Ook maar een mens - Blog Margreet Boekhold
Ook maar een mens - Blog Margreet Boekhold

Aantal weergaven: 1484

Ook maar een mens

Het is ongeveer 6 jaar geleden dat ik een intakegesprek met haar had, ik noem haar Lia. 

Als wijkverpleegkundige kom je in verschillende situaties terecht, sommige situaties zijn schrijnend. Zo ook die van Lia. Lia had een spierziekte en bleek uitgezaaide borstkanker te hebben, ze was helaas uitbehandeld en dat op 34-jarige leeftijd. Ik was destijds even oud en dat was confronterend. Met in het achterhoofd dat ik een paar maanden daarvoor mijn beste vriendin had verloren aan uitgezaaide borstkanker.

Tijdens de intake was Lia opgewekt en het viel mij op dat ze goed over alles kon praten, maar ook vond ze het zeer verdrietig dat haar dit moest overkomen. Haar emoties gingen op dat moment alle kanten op wat zeer logisch was na alles wat haar was overkomen.

Vertrouwensband
Lia was getrouwd en had twee nog jonge kinderen. Haar moeder en stiefvader waren vaak bij haar om te kunnen ondersteunen waar nodig. Doordat ik de intake had gedaan, kwam ik ook veel bij Lia en we bouwden een band op. Ik merkte dat ze mij erg vertrouwde. Als ik een paar dagen vrij was geweest, gaf ze aan blij te zijn dat ik er weer was. 

Lia was in het begin van de zorg nog redelijk mobiel ondanks haar spierziekte en redde zich nog met veel dingen zelf. Al snel ging het slechter met haar, ze bleef meer in bed, kreeg meer pijn en leek de moed op te geven. Door met haar te blijven praten en te kijken naar haar mogelijkheden en behoeftes, kon ze het volhouden. Lia bouwde ook veel op een collega. En om de rust te bewaren, spraken we in het team af dat de collega en ik naar Lia zouden gaan als het kon.

Het was een heftige periode vooral voor Lia en haar gezin. 
In korte tijd was ik onderdeel van hun gezin geworden. Op dat moment ben je de spil tussen allerlei zorgdisciplines, overleg met de huisarts, fysio, specialist ziekenhuis, maar bovenal was ik het luisterend oor voor de familie. Dan moest ik als professional weleens slikken: "Verdorie we zijn even oud en Lia gaat overlijden, hoe krom is het…"

Lia was totaal niet gelovig. Ik daarentegen ben wel gelovig opgevoed en ze vroeg mij dingen over het geloof. Op den duur vroeg ze aan mij: "Wil je een dominee voor mij regelen Margreet, ik heb daar behoefte aan." Ik heb toen een dominee gebeld. Iemand die Lia totaal niet kende, maar zich belangeloos inzette om Lia te vertellen over God en haar de rust te geven waarnaar ze verlangde. Voor mij was het de normaalste zaak van de wereld om dit te regelen voor haar. Maar het zien van de rust van Lia was heel bijzonder. Ze was erg dankbaar dat ik dit had geregeld voor haar. 

Na dit gesprek kwam het einde ook dichterbij...
Op een ochtend kwam ik bij Lia en ze was helemaal overstuur. Ze huilde hartverscheurend, haast schreeuwend van paniek... Ik ben bij haar gaan zitten en ze schreeuwde ineens: “Margreet ik ga dood en ben doodsbang en ik ben nog veel te jong, hoe moet het allemaal. En bovenal, waarom ik?” Ik wist op dat moment even niets te zeggen, ik pakte haar hand vast en ik wist alleen maar uit te brengen, na een diepe zucht: "Ik heb er geen antwoord op lieve Lia." Toen merkte ik dat er bij mij ook tranen over mijn wangen liepen, het kon mij op dat moment niet schelen. Als professional zal dit er misschien niet bij horen, maar ook ik ben maar een mens. Op zo’n moment zijn de verpleegkundige handelingen niet meer belangrijk, maar ER ZIJN... is zoveel meer waard. 

"Toen merkte ik dat er bij mij ook tranen over mijn wangen liepen, het kon mij op dat moment niet schelen."

