Wat betekent ongeneeslijk ziek zijn voor een patiënt en zijn/haar naasten? En welke rol kunnen zorgverleners, vrijwilligers en andere betrokkenen daarbij spelen?
De verhalen laten zien hoe mensen omgaan met de eindigheid van het leven, hoe zij invulling geven aan hun leven tot het einde en hoe je als betrokkene van betekenis kunnen zijn.

De Groene Baret en de Deurwaarder - Blog Cees van der Boom

Aantal weergaven: 2386

Mijn eerste indruk? Een trotse, stoere vent, klein van stuk maar één bonk spieren, oogt zelfverzekerd en met militair kapsel. Tijd om op zoek te gaan naar de tweede indruk, want als ik hem in z’n ogen kijk, lijkt de glans verdwenen.

“Ik kom eens kijken,” zegt hij schuchter.
“Je bent welkom. Kan ik iets voor je betekenen?”
“Misschien wel, ik weet het eigenlijk niet. Er is iemand die mij helpt en die zei me dat het misschien wel een goed idee was om hier eens te buurten…”

Hij is duidelijk dat hij zich erg ongemakkelijk voelt. Hij aarzelt kort en schraapt zijn keel enkele keren. Aanmoedigend knik ik hem toe. “Weet je, ik ben een Commando. Ik ben de trotse bezitter van de Groene Baret.” Hij spreekt het bijna in hoofdletters uit en op dat moment zie ik een prachtige flonkering in zijn ogen. Hij stráált. 

Dan vertelt hij over zijn inzet in Afghanistan en dat hij er drie keer was. Ik zie een mengeling van trots, pijn en verdriet in zijn ogen. Hij neemt me mee in zijn belevenissen: het geweervuur; de continue dreiging van de aanval van de vijand; de ontploffende granaten en dan stokt hij … Met tranen in zijn ogen zegt hij: “Het was vreselijk.” Het verhaal dat daarna volgt, maakt mij heel erg stil. 

Soms vertelt hij de grote lijn en soms treedt hij in detail: “Toen ik weer terugkwam in Nederland had ik er genoeg van. Ik vroeg en kreeg eervol ontslag en startte als zelfstandige.” Hij valt stil en is even ver weg. Ik geef hem even de tijd en hij hervat: “Toen ging het mis. Het bleef malen in mijn hoofd."

"Weet je, ik denk vaak aan zelfmoord. Dan ben ik overal van af. De beelden in mijn hoofd zijn zo overweldigend, ik weet me daar geen raad mee.”
Is het nu tijd om hem door te verwijzen? Ik vind mijzelf niet gekwalificeerd op dit gebied…
“Ik ging op zoek naar een nieuwe huisarts. Die luisterde echt, en hij verwees mij naar een psychiater. Ik had al vrij snel een intake en toen hoorde ik de diagnose: PTSS met een persoonlijkheidsstoornis.” 

Het maakt hem - zelfs nu - zichtbaar driftig: “Ik had zo’n kort lontje … Heftige tijd, joh! Ik kon pas na 4 maanden terecht!”

Zijn woning moest hij verlaten en het plan was om met zijn vriendin samen te gaan wonen. Zij kon het niet meer aan; maakte de relatie uit en wees hem de deur. Langere tijd was hij daardoor dakloos en dat kostte hem zijn uitkering. Daardoor ontstonden schulden; de brieven die hem nog wel bereikten, maakte hij niet meer open. Hij kijkt triest voor zich uit en mompelt dat hij nu wel weer een huisje heeft. 

Naast de psychische klachten volgden fysieke klachten. De huisarts onderzocht hem en stuurde hem door naar het ziekenhuis. “Al snel waren de artsen het erover eens: Kanker.”

Hij vertelt dat hij tussen de behandelingen door naar huis mocht en dat de gang bezaaid lag met brieven. “Vast hartstikke fout dat ik post ongeopend liet, maar ik kon het niet meer aan.” Hij valt even stil. “Daarna werd er aangebeld maar voordat ik kon opendoen was de persoon al weg. Op de mat een brief met een rood stempel: Gerechtsdeurwaarder! Ambtelijk schrijven. Direct openen."

"Ik opende die en schrok mij kapot. De bedragen groeiden explosief. Gisteren werd er weer gebeld. Doodziek was ik van de chemo en ik wilde blijven liggen, maar de bel bleef gaan. Ik deed open en een man zei met luide stem: ‘Ik ben deurwaarder!’ Lekker zo, aan de deur. Ik voelde mij geïmponeerd en gekleineerd.” De herinnering maakt hem weer boos.

“Als ik niet zo ziek was, had ik ‘m een hoek gegeven,” zegt hij nog steeds geagiteerd. “Hij deed enorm uit de hoogte … Hij stelde een regeling voor; beslag leggen kon hij niet want ik heb bijna niks. De volgende dag kwam er weer een en weer een…” 

Een vrijwilligster helpt hem nu orde op zaken te stellen. Zij maakte een afspraak bij de gemeente. Binnenkort gaat hij daarnaartoe; hij hoopt dat ze hem daar helpen.

“Fijn dat je zo naar mij luisterde,” zegt hij, terwijl hij opstaat. “Goh, normaal ben ik niet zo’n prater,” zegt hij verrast als hij ziet hoe laat het is.
“Ik hoop dat de gemeente je helpt; zolang er nog geen regeling is, blijven deurwaarders komen.”
“Tja, dat moet dan maar,” verzucht hij.

Als ik daarna naar huis fiets, overdenk ik zijn verhaal. Ik bedenk me dat er niet veel voor nodig is om een trotse Groene Baret klein te krijgen. Ik hoop dat het hem goed gaat. 

In mijn brievenbus liggen enkele magazines en mijn oog valt op een advertorial van een gerechtsdeurwaarder: ‘… laat wanbetaler pas los als er betaald is.’ Oefff…

© Cees van der Boom, coördinator van Inloophuis Robijn huijs


Cees: "Mensen die de diagnose kanker krijgen, kunnen hun agenda weggooien. Er ontstaat dan een nieuwe werkelijkheid: die van het ziekenhuis. Heel vaak is er aandacht voor de ziekte en het medisch-technisch handelen, maar niet (altijd) voor de mens. De diagnose betekent een confrontatie met de kwetsbaarheid en eindigheid van het leven en dat leidt tot hulpvragen op psychosociaal en existentieel gebied. Ik vraag aandacht voor die zijns-vragen in mijn storytelling; verhalen die je raken, die ertoe doen in de hoop je te inspireren"

Disclaimer - Ter bescherming van privacy zijn essentiële persoonskarakteristieken gewijzigd of verwijderd en daardoor niet herleidbaar naar specifieke personen dan wel zijn er fictionele elementen toegevoegd. De afbeeldingen bij de storytelling zijn stockfoto’s.

Auteur: Cees van der Boom

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

1 reactie(s) op artikel "De Groene Baret en de Deurwaarder - Blog Cees van der Boom"

Avatar image
Hellen
6-10-2018 14:14

Heb je indringend interview gelezen.

Er is heel veel nodig om een Commando op zijn knieën te krijgen.

Het korps had hem niet laten vallen.ook niet na eervol ontslag.

Dit wilde ik kwijt Cees

Fijn weekend en tot ziens

Laat uw reactie achter

Dit formulier verzameld uw naam, e-mailadres, IP adres en content zodat we de reacties kunnen onderverdelen op de website. Voor meer informatie kan je naar onze Privacy Policy en Terms Of Use waar u meer informatie kan vinden over waar, hoe en waarom we uw gegevens bewaren.
Reactie toevoegen