'Meneer Parkinson' neemt de kluts mee - Blog Gera Keijenborg

Aantal weergaven: 1755

Oom Tom antwoordde dat zijn kluts voor minstens 80% was verdwenen. Hij vond het een goed plan om samen de kluts te gaan zoeken.

Some things cannot be fixed; they can only be carried. Grief like yours, love like yours, can only be carried. (Megan Devine)

Opvliegers

Het ging al een poosje niet geweldig met oom Tom. Hij had last van een soort van ‘opvliegers’: een knalrood hoofd, dat voor zijn gevoel uit elkaar spatte, en zich helemaal niet lekker voelen. Die aanvallen kwamen steeds frequenter en uiteindelijk bijna dagelijks voor. En ze duurden ook steeds langer. Het was zo onaangenaam dat hij dit iedere keer op controles bij de neuroloog ter sprake bracht. Die nam dat heel erg serieus, maar het bleek een heel gepuzzel om achter de oorzaak van deze klachten te komen.

Hotline met neuroloog
Ze konden worden veroorzaakt door ‘Meneer Parkinson’, door de medicatie, of een combinatie ervan en wie weet was er ook nog weer wat anders aan de hand. Stapje voor stapje werden allerlei mogelijkheden onderzocht, vooral door de dosis van de verschillende pillen te verhogen of juist te verlagen. Omdat oom Tom heel gevoelig op medicatiewijzigingen reageerde en hij bepaalde medicijnen slecht of niet verdroeg, ontstond er voor een tijdje een telefonische hotline met de neuroloog. Ergens in dat traject werd ik ’s avonds gealarmeerd door oom Tom's vrouw. 

Helemaal de kluts kwijt
“We worden hier helemaal gek. Oom Tom is totaal van slag en er is niets meer met hem te beginnen…”
“Help mij, ik moet hier weg, maar zij daar houdt me de hele tijd maar tegen”, brieste oom Tom zodra ik binnenkwam. Zijn ogen stonden wild en hij maakte een behoorlijk verwarde indruk. Zijn vrouw verliet in tranen de kamer, bang als ze was dat dit het begin van een (gedwongen) opname in ging luiden.
“Je moet weg zeg je. Waar wil je heen dan”, vroeg ik maar.
“Naar huis, maar zij zegt dat ik hier moet blijven”, zei oom Tom.
“Naar welk huis wil je dan”, vroeg ik verder. “Want dit is ook jouw huis. Hier wonen jullie.”
“Woon ik hier? Dan ben ik helemaal de kluts kwijt”, antwoordde oom Tom.
“Oh, jee”, zei ik. “Die heeft ‘Meneer Parkinson’ dan meegenomen.”
Oom Tom bevestigde dat idee. Hij antwoordde zelfs dat zijn kluts voor minstens 80% was verdwenen.
Hij vond het een goed plan om samen de kluts te gaan zoeken. Ik begon bij het begin.

