Wat betekent ongeneeslijk ziek zijn voor een patiënt en zijn/haar naasten? En welke rol kunnen zorgverleners, vrijwilligers en andere betrokkenen daarbij spelen?
De verhalen laten zien hoe mensen omgaan met de eindigheid van het leven, hoe zij invulling geven aan hun leven tot het einde en hoe je als betrokkene van betekenis kunnen zijn.

Elk hart is uniek - blog Ingrid van Loon

Aantal weergaven: 747

‘Al uw bloemen, die samen nu een prachtige grote bos vormen, zetten we straks in onze huiskamer op tafel’, zegt mijn collega-vrijwilliger door de microfoon. Alle tachtig aanwezigen weten hoe die tafel eruitziet en denken terug aan de afgelopen maanden. 

Ze hebben er vele kopjes koffie gedronken, gepraat, gezucht en gehuild. Ze hebben daarnet bij het horen van de naam van hun overleden geliefde één voor één hun meegebrachte bloem in de grote vazen gezet en een kaarsje aangestoken. Alle vlammetjes laten ons terugdenken aan de overleden cliënten van de afgelopen maanden. De originele, oude kapel die bij ons hospice hoort, maakt de serene setting van de herdenkingsdienst vanavond compleet. 
 
De pianist, gitarist en twee zangeressen hebben al voor kippenvel gezorgd bij het eerste lied. ‘Mag ik dan bij jou’ van Claudia de Breij is ons lijflied en heeft traditiegetrouw iedereen bij de opening van de dienst welkom geheten. Rituelen horen nu eenmaal bij het leven en misschien nog meer bij de dood. Ze kunnen helpen om emoties te uiten, geven steun in deze verdrietige situatie en kunnen kracht geven om de komende tijd staande te blijven.  
 

Rituelen helpen om emoties te uiten, geven steun en kunnen kracht geven.


Na een aantal gedichten en verhalen, afgewisseld met nog meer prachtige liedjes ter herdenking van de cliënten, loopt een van onze verpleegkundigen naar voren. Ze is kunstenares en maakt elke keer in haar vrije tijd met veel aandacht een aantal harten van keramiek. Ze vertelt: ‘Door de subtiele verschillen in vorm en mate van glazuren tijdens het bakken, zijn ze allemaal uniek. Net zoals het hart van uw overleden dierbare dat was. We geven u graag een hart per familie mee naar huis om hen te blijven gedenken’.
 

Het overhandigen van de harten is een dankbare taak die ik graag op me neem. Ik voel bij elk hart de emotionele lading. Ik sluit de handen van de ontvanger om het hart en laat het langzaam los. Meestal fluistert diegene automatisch ‘dankjewel’, waarop ik alleen nog maar kan knikken.

Na de herdenkingsdienst schiet ze me aan. Het is de partner van een overleden cliënt die ons allen nauw aan het hart lag. Ik heb haar zojuist een hart gegeven. Ze vertelt me hoe waardevol deze symboliek voor haar is. Ze voelde de warmte van mijn handen door het hart in haar handen stromen. De tranen schieten weer in haar ogen, ze legt haar hand op mijn arm en zegt zacht; ‘Je weet niet half wat dit hart voor mij betekent. Mijn liefste is omringd met liefde overleden. Dankzij jullie zorg heeft hij nog genoten van zijn laatste dagen en is hij vredig gegaan.’  
 

‘Je weet niet half wat dit hart voor mij betekent.'


De vrouw naast haar knikt instemmend. Ze trekt me aan mijn arm zodat we apart komen te staan. Ze zegt: ‘Ik durf het bijna niet te vragen, maar ik vind het hart zó prachtig. En ik snap dat we er maar één per familie krijgen, maar… zou ik er niet heel misschien ook een mogen hebben als herinnering aan mijn broer en zijn laatste periode hier?’ Ik denk heel even na en zeg haar dat ik zo terug ben. Ik overleg met de verpleegkundige. We kennen deze familie heel goed. Ze hebben vele maanden in ons hospice doorgebracht. De laatste dagen waren intensief tijdens het waken. Waarom zouden we niet één keer een uitzondering maken? Gaat dit dan een trend zetten voor andere families? Moeten we daar wel aan beginnen? Is het hele idee van één hart per cliënt dan niet om zeep? Hebben we überhaupt nu nog wel een hart? Allerlei praktische redenen die we snel aan de kant zetten, na een blik in de mand. Daar ligt er precies nog één. We strijken voor deze ene keer over ons hart en knikken ter bevestiging naar elkaar. 

Ik ga terug naar mevrouw, pak haar schouder en zeg: ‘Loop maar even mee naar de kapel.’ Ze kijkt naar de grond alsof ze zich schaamt voor het stellen van haar vraag en loopt twijfelend achter me aan. Ondertussen stamelt ze: ‘Ja, nou... als het niet kan of als ze op zijn, dan moet je het ook gewoon zeggen hoor. Niet iedereen kan zomaar om een hart vragen natuurlijk en dat snap ik eigenlijk wel.’ Maar ik stel haar meteen gerust: ‘U liet uw hart spreken en dat moet u altijd blijven doen.’ Ik buk om het laatste hart uit de mand te pakken, leg het zachtjes in haar handen en zeg ‘Alstublieft, neem dit hart mee naar huis.’ Waarop zij dankbaar knikt. 

© Ingrid van Loon, vrijwilliger bij Hospice Marianahof in Etten-Leur

Ingrid: "Palliatieve zorg is vaak nog onbekend of eng. In mijn blogs vertel ik verhalen uit de dagelijkse praktijk van het hospice, want ik maak veel mooie momenten mee die het waard zijn om te delen. Ik ervaar vooral dankbaarheid van de cliënten en hun dierbaren tijdens de laatste levensdagen. Het is volgens mij de kunst om aandacht te blijven hebben voor de mens en zijn waardevolle leven, juist als een ziekte de overhand wil nemen en de dood nabij is. Hoe ik dat doe en of dat lukt, lees je in mijn blogs."
 

Auteur: Ingrid van Loon

Meer links

  • Meer blogs van Ingrid van Loon- Ingrid van Loon is vrijwilliger bij Hospice Marianahof in Etten-Leur. Dit hospice heeft sinds september 2015 het keurmerk Palliatieve Zorg en is daarmee een High Care Hospice. Disclaimer: Alle beschreven cliënten en details zijn waar nodig geanonimiseerd. Indien mogelijk is met cliënten of nabestaanden overlegd over publicatie. De afbeeldingen bij de verhalen zijn stockfoto's.
  • Lees ook andere verhalen en blogs op Agora.nl
IconClassfa-newspaper-o

6 reactie(s) op artikel "Elk hart is uniek - blog Ingrid van Loon"

Avatar image
Henny van Loon
23-9-2019 21:30

Ingrid, wat maak je toch mooie en bijzondere dingen mee.

En wat vreselijk knap dat je dat op deze manier kan verwoorden.

Ik ben heel trots op je en je hebt zelf een hart van goud.

Liefs, mama xxx


Avatar image
Denny mc Taggart
24-9-2019 05:07

Zoals Ik je ken, nog altijd zo uniek met woorden. Prachtig verhaal geschreven door een prachtig mens. X


Avatar image
Hugo
24-9-2019 18:03

Ontroerend mooi, je bent vol liefde.


Avatar image
Berend
25-9-2019 10:11

Ingrid,

Wat mooi geschreven en het is o zo waar dat dergelijke symboliek mooi is voor nabestaanden en geliefden.

groeten,

Berend


Avatar image
Jenny Daemen
25-9-2019 14:27

Wat mooi verwoord weer Ingrid, geweldig


Avatar image
Rina
27-9-2019 17:32

Lieve Ingrid,

Geweldig mooi verhaal, het komt recht uit jouw HART

liefs van mij Rina

Laat uw reactie achter

Dit formulier verzameld uw naam, e-mailadres, IP adres en content zodat we de reacties kunnen onderverdelen op de website. Voor meer informatie kan je naar onze Privacy Policy en Terms Of Use waar u meer informatie kan vinden over waar, hoe en waarom we uw gegevens bewaren.
Reactie toevoegen