Wat betekent ongeneeslijk ziek zijn voor een patiënt en zijn/haar naasten? En welke rol kunnen zorgverleners, vrijwilligers en andere betrokkenen daarbij spelen?
De verhalen laten zien hoe mensen omgaan met de eindigheid van het leven, hoe zij invulling geven aan hun leven tot het einde en hoe je als betrokkene van betekenis kunnen zijn.

Keukengeheimen - Blog Ingrid van Loon

Aantal weergaven: 2197

Keukengeheimen

De keuken van ons hospice werd jarenlang verblijd met een stel donkere pretogen, een gulle lach en een warme zachte Brabantse tongval, zodra Mario binnenkwam. Hij was een van de vaste kookvrijwilligers en ik keek altijd uit naar zijn komst rond vier uur. Ik herkende hem aan zijn felrode jas en de geprinte recepten in zijn hand.

Mario was een zeer goed geoefende thuiskok, die na zijn pensioen zijn hobby flink in uren had uitgebreid. Hij draaide zijn hand niet om voor een royale ovenschotel met boerenkool en sierlijke plakjes rookworst bovenop, of zelfgemaakte friet met biefstuk inclusief romige zelfgemaakte pepersaus voor twaalf personen.

Ook de cliënten en hun familie roemden zijn kookkunsten. “Er wordt sowieso heerlijk vers gekookt hier, maar als Mario er is… Dan is het ècht smullen!”, zeiden ze vaak.

Ik stond graag aan het kookeiland als zijn pannen op het vuur gingen. Hij kieperde eens een zakje geraspte kaas bovenop gebakken kipblokjes. Zijn ogen glommen en hij beantwoordde mijn verbaasde blik met een greep in de keukenlade. Hij hief een vork omhoog en zei: “De kaas smelt weg en laat een heerlijk zoute smaak achter. Proef maar.”

Langzaam leerde ik hem beter kennen. Hij vond dat je moest genieten van het leven en maakte graag om een uur of vijf advocaatjes met slagroom als aperitiefje voor onze cliënten. Een vers toetje ontbrak nooit. Zelfgemaakte hangop met aardbeien of chocolademousse. Mario maakte het allemaal.

Hij had niet alleen een grote liefde voor eten. Hij had zijn hart weer verpand aan een vrouw. Hij was verliefd en zou gaan samenwonen. Hun grootse plannen verwarmden de keuken nog meer als hij erover sprak.

Tot een van de verpleegkundigen vertelde dat Mario bij ons opgenomen zou worden.

Er was een longtumor met uitzaaiingen ontdekt. Daar schrokken we van en het meest slechte scenario ontvouwde zich. Mario ging zodra hij bij ons werd opgenomen zienderogen snel achteruit. Hij is na krap een week overleden. Een machteloos gevoel overviel ons.

De kamer waar hij opgebaard lag, stond in een mum van tijd vol met bloemen en kaarten. Hij bleek niet alleen in ons hospice zeer geliefd te zijn. Het herinneringenboek op tafel werd door velen gevuld met laatste woorden van afscheid. Zijn nieuwe liefde was enorm verdrietig én dapper. Ze zag hun mooie toekomst in duigen vallen en snapte ook dat dit voor de hospicemedewerkers een bijzondere situatie was. Ze kwam graag langs in de dagen tussen Mario’s overlijden en de uitvaart. Bij ons kon ze herinneringen ophalen en nog heel even bij hem zijn.

Ik vertelde haar over onze mooie momenten aan het kookeiland. Dat ik veel van hem had geleerd en dat ik zijn gastvrijheid en gulheid heb bewonderd.

Gelukkig zijn alle complimenten tijdens zijn leven gegeven en heeft hij ze altijd met open armen in ontvangst genomen.

We liepen samen naar zijn kamer. We gingen elk aan een kant van zijn bed staan en raakten zwijgend tegelijkertijd zijn koude handen aan. Ze kookten en knuffelden vanaf toen nooit meer.

© Ingrid van Loon, vrijwilliger bij Hospice Marianahof in Etten-Leur

Ingrid: "Palliatieve zorg is vaak nog onbekend of eng. In mijn blogs vertel ik verhalen uit de dagelijkse praktijk van het hospice, want ik maak veel mooie momenten mee die het waard zijn om te delen. Ik ervaar vooral dankbaarheid van de cliënten en hun dierbaren tijdens de laatste levensdagen. Het is volgens mij de kunst om aandacht te blijven hebben voor de mens en zijn waardevolle leven, juist als een ziekte de overhand wil nemen en de dood nabij is. Hoe ik dat doe en of dat lukt, lees je in mijn blogs."

Auteur: Ingrid van Loon

IconClassfa-newspaper-o

11 reactie(s) op artikel "Keukengeheimen - Blog Ingrid van Loon"

Avatar image
Wim
8-3-2019 14:23

Prachtig verwoord.

Mario zou dit ook geweldig hebben gevonden.


Avatar image
Jenny Daen
8-3-2019 15:53

Mooi beschreven Ingrid


Avatar image
Anske
8-3-2019 17:33

Mooi Ingrid. Zo verdrietig dat hij er niet meer is.


Avatar image
Annie konings
8-3-2019 20:15

Wat mooi verwoord.

Ik werk zelf al negen jaar in een Hospice en weet wat er binnen die vier muren allemaal kan gebeuren.

Verdrietige maar ook mooie dingen.

Heb erg genoten van het schrijven over je ervaringen.

Gr. Annie


Avatar image
Marion
10-3-2019 17:58

Ik zag Mario weer helemaal voor me met zijn pretogen en vol overgave aan de bereiding van weer een heerlijke maaltijd voor onze cliënten en vertellend wat hij aan het koken was.


Avatar image
Rina
14-3-2019 15:38

Wat bijzonder dat je dit zo mooi hebt verwoord.... er zijn bijna geen woorden voor.......ik mis hem....


Avatar image
Jan
14-3-2019 15:57

Heel mooi Ingrid!


Avatar image
Ina
14-3-2019 16:47

Wat prachtig geschreven zeg!!

Mijn complimenten


Avatar image
Bas Mol
14-3-2019 16:50

Mooi geschreven, een prachtig mens met een warme uitstraling en een groot hart.

Hij zou nog asperges voor ons klaar maken net als bij de eerste ontmoeting.

Ik ben blij dat ik hem heb mogen leren kennen.


Avatar image
carolien
14-3-2019 21:59

Wat een bijzonder verhaal van een bijzondere man!


Avatar image
Wanda
18-3-2019 12:44

Wat beschrijf je Mario mooi zie hem nog zo voor me staan.

We missen hem was een bijzonder liefdevolle man.

Hij Zit in Mijn hart vooraltijd.

Laat uw reactie achter

Dit formulier verzameld uw naam, e-mailadres, IP adres en content zodat we de reacties kunnen onderverdelen op de website. Voor meer informatie kan je naar onze Privacy Policy en Terms Of Use waar u meer informatie kan vinden over waar, hoe en waarom we uw gegevens bewaren.
Reactie toevoegen