- “Help mij, ik moet hier weg, maar zij daar houdt me de hele tijd maar tegen” -

Ik weet het nu weer
“Kom, we gaan even kijken hoe donker en koud het buiten is. Daarom zegt jouw vrouw dat je binnen moet blijven”, zei ik terwijl ik hem met zijn trippelstoel naar de buitendeur rolde. 
“Oh ja, het is hartstikke koud en donker. Laten we dat dan maar niet doen, naar buiten gaan.”
“Kijk, hier bij de brievenbus, kun je nog lezen wat daar staat?”
“Onze naam staat daar. En op de deur ook. Dan woon ik denk ik hier.”
“Kijk wie staan er deze foto hier in de gang?”
“Mijn pleegzoon en zijn vrouw. Dat ben jij. Dit is mijn gang.”
“Op dit bed hier ligt een dekbed met ijskristallen-print. Dat vind je het mooiste dekbedovertrek dat er is toch?”
“IJskoud en toch lekker warm grap ik altijd. Ik geloof dat je gelijk hebt, hier wonen wij. Maar het voelt helemaal niet zo. Dat is raar, want ik weet het nu weer wel.”
“Wat weet je?”
“Waar ik naartoe wou. Ik wou naar ons huis op de Bloesemstraat. Stom, want daar woon ik al twintig jaar niet meer.”
“Dit klinkt alsof de kluts weer terug aan het komen is. Zullen we nu weer bij jouw vrouw gaan zitten?” 
Oom Tom knikte. Hij maakte uitvoerig excuses bij zijn vrouw. Ze moesten er samen wel van huilen.
Terwijl we met z’n allen wat dronken om bij te komen van de schrik, informeerde ik een hoe het nu zat met de kluts.
“Nog niet helemaal terug”, zei oom Tom. 
Pas toen hij aangaf dat dit voor 95% weer het geval was, ging ik bij hen weg.

Aansluiten bij zijn beleving
Een delier en een Parkinsonpsychose werden uitgesloten. Toch kwamen die verwarde buien, in samenhang met grote onrust, nog vaker terug. Telkens lukte het ook weer de kluts relatief snel terug te vinden, door heel direct bij oom Tom‘s beleving aan te sluiten en hem pas daarna te leiden naar een andere state of mind. De heftigheid nam, net als eerdere ‘opvliegers’, pas af toen er blijkbaar voldoende gewijzigd en aangepast was aan de medicatie en alle pillen verdeeld werden over veel meer momenten van de dag. 

Pillenalarm
We hebben er een ‘pillenalarm’ voor op de smartphone van oom Tom‘s vrouw ingesteld. Gisteren liep ik even met oom Tom in zijn rolstoel te wandelen. Ineens hoorden we een belletje ergens uit de tas, die achter aan zijn rolstoel bungelde, klinken. “Is dat ons alarm?”, vroeg oom Tom. “Dan is het namelijk weer tijd voor mijn pilletje.” Tot nu toe lijken we zo ‘Meneer Parkinson’ meestal te slim af te kunnen zijn. Maar op momenten dat oom Tom heel erg vermoeid is of ergens door geëmotioneerd, raakt de kluts nog weleens zoek. Gelukkig weten we hem samen nog steeds terug te vinden, maar hoe lang nog?

>> Volgende week donderdag: afhankelijkheid en verlatingsangst 

Toen oom Tom in een academisch ziekenhuis moest worden opgenomen, stelde een zeer sensitieve verpleegkundige al in het opnamegesprek voor dat zijn vrouw de hele opname bij oom Tom zou blijven... 


© Gera Keijenborg 

Gera: "Ik mantelzorg vanuit Sponsorschap (NLP): Jij bent bijzonder, uniek, je hoort hier, je bent de moeite waard en je verdient het. Erkenning voor de klacht en de pijn, maar zeker ook voor de kracht van de hulpbehoevende ander, zijn voor mij essentieel. Parkinson, dat heb je niet alleen. Zorg ontvangen en zorg geven: dat werkt een beetje zo als in een samengesteld gezin. Je moet wennen aan elkaars gewoonten en regels. Daarom is patiënten- en familieparticipatie zo belangrijk. 40 Jaar werkervaring in Zorgland helpen me daarbij een beetje de weg te vinden"


Disclaimer: Gera Keijenborg is een pseudoniem. De hoofdpersoon in de verhalen heeft toestemming gegeven ze te schrijven, mits hij anoniem mag blijven. In verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële karakteristieken van hem en andere betrokkenen en zorgverleners gewijzigd of verwijderd, dan wel fictionele elementen toegevoegd. De betrokken hulpverleners zijn ervan op de hoogte dat deze blogs verschijnen. Soms lazen zij vooraf mee. 

 


Auteur: Gera Keijenborg

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Login of registreer om commentaar toe te voegen.

Nieuwsbrief Agora