Kamperen vs. Chemo: Deel 2 - Blog Jennifer Schreurs

Aantal weergaven: 2292

Kamperen vs. Chemo: Deel 2

De voorbereidingen overleefd, de camping bereikt: tijd voor mijn vaders’ laatste kampeervakantie. Nog één keer kamperen met nog maar zes maanden te leven en middenin de derde chemotherapie. Mensen verklaren ons voor gek.

Gaan ze onder deze omstandigheden nog op vakantie? Ook nog kamperen? Te gek voor woorden! Schande!

Dat is de strekking van de roddels die mij via via ter ore komen. Een messteek in de rug, geen verdediging mogelijk. Na de verbijstering rijst al snel de woede. Hoe durven anderen te oordelen over onze situatie? Wie? Waarom? Zijn het dezelfde mensen die mij vertellen dat alles weer goed gaat komen met mijn vader? En ik hen beantwoord door mijn mond in een glimlach te dwingen en instemmend te knikken? Een aangeleerd kunstje omdat ze de waarheid toch niet willen horen.

- Mensen verklaren ons voor gek - 

Deze mensen overtuigen dat op vakantie gaan nu precies is wat hij wél moet doen, heeft geen enkele zin. Mijn vader leefde voor zijn zomerse kampeervakantie. Deze laatste keer moet goed verlopen en de druk is dus al groot genoeg zonder de afkeuring van anderen. Fijn dat er mensen zijn die daar nog een schepje bovenop doen.

Ze hebben gelijk
Helaas krijgen de oordelende mensen gelijk. Uit mijn vorige blog blijkt dat er alleen al tijdens de voorbereidingen de nodige obstakels overwonnen dienen te worden. Zowel muggen als olifanten. De muggen, die voor de gezonde mens banaal lijken, waren eigenlijk ook gewoon olifanten. De kampeervakantie zelf is niet veel beter en kan zeer kort samengevat worden:

  • Week 1: mijn vader ligt veel in de caravan, af en toe lukt het hem op buiten te zitten
  • Week 2: de chemo heeft toegeslagen, mijn vader komt de caravan niet meer uit
  • Week 3: einde vakantie. Hij mag van de dokter niet meer terugkeren naar de camping en wordt opgenomen in het ziekenhuis.

Ik zou zelfs nog een derde blog aan dit onderwerp kunnen wijden. Over de nog onbenoemde beren op de weg tijdens de voorbereidingen, over de slopende reiservaring voordat we luchthaven assistentie ‘ontdekten’, over de keer dat mijn vader onwel werd tijdens het douchen en er niemand hem te hulp kon schieten, …

Geen herkansing
Een herkansing krijgen we niet. Misschien hadden we dit beter niet gedaan, toch had ik deze ervaring voor geen goud willen missen. Deze ‘schande’ heeft me namelijk het mooiste moment samen opgeleverd tijdens zijn ziekbed: een middagje winkelen. Voorafgaand aan de vakantie zijn we op een saaie maandagmiddag op pad gegaan om de laatste vakantiespullen in te slaan. We kochten t-shirts, broeken en een ventilator. En bij wijze van pauze dronken we ergens een colaatje. Echt niks bijzonders dus. Maar het was een van de zeldzame momenten tijdens zijn ziekbed dat hij heel even zorgeloos genoot. Een simpele herinnering die ik voor altijd zal koesteren.

En mijn vader? De eindbalans van een kampeervakantie in zijn omstandigheden zal voor hem ongetwijfeld naar de negatieve kant zijn doorgeslagen. Maar anderhalve maand voor zijn overlijden meldt hij dat hij de zomer erop gewoon weer wil gaan kamperen. Worst case scenario? De caravan blijft in de stalling en ze huren een huisje. Geen discussie mogelijk.

Aan alle mensen die ons voor gek hebben verklaard: jullie hebben absoluut gelijk. Maar wat moesten wij daarmee? Behalve nog verdrietiger zijn in een onmogelijk situatie? We deden ons best, we hadden één laatste kans. Wie niet waagt…

© Jennifer Schreurs

Kamperen vs. Chemo: Deel 1 kun je ook lezen op Agora.nl

Jennifer: ”Mijn vader is inmiddels ruim een jaar geleden, op 56-jarige leeftijd en na 18 maanden ziekbed, overleden aan de gevolgen van longvlieskanker door asbest. Via mijn blogs wil ik jou enerzijds meenemen in de tijd dat mijn vader ziek was en anderzijds in mijn leven nu. Simpelweg omdat ik het zelf zo fijn had gevonden om troost te putten uit verhalen van lotgenoten die misschien wel voor gelijksoortige moeilijke momenten en dilemma’s hebben gestaan. En omdat er nog steeds onterecht een taboe rust op onderwerpen als ziekte, dood en rouw.”

Disclaimer: Jennifer’s verhalen zijn persoonlijk en gebaseerd op haar eigen ervaringen. De verhalen worden zorgvuldig geschreven, toch bestaat er altijd een kleine kans dat er fouten in voorkomen. Hiervoor kan Jennifer niet verantwoordelijk worden gesteld. Eventuele medische opmerkingen komen van de auteur zelf en zijn strikt persoonlijk. De auteur staat niet in voor de medische juistheid hiervan, er kunnen daarom geen rechten aan worden ontleend.  

Auteur: Jennifer Schreurs

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

1 reactie(s) op artikel "Kamperen vs. Chemo: Deel 2 - Blog Jennifer Schreurs"

Avatar image
Joke Straathof
16-8-2018 19:03

Lieve Jennifer,

Wat fantastisch dat je, ondanks de reactie vd omgeving, hebt geluisterd naar de wens van jouw vader. Daar gaat het om. Wat wil hij en wat is voor jullie fijn. Hij heeft het niet gered. Nee. Maar ook al was hij niet gegaan, dan had hij het ook niet gered. Nu hebben jullie de voorpret gehad en hij heeft er op zijn manier toch naar uitgekeken om dit nog een keer te doen. Dat houd een mens op de been. Dat geeft zin aan zijn leven op die manier. Ik heb niet je andere blogs gelezen, maar uit ervaring weet ik dat er soms zo onnodig mensen belast worden met van alles wat, wat dan zogenaamd goed zou moeten zijn. En wat de persoon in kwestie zelf wil, wordt maar amper naar gevraagd.

Mijn schoonmoeder was 89 en had al jaren flink COPD en hartfalen maar ondanks dat ging het best redelijk. Ze woonde nog zelfstandig. Op een gegeven moment was ze toch weer wat benauwder en de huisarts stelde voor om een echo van het hart te laten maken. Ik vroeg hem wat hij zou doen met de uitslag. Niks... nee idd. Dus dat ging mooi niet door. Wel er voor gezorgd dat zij zo min mogelijk last had van haar benauwdheid natuurlijk. Maar geen onnodige onderzoeken op die leeftijd in die situatie. Ze is vredig heengegaan. Precies zo als ze gewenst had. Het ga je goed Jennifer. Heel hartelijke groet.

Login of registreer om commentaar toe te voegen.