap.
Ze durven het beiden aan niemand verder te vertellen.
Hij niet tegen de dokter en de anderen van de zorg. De verpleegkundige vast en zeker niet tegen zijn leidinggevenden.
Het past natuurlijk op geen enkele registratielijst en het is waarschijnlijk ook tegen ieder protocol en elke regel.

Maar weet je wat oom Tom leukst van alles vindt? Dat deze ene broeder ’s avonds dienst heeft en dat ze hun ‘pilsje’ dan gezellig samen delen.  Daar kan hij soms al in de ochtend naar verlangen...


>> Vervolg, donderdag 14 maart : Thuiszorg - Afstemmen en leiden

Alle bewegen is ingewikkeld sinds meneer Parkinson in oom Tom’s leven is gekomen. Eerst liet hij hem lopen met een stok, toen met een kruk en vervolgens met een rollator. De laatste tijd zijn er steeds vaker zomaar momenten dat het meneer Parkinson behaagt om hem onverwacht op zijn benen te doen wankelen. Van het ene ogenblik op het andere staat hij als aan de grond genageld. En wat hij ook probeert, zijn voeten blijven gewoonweg plakken... 

© Gera Keijenborg

Gera: "Ik mantelzorg vanuit Sponsorschap (NLP): Jij bent bijzonder, uniek, je hoort hier, je bent de moeite waard en je verdient het. Erkenning voor de klacht en de pijn, maar zeker ook voor de kracht van de hulpbehoevende ander, zijn voor mij essentieel. Parkinson, dat heb je niet alleen. Zorg ontvangen en zorg geven: dat werkt een beetje zoals in een samengesteld gezin. Je moet wennen aan elkaars gewoonten en regels. Daarom is patiënten- en familieparticipatie zo belangrijk. 40 Jaar werkervaring in Zorgland helpen me daarbij een beetje de weg te vinden."

Disclaimer: Gera Keijenborg is een pseudoniem. De hoofdpersoon in de verhalen heeft toestemming gegeven ze te schrijven, mits hij anoniem mag blijven. In verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële karakteristieken van hem en andere betrokkenen en zorgverleners gewijzigd of verwijderd, dan wel fictionele elementen toegevoegd. De betrokken hulpverleners zijn ervan op de hoogte dat deze blogs verschijnen. Soms lazen zij vooraf mee. 

Auteur: Gera Keijenborg

IconClassfa-newspaper-o

Laat uw reactie achter

Dit formulier verzameld uw naam, e-mailadres, IP adres en content zodat we de reacties kunnen onderverdelen op de website. Voor meer informatie kan je naar onze Privacy Policy en Terms Of Use waar u meer informatie kan vinden over waar, hoe en waarom we uw gegevens bewaren.
Reactie toevoegen