Samen hebben we een tijdje zo gezeten, ik kwam voor de verzorging en verpleging van Lia, maar dat heb ik achterwege gelaten. We hebben muziek opgezet, ze hield van countrymuziek. Dit liedje moest ook op haar crematie worden gedraaid, vertelde ze. We hebben veel gepraat en tijdens dit gesprek heeft Lia besloten dat ze in slaap gebracht wilde worden middels palliatieve sedatie, het toedienen van dormicum via een pomp vaak in combinatie met morfine. "Het is goed zo…"

Vlinder
Tijdens het gesprek zei ze: "Margreet, ik kom je na mijn dood vergezellen als een vlinder, dan denk je nog eens aan mij." 

De dag erna heb ik samen met mijn collega de dormicum- en morfinepomp aangesloten, in aanwezigheid van haar man, moeder, stiefvader en kinderen. Het was een emotioneel moment voor hen. Lia was rustig en was er klaar voor en dat gaf iedereen een rustig gevoel. Het moment dat Lia mij bedankte voor alles zal ik nooit vergeten…

Lia overleed een paar dagen erna en tijdens de crematie werd haar favoriete countrymuziek gespeeld, ik zat er met een glimlach. Dat had ze toch maar voor elkaar gekregen. Tijdens de crematie vloog er een witte vlinder voorbij, ik zei in mijzelf: “Haha Lia, je teken, rust zacht.”

Ook maar een mens; dat zijn wij allen als zorgprofessional. 

© Margreet Boekhold, wijkverpleegkundige met aandachtsgebied palliatieve zorg

Margreet: "Ik werk als wijkverpleegkundige bij Buurtzorg Nederland. Na jaren in het ziekenhuis te hebben gewerkt heb ik de switch gemaakt naar de thuiszorg. Dit bevalt mij tot op heden heel goed. In het werk als verpleegkundige maak je heel veel mee, de leuke maar ook de minder leuke dingen. Toen ik net bij Buurtzorg begon in 2009 kwam ook de palliatieve zorg meer in beeld en kregen wij via de huisarts veel palliatieve cliënten. Deze zorg is zo dankbaar en bijzonder tegelijk dat ik dit graag met mensen wil delen via de website van Agora. Daarmee wil ik laten zien dat wij als verpleegkundigen ook maar mens zijn en dat er nog zoveel te behalen is met elkaar in de palliatieve zorg. Ook heb ik de cursus aandachtsvelder palliatieve zorg gedaan. In die 9 jaar is er al veel verbeterd qua palliatieve zorg, maar we kunnen nog meer bereiken en ik hoop dat mijn blog een inspiratiebron mag zijn."

"Samen met verpleegkundigen Anita Siegers en Geanne Maarsingh van Buurtzorg heb ik 'Palliatief in Balans' opgezet om het belang van palliatieve zorg onder de aandacht te brengen van collega's in de thuiszorg en zorgverleners in verpleeghuizen en ziekenhuizen. In februari 2019 vindt de 3e editie van Palliatief in Balans plaats, meld je ook aan!"

Disclaimer: in verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële cliëntkarakteristieken gewijzigd of verwijderd, dan wel fictionele elementen toegevoegd. De afbeeldingen bij de verhalen zijn stockfoto's.

 

Auteur: Margreet Boekhold

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

3 reactie(s) op artikel "Ook maar een mens - Blog Margreet Boekhold"


Leny Nieveen
13-11-2018 20:59

Was erg onder de indruk van deze blog.

Wat heb je mooi maar ook moeilijk werk Margreet.

Fijn dat er mensen zijn die dit werk kunnen doen.

Respect en wens je Kracht en Sterkte bij dit mooie werk!



Bert de Vlieg
13-11-2018 23:20

Geweldig Margreet.Heel trots op jou. Ook brok in mijn keel.



Trees muller
14-11-2018 16:06

Ik werk bij buurtdiensten en ook dit komen wij tegen als huishoudelijke hulp en zijn er elke week een paar uur en kunnen zo samen met de zorg een heleboel zorg geven , wat een dankbaar en mooi beroep , erg mooi omschreven

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen