Opruimen voor de toekomst - Blog Jennifer Schreurs

Aantal weergaven: 742

Mijn naasten weten het: Jennifer ruimt graag op. Rigoureus en eindeloos, zo lijkt het. Niets is minder waar. Wat als een onschuldig avondje opruimen begon, eindigt door mijn vaders’ ziekte in de grootste schoonmaak van mijn leven. Opruimen als tijdverdrijf, sociaal bindmiddel en rouwproces.

Hoe het opruimen begon
Mijn niet te stoppen opruimwoede begint toevallig. Wanneer ik na zes jaar studie mijn diploma’s in handen heb, gooi ik al het overbodige papierwerk van mijn studietijd de deur uit. Eenmaal op dreef open ik op mijn ouders’ zolder de kist met daarin al mijn schoolspullen, van peuter tot en met middelbare scholier. Ook deze herinneringen moeten eraan geloven. Als kleuter ben ik duidelijk nooit een groot kunstenaar geweest, dat helpt. Ik vraag mijn ouders waarom ze deze ‘troep’ toch hebben bewaard. Zodat ik zelf kan beslissen wat ermee te doen als ik daar oud genoeg voor ben. Ik bewaar een aantal van mijn aspirant Picasso’s, onthoud de opvoedtip van mijn ouders en elimineer de rest.

Dan volgt mijn oude speelgoed. En de stapel hippe tijdschriften uit de jaren tachtig. De kerstspullen waar we zonder moeite het hele huis mee kunnen versieren. De carnavalskleding waarmee ik het halve dorp zou kunnen aankleden. Het meubilair dat niet door kan gaan voor antiek, vintage of kitsch. Anderhalf jaar heb ik erover gedaan om de zolder van mijn ouders en later van alleen mijn moeder door te spitten en volledig spik en span te krijgen.

Het opruimritueel
Het opruimen is meer dan een hobby, of een tijdverdrijf voor een twintiger die wat afleiding zoekt naast het mantelzorgen. Het zijn niet mijn eigen spullen, dus controleer ik bij ieder stofje, spinnenweb, blaadje of voorwerp of het weg mag. Ik sleep alles naar beneden en vraag per ding aan mijn ouders wat ermee moet gebeuren. Het wordt al snel een ritueel. Ik houd het ding in de lucht, mijn moeder vertelt eerst - meestal ongevraagd - het verhaal achter het object, vervolgens wordt de knoop doorgehakt. Met enige regelmaat wordt er keihard onderhandeld. Nee, jullie hebben echt geen vijf sets jeu-de-boules ballen nodig voor de camping. Nee, je gaat deze ovenschalen niet ineens spontaan gebruiken komend jaar, ze liggen namelijk al 25 jaar op zolder! Herinneringen komen bovendrijven en gezamenlijk dozen doorspitten is eigenlijk best gezellig.

Opruimen voor een hoger doel
Er komen spullen aan bod die al jaren kwijt zijn, die niet herkenbaar zijn of waarvan de geschiedenis niet kan worden achterhaald. Het verdrijft de tijd en levert gespreksstof op. Mijn vader wil niet over zijn ziekte of wensen praten, maar de zolderspullen doen spontaan verhalen uit het verleden herleven. En onverwacht leer ik hem zodoende stukje bij beetje beter kennen. Toch is er meer dan het sociale aspect. Aan het begin van mijn opruimwoede wordt namelijk duidelijk dat mijn moeder na mijn vaders’ dood naar een kleiner huis zal verhuizen. Extra motivatie dus om de zolder uit te pluizen en onze spullen op te ruimen.


'Mijn vader wil niet over zijn ziekte of wensen praten, maar de zolderspullen doen spontaan verhalen uit het verleden herleven.'


Het vele opruimen schept orde in de chaos en smaakt naar meer. Als ik toch bezig ben voor mijn ouders, laat ik dan direct schoon schip maken in mijn eigen leven. Mijn leven wordt ook op elk vlak opgeruimd. Ik ruim niet op om het verleden te vergeten, maar om de toekomst te kunnen omarmen. Het einde van mijn grote schoonmaak is in zicht, voor zover je ooit helemaal klaar kunt zijn met opruimen. Het brengt mij in ieder geval rust en dromen komen ineens een heel stuk dichterbij wetende dat de weg niet door rotzooi versperd wordt.
 

Jennifer: ”Mijn vader is inmiddels ruim twee jaar geleden, op 56-jarige leeftijd en na 18 maanden ziekbed, overleden aan de gevolgen van longvlieskanker door asbest. Via mijn blogs wil ik jou enerzijds meenemen in de tijd dat mijn vader ziek was en anderzijds in mijn leven nu. Simpelweg omdat ik het zelf zo fijn had gevonden om troost te putten uit verhalen van lotgenoten die misschien wel voor gelijksoortige moeilijke momenten en dilemma’s hebben gestaan. En omdat er nog steeds onterecht een taboe rust op onderwerpen als ziekte, dood en rouw.”

Disclaimer: Jennifer’s verhalen zijn persoonlijk en gebaseerd op haar eigen ervaringen. De verhalen worden zorgvuldig geschreven, toch bestaat er altijd een kleine kans dat er fouten in voorkomen. Hiervoor kan Jennifer niet verantwoordelijk worden gesteld. Eventuele medische opmerkingen komen van de auteur zelf en zijn strikt persoonlijk. De auteur staat niet in voor de medische juistheid hiervan, er kunnen daarom geen rechten aan worden ontleend.  

Auteur: Jennifer Schreurs

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Login of registreer om commentaar toe te voegen.

Nieuwsbrief Agora