’Meneer Parkinson’, Met de mantel der liefde - Blog Gera Keijenborg
’Meneer Parkinson’, Met de mantel der liefde - Blog Gera Keijenborg

Aantal weergaven: 417

Zij leeft inmiddels ook zijn leven en past zich bijna moeiteloos aan de grilligheid van ‘Meneer Parkinson’ aan. Haar ogen laten hem niet langer dan een paar minuten los. In feite is ze als een beschermende jas voor hem.

Anyone who thinks that love is weak has never met true strength (Patrick Mundus)

Ze hebben het prima met elkaar. Ze zijn meer dan 61 jaar samen en nog steeds verliefd. In feite zijn ze zo’n aandoenlijk ouder koppel dat je soms ergens hand in hand ziet schuifelen of samen op een bankje in de zon ziet zitten. Zo’n stel dat jou ontroert en doet verlangen naar zelf ook zo’n oude dag samen met je liefde. Inmiddels is ‘Meneer Parkinson’ tussen hen in gekropen. Vanaf dat moment was één ding duidelijk. Wat er ook gebeuren zou: oom Tom bleef thuis! Die belofte deden ze aan elkaar.

Samen tot het eind
Er was geen plan over hoe dit gerealiseerd zou kunnen worden. Er was geen notie van wat de ziekte brengen zou. Net zo min als er een idee bestond over hoe lang het leven met ‘Meneer Parkinson’ geleefd zou worden. Er was alleen maar een oer-verlangen samen te blijven tot het eind en het liefste nog daar voorbij. Gecombineerd met de overtuiging dat het leven in een verpleeghuis onmenselijk was en een scheiding onverdraaglijk. 

Zij leeft ook zijn leven
Ze hebben het nog steeds prima met elkaar, al verweeft 'Meneer Parkinson' steeds meer delen van hun leven met elkaar en leeft zij inmiddels ook zijn leven. Waar hij gaat, daar gaat zij en andersom. Ze eten hetzelfde, ze drinken hetzelfde, ze lachen om hetzelfde en ze huilen om hetzelfde, ze voelen voor een groot deel hetzelfde. Zonder de ander raken ze beiden in paniek, hij wel sneller en uiterlijk heftiger dan zij. ‘Meneer Parkinson’ heeft daar ongetwijfeld een handje in. Wanneer hij zijn vrouw maar eventjes niet ziet, reageert oom Tom met verlatingsangst. 

Hij is nooit meer alleen, dat kan allang niet meer. Zijn vrouw kan slechts worden vervangen door een klein en selectief groepje anderen: Wij, nog twee neven en nichten en natuurlijk de mensen van de thuiszorg. Zij worden inmiddels als leden van een speciaal soort van samengesteld gezin ervaren.

- Zelfs als hij zich dan zichtbaar zit te amuseren, laten haar ogen hem niet langer dan een paar minuten los - 

Op elkaar aangewezen
Een scheiding die langer duurt dan een uur is voor hem een kwelling. Op de spaarzame feestjes, waar ze alleen op goede dagen naartoe kunnen, zijn ze vaak op elