Wat betekent ongeneeslijk ziek zijn voor een patiënt en zijn/haar naasten? En welke rol kunnen zorgverleners, vrijwilligers en andere betrokkenen daarbij spelen?
De verhalen laten zien hoe mensen omgaan met de eindigheid van het leven, hoe zij invulling geven aan hun leven tot het einde en hoe je als betrokkene van betekenis kunnen zijn.

Geestelijk verzorger Etje Verhagen - Soms…

Aantal weergaven: 1253

Soms...

Soms is het bijna teveel. Ik durf dat haast niet op te schrijven, en toch ga ik het wel doen. Want een taboe helpt ons niet verder. En zo voelt het wel vaak: het is niet stoer om het er over te hebben.

Verhalen in de palliatieve zorg zijn vaak heel ontroerend. Ze beschrijven hoe het op zijn best gaat. Dat stimuleert en biedt inspiratie. Maar het kan ook spanning opleveren: soms lukt het gewoon niet. Dat kan door de ziekte komen, of door de situatie rond de patiënt. Maar ook wij als zorgverleners zijn daarin een factor. Soms redden we het (bijna) niet.  

Mogen we het daar ook over hebben?

In de palliatieve zorg werken we altijd op het scherpst van de snede. Je kan het maar één keer doen en het moet meteen goed. Er zijn vaak veel emoties en spanningen, zowel bij de patiënt als de naasten. Maar ook bij de zorgverleners: het gaat ons allemaal niet in de koude kleren zitten.

Is het onprofessioneel als je dat zo voelt? ’s Morgens wakker worden en meteen denken aan een zeer ernstig zieke jonge vader, hoe zou zijn nacht geweest zijn? Soms zelf onrustig slapen omdat je je afvraagt of je het goed gedaan hebt? Of overdag - tussen de bedrijven door - nadenken over een huisbezoek bij mensen waar de hopeloosheid tegen de muren klotst? Er tegenop zien terwijl je ook weet dat aandacht geven en rust creëren daar echt zinvol is?

Maar toch.  

De machteloosheid van ‘familie die vanuit het buitenland is overgekomen en nu overlijdt vader maar niet’, meevoelen. En je ergeren aan collega’s die daar een oordeel over hebben. Niks menselijks is ons vreemd.

De ervaring dat al die sterfgevallen iets in je achter laten. Dat al dat verdriet en die zorgen nooit meer helemaal uit jouw systeem gaan. Dat is niet erg, het hoort erbij. Maar soms is het wel een klus om in evenwicht te blijven.

Betekent dat, dat we ons werk dan niet goed doen? Dat denk ik niet. Zeker in de palliatieve zorg, zetten zorgverleners zich enorm in. Er worden bovenmenselijke prestaties geleverd. Ik voel me bevoorrecht dat ik in deze tak van de zorg mag werken: ongeïnteresseerde, botte collega’s ben ik nog nooit tegengekomen.

Alle palliatievelingen hebben hart voor hun werk. Dat merk je, in de bevlogenheid tijdens teamvergaderingen, in het stapje extra dat iedereen bereid is te doen. Er wordt veel ontwikkeld en de kwaliteit gaat steeds verder omhoog.

En toch: er zijn grenzen, ook aan ons incasseringsvermogen en aan onze mogelijkheden om een heftige situatie te beïnvloeden. Het is goed om daar ook met elkaar bij stil te staan.

Goede zorg staat en valt met goede zelfzorg. Dat geldt in hoge mate voor de palliatieve zorg.

Zelfzorg:  door voldoende mogelijkheid te zoeken om te ontladen, om te ontspannen en opnieuw op te laden. En door elkaar, als teamgenoten, te steunen. Juist ook als iemand er eens even doorheen zit. Dat is geen schande, geen teken van gebrek aan professionaliteit of structurele overbelasting. Wel een signaal dat we serieus moeten nemen. En een taak voor ons allemaal om ook zo de waarden in ons werk te borgen.

(c) Etje Verhagen


Agora wil zichtbaar maken wat spirituele zorg voor mensen met een ongeneeslijke ziekte en hun naasten kan betekenen en heeft Etje Verhagen gevraagd hierover ervaringsverhalen te delen. Etje Verhagen is GZ psycholoog, algemeen geestelijk verzorger en palliatief consulent. Zij heeft zich in de afgelopen jaren gespecialiseerd in begeleiding bij levensvragen, ernstige ziekten en stervensbegeleiding. Zij heeft een eigen praktijk De Beken in Zwolle.

Disclaimer: In verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële cliëntkarakteristieken gewijzigd of verwijderd, dan wel fictionele elementen toegevoegd. De afbeelding bij het verhaal is een stockfoto.

Auteur: Etje Verhagen

IconClassfa-newspaper-o

2 reactie(s) op artikel "Geestelijk verzorger Etje Verhagen - Soms…"

Avatar image
Frans Croonen
25-5-2019 19:18

Ons programma 'Compassie in de zorg' is er speciaal voor iedereen die zich in dit spanningsveld begeeft. Op 13 juni staat de deur open voor iedereen die nieuwsgierig is naar de inhoud van ons programma. Meer informatie op http://www.kloosterhotelzin.nl/agenda/312/compassie-in-de-zorg-zien-bewogen-worden-en-in-beweging-komen.html


Avatar image
Henrieke van Diermen
25-5-2019 23:15

Wat goed dat je hier over schrijft. Ook omdat je schrijft dat het in de taboesfeer zit. Het vraagt veel van mensen om anderen te ondersteunen in een emotioneel proces. Aandacht en ruimte voor zelfzorg is daarom juist ook voor de professional op dit vlak enorm belangrijk. Dat betekent zelf ook je kwetsbaarheid verkennen, erkennen, bekennen en waar mogelijk te bewerken. Naar mijn idee dus essentieel om krachtiger te worden en te groeien als persoon en daarmee als professional.

Laat uw reactie achter

Dit formulier verzameld uw naam, e-mailadres, IP adres en content zodat we de reacties kunnen onderverdelen op de website. Voor meer informatie kan je naar onze Privacy Policy en Terms Of Use waar u meer informatie kan vinden over waar, hoe en waarom we uw gegevens bewaren.
Reactie toevoegen