Wat betekent ongeneeslijk ziek zijn voor een patiënt en zijn/haar naasten? En welke rol kunnen zorgverleners, vrijwilligers en andere betrokkenen daarbij spelen?
De verhalen laten zien hoe mensen omgaan met de eindigheid van het leven, hoe zij invulling geven aan hun leven tot het einde en hoe je als betrokkene van betekenis kunnen zijn.

'Hebt u wel genoeg licht zo dokter?' - Gastblog

Aantal weergaven: 1013

Op 28 november is het alweer tien jaar geleden dat een huisarts met behulp van een injectie mijn vrouw liet inslapen. We brachten de laatste dag samen met de kinderen door en dronken in navolging van de Belgische schrijver Hugo Claus nog een glas rode wijn ten afscheid van het leven.

Kanker werd veel te laat ontdekt. Chemo en bestraling konden haar leven niet rekken. Al heel snel na de diagnose maakte zij haar keuze: als ik niet meer uit bed kan, wil ik niet meer verder leven. Ze hield van het leven. Binnen zitten was niets voor haar. Naar buiten om te wandelen, shoppen, kaarten… ’T was meer kletsen met vriendinnen en vooral genieten van de kleinkinderen. Het kon niet op.

En dan toch dat verschrikkelijke nieuws: darmkanker met uitzaaiingen in de lever. Die was al voor 70% aangetast toen de oorzaak van de vaak kleine klachten duidelijk werd.

Toen na negen maanden om de drie weken een dag in het ziekenhuis voor de chemobehandeling. Daarna twee weken bijna twintig pillen per dag slikken en één vrije week. Als snel knapte ze goed op! Al direct na de tweede behandeling kon ze weer een kilometer of twee wandelen en dat werd snel meer. Maar het ziekenhuisbezoek en de behandeling werden langzaamaan toch te zwaar. Eind mei 2008 besloot ze dat ze zo niet verder meer wilde. De consequentie van stoppen met de behandeling – namelijk dat de kanker hard terug zou slaan – kende ze, en accepteerde ze gelaten.

Nog snel zijn we bijna drie weken op vakantie gegaan. Fijn nog kunnen fietsen (elektrisch) langs de Bodensee. Maar na terugkomst ging het snel achteruit. Een bestraling nam de meeste pijn echter wel weg, en met morfine kon ze redelijk pijnloos leven.

Toch wilde ze al in oktober de voorbereiding naar haar euthanasie opstarten. Na een gesprek met de huisarts werd een afspraak gepland met de scen-arts (Steun en Consultatie bij Euthanasie in Nederland).

Tot op het laatst hield ze de controle over de gang van zaken. ‘Hebt u wel genoeg licht zo dokter?’

Die sprak eerst met haar alleen en later met de kinderen en met mij. Na twee weken kwam de huisarts met de mededeling dat er geen beletsels meer waren. Ze hadden ongeveer drie dagen nodig om alles voor te bereiden.

Op 24 november vroeg mijn vrouw mij de huisarts te bellen en die te informeren dat haar tijdstip was aangebroken. Eerst in bed, later nog eens na het ontbijt en een derde keer vroeg ze het me bij de koffie. Ik heb haar de vraag laten herhalen om zeker te zijn dat het geen opwelling was. Toen heb ik gebeld met de huisarts en de afspraak gemaakt voor 28 november rond 17:00. In de loop van de middag was ze vergeten dat ik gesproken had met de huisarts en werd ze wat onrustig. Ik heb de huisarts gevraagd langs te komen om haar komst die vrijdag te bevestigen. Dat wilde ze graag doen. Ik vergeet nooit meer de opluchting die ik zag op het gezicht van mijn vrouw en in haar ogen, toen ze de bevestiging ook kreeg.

Als ik terugdenk aan die tijd, komt dat gezicht en die opluchting me weer voor ogen en dan heb ik vrede met het gemis. Tot op het laatst hield ze de controle over de gang van zaken. ‘Hebt u wel genoeg licht zo dokter?’, en ‘Ik denk dat u in mijn linkerarm een beter bloedvat kunt vinden voor de injectie’.

Het afscheid doet pijn en blijft pijn doen. Maar zo vredig mogen sterven, is goed. Daar waren én zijn we het nog steeds over eens.

Disclaimer: De auteur heeft de wens om anoniem te blijven. Het verhaal is persoonlijk en gebaseerd op eigen ervaringen. De afbeeldingen bij de verhalen zijn stockfoto's

Auteur: Gastblogger

IconClassfa-newspaper-o

Laat uw reactie achter

Dit formulier verzameld uw naam, e-mailadres, IP adres en content zodat we de reacties kunnen onderverdelen op de website. Voor meer informatie kan je naar onze Privacy Policy en Terms Of Use waar u meer informatie kan vinden over waar, hoe en waarom we uw gegevens bewaren.
Reactie toevoegen