Wat betekent ongeneeslijk ziek zijn voor een patiënt en zijn/haar naasten? En welke rol kunnen zorgverleners, vrijwilligers en andere betrokkenen daarbij spelen?
De verhalen laten zien hoe mensen omgaan met de eindigheid van het leven, hoe zij invulling geven aan hun leven tot het einde en hoe je als betrokkene van betekenis kunnen zijn.

Ik vind er niks an - Blog Ingrid van Loon

Aantal weergaven: 2038

Het is bijna kerst en er is een concert georganiseerd in ons hospice. Twee cliënten zijn met bed en al de huiskamer in gereden. Vier andere zitten naast hun rollator en dierbaren. Muziek verbindt en brengt herinneringen boven, dat is algemeen bekend.

Vandaag ervaar ik dat de combinatie van kerst en het besef dat in het hospice het laatste stukje leven geleefd wordt, extra emoties met zich mee brengt. 

Bij het allereerste liedje springen bij mij in ieder geval de tranen al in mijn ogen als ik naar een moeder met haar volwassen dochter kijk. Moeder is al een aantal weken bij ons en voornamelijk somber. Dochter is zeer betrokken en lief en weet soms niet meer wat ze voor haar moeder kan doen. Ze staren vanmiddag beiden voor zich uit, ieder in hun eigen verhaal verzonken;

Maybe I didn't treat you 
Quite as good as I should have
Maybe I didn't love you 
Quite as often as I could have
Little things I should have said and done
I just never took the time

You were always on my mind...

Beluister dit nummer op Youtube (Always On My Mind, Elvis Presley) 


Hier en daar worden handen gepakt, oogcontact gemaakt en neuzen gesnoten. De zanger oogst applaus met zijn goedgekozen, sfeervolle liedjes. Hij weet als geen ander hoe het er hier aan toegaat. Hij heeft vorig jaar zijn moeder in ons hospice verloren. Hoe lief is het dus, dat hij juist vandaag een uurtje vrij heeft gemaakt om de cliënten en familie een mooie middag te geven. 

Moeder is een vrouw van bijna 95 jaar. Ze komt oorspronkelijk uit Amsterdam en dat is goed te horen. Niet alleen haar accent verraadt pit. Haar felle, snelle ogen zien alles en ze reageert adrem. Ze heeft vandaag een feestelijk sjieke donkerblauwe satijnen blouse aan. De afgelopen dagen wisselt haar stemming regelmatig, wellicht is ze licht depressief. 

In oktober ontmoette ik haar voor het eerst. Ze wilde een kopje koffie op haar kamer en wist eigenlijk niet wat ze nu heel de dag moest doen in ons hospice. ‘Ik kan toch niet heel de dag gaan zitten klaverjassen?’, zei ze met een blik op haar laptop. Op mijn vraag of ze misschien straks even met me mee wilde naar de supermarkt om een paar boodschappen te doen, antwoordde ze: ‘Nee, joh, het regent, pleur op!’ Ok, dacht ik later, dat verliep niet heel soepel. Ik stelde de verkeerde vragen of zij verveelde zich duidelijk. Of allebei.

Een paar uur later zat ze in de huiskamer en kwam ze terug op onze kennismaking: ‘Het gaat wel goed met me hoor, en jullie zijn allemaal erg lief en doen jullie best, maar ik vind er gewoon niks an. Ik heb uitgezaaide kanker en ga niet meer naar huis. En de huiskamer heeft ook niet bepaald de sfeer van een bruin café, wel?’ Ze wierp een blik op de andere cliënten aan de tafel, boog zich naar me toe en ging fluisterend verder: ‘Ik zit hier toch gewoon te wachten tot ik doodga? Niet dan?’ Dat kon ik alleen maar bevestigen. Ik heb geen poging gedaan om haar op te vrolijken, maar heb naar haar geluisterd. Ze vertelde over de eentonige dagen. Over hoe somber het is als je weet dat je doodgaat. Dat het leven loslaten niet zomaar iets is. Dat ze ook niet zo goed weet hoe ze dat moet doen. Dat het heel stil kan zijn, soms heel de dag. Dat ze beseft dat dit het dus was. En dat ze zich afvraagt hoe lang het nog duurt...

We glijden tijdens het concert soepel de kerstsfeer in via Jinglebells, It will be lonely this Christmas en Halleluja. We neuriën en klappen mee terwijl de kerstkransjes rond gaan. Dan zet de zanger een golden oldie van Simon & Garfunkel in:

Hello darkness, my old friend
I've come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence

Beluister dit nummer op Youtube

Bij de laatste zin laat mevrouw haar hoofd zachtjes in haar handen zakken met één hand voor haar ogen. Ze huilt zachtjes. Ik denk terug aan onze ontmoeting. Ik had geen antwoorden op haar vragen, kon enkel luisteren en haar de gelegenheid geven om te vertellen wat haar bezig hield. Tijdens dit liedje snapte ik pas echt wat ze me had verteld en hoe ze had geworsteld met haar ‘sound of silence’ sinds ze in ons hospice was.  


© Ingrid van Loon, vrijwilliger bij Hospice Marianahof in Etten-Leur

Ingrid: "Palliatieve zorg is vaak nog onbekend of eng. In mijn blogs vertel ik verhalen uit de dagelijkse praktijk van het hospice, want ik maak veel mooie momenten mee die het waard zijn om te delen. Ik ervaar vooral dankbaarheid van de cliënten en hun dierbaren tijdens de laatste levensdagen. Het is volgens mij de kunst om aandacht te blijven hebben voor de mens en zijn waardevolle leven, juist als een ziekte de overhand wil nemen en de dood nabij is. Hoe ik dat doe en of dat lukt, lees je in mijn blogs."

Auteur: Ingrid van Loon

Meer links

  • Meer blogs van Ingrid van Loon- Ingrid van Loon is vrijwilliger bij Hospice Marianahof in Etten-Leur. Dit hospice heeft sinds september 2015 het keurmerk Palliatieve Zorg en is daarmee een High Care Hospice. Disclaimer: Alle beschreven cliënten en details zijn waar nodig geanonimiseerd. Indien mogelijk is met cliënten of nabestaanden overlegd over publicatie. De afbeeldingen bij de verhalen zijn stockfoto's.
  • Lees ook andere verhalen en blogs op Agora.nl
IconClassfa-newspaper-o

7 reactie(s) op artikel "Ik vind er niks an - Blog Ingrid van Loon"

Avatar image
Jenny Daemen
18-12-2019 05:44

Weer zo mooi en goed beschreven Ingrid


Avatar image
Marion Van Oerle
18-12-2019 12:01

Geweldig Ingrid, dankjewel voor dit mooie verhaal. Al lezend roept het ook bij mij emoties op!


Avatar image
Ben
19-12-2019 10:32

Prachtig verwoord Ingrid, krijg het er warm van als ik het lees, en heel graag gedaan, dat mag je weten 😉

Groeten,

Ben


Avatar image
Karin
21-12-2019 11:01

O Ingrid wat is dit herkenbaar voor me. Dank voor dit mooie en lieve verhaal.


Avatar image
Henny van Loon
21-12-2019 16:12

Maar Ingrid, wat heb je dit weer prachtig opgeschreven.

Heel bijzonder dat je dit als vrijwilligerswerk doet. Ik ben zoals altijd weer heel trots op je en dat je deze mensen zulke mooie momenten kan geven..


Avatar image
Marcia Stallen
23-12-2019 10:52

Bam!

Die komt binnen....


Avatar image
Annie
31-12-2019 18:06

Zo mooi om in de palliatieve zorg werkzaam te zijn.

Laat uw reactie achter

Dit formulier verzameld uw naam, e-mailadres, IP adres en content zodat we de reacties kunnen onderverdelen op de website. Voor meer informatie kan je naar onze Privacy Policy en Terms Of Use waar u meer informatie kan vinden over waar, hoe en waarom we uw gegevens bewaren.
Reactie toevoegen