Wat als ik niet dood ga? - Blog Francien
Wat als ik niet dood ga? - Blog Francien

Aantal weergaven: 1240

Wat als ik niet dood ga?

We praten nog wat na over ditjes en datjes. Ik heb hem, 99 jaar zeer helder van geest en weduwnaar, zojuist geholpen met douchen en aankleden. Het is een gewone maandagmorgen...

Ik pak de zorgmap, zit klaar aan tafel om het gebruikelijke te rapporteren. Hij scharrelt wat om mij heen. Op zoek naar zijn bretels en zakdoek. En dan die terloopse vraag: “Francien, wat als ik niet dood ga?” De absurditeit die deze vraag met zich mee brengt (want natuurlijk gaat iedereen dood), maakt dat ik van schrik iets van een halfslachtige kreet slaak, tussen giechelen en onthutst zijn in. Ik schiet vol. Hij ook. 

- Hij kent geen angst voor de dood. Hij heeft een mooi vol leven gehad - 

Hij vraagt me of ik geloof in het hiernamaals. In een fractie van een seconde overweeg ik te liegen en ja te zeggen. Vanuit een eerste natuurlijke ingeving hem gerust te willen stellen. Het zalvende comfort van de makkelijke leugen. Maar hij is niet iemand die eenzaam is en daarom liever dood zou gaan. Hij kent geen angst voor de dood. Zijn leven is op een verbazingwekkend nuchtere manier klaar, voltooid, alles gezien, gedaan en beleefd. Hij heeft een mooi vol leven gehad. Ik ben eerlijk.

Ik antwoord hem dat ik denk dat er niets is. Dat het moment van sterven naar mijn idee letterlijk en figuurlijk hetzelfde is als in slaap vallen. Maar dan zonder dromen. Opgaan in het grote niets. Geen besef maar zomaar ineens weg. Jaloers als ik ben op mensen die wel geloven. Ik heb het heus geprobeerd. Geloven in een god, een hoger wezen. Een hogere macht om aan vast te houden als het leven vertroebeld, donker wordt. Een baken. Maar het lukt mij niet. En hij deelt tot mijn verbazing dezelfde mening. Overtuigd zijn eigen “meissie” niet meer terug te zien. Het is zoals het is. Of tenminste zoals wij denken dat het is. 

Dan die nacht.

Mijn 20-jarige zoon is de laatste dagen stil en terug getrokken. Nu is hij al geen spraakwaterval, maar ik heb het gevoel dat er iets speelt. En juist die nacht staat hij aan mijn bed. Ik schrik me wezenloos. Een donkere schim van een meter vijfentachtig die in het nachtelijk duister over mij heen gebogen staat. En dan zijn stem. “Mam, ik kan niet slapen kunnen we even praten?” We gaan naar beneden. 

De aap komt uit de mouw. Hij kampt met grote levensvragen en angsten. “Mam, wat als ik zomaar ineens dood ga? Heb ik dat dan door? Denk je dat dat zomaar kan?” Zijn stortvloed aan vragen maakt mij in een klap klaarwakker. Waar ik vragen verwachtte als “waarom heb ik nog steeds geen verkering?” Heeft hij dit moment en tijdstip uitgekozen om mij te vertellen over zijn worsteling met de eindigheid van het leven?

Ik wil helemaal niet nadenken over de combinatie dood versus mijn kind. De angst die je er gratis bijkrijgt op het moment dat je nageslacht op de wereld zet. “een stukje van je hart dat pootjes krijgt”. Zo verwoorde mijn moeder dat altijd. 

- Ik zeg hem dat angstig zijn voor de dood menselijk is - 

Maar hij komt er zelf niet uit en is nog steeds in de veronderstelling dat mama overal een antwoord op weet. Mijn eerste gedachte is dat ik hem wil beschermen. Alle spoken buiten de deur houden. Net als vroeger. Maar dat kan ik niet. Niet meer. Ik doe een poging en volg mijn gevoel. Ik zeg hem dat angstig zijn voor de dood menselijk is. Dat het de kunst is om te proberen aanvaarden dat de dood onvermijdelijk is. En bij het leven hoort. Dat de kans dat hij nu zomaar zou kunnen komen te overlijden uitermate klein is. Maar ook dat hij zich niet door zijn angsten moet laten leiden. In mijn achterhoofd hoop ik dat hij dit advies niet direct opvolgt en besluit zichzelf te verliezen in waaghals hobby’s als bungeejumpen of skydiven. Zonder in details te treden, vertel ik hem over de man op mijn werk. 

Mijn zoon is verbaasd te horen dat je ook echt klaar kunt zijn met het leven. Niet vanuit verdriet of weemoedigheid. Maar gewoon omdat het zo is. Ons gesprek brengt opluchting. De angst is niet verdwenen, maar voelt voor nu heel even minder zwaar en aanwezig. Mijn persoonlijke mening over een hiernamaals laat ik achterwege. Niet nu. Niet deze nacht. Maar wellicht wel als ik straks 99 ben.

© Francien, verpleegkundige ouderenzorg

 

Auteur: Francien

Meer links

  • Meer ervaringsverhalen en blogs van Francien - Francien is verpleegkundige ouderenzorg. Via haar verhalen laat ze je ervaren hoe mooi het werken met ouderen kan zijn, ook in de laatste fase van het leven. Disclaimer: in verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële cliëntkarakteristieken gewijzigd of verwijderd dan wel fictionele elementen toegevoegd. De afbeeldingen bij de verhalen zijn stockfoto's.
  • Lees ook andere verhalen en blogs op Agora.nl
IconClassfa-newspaper-o

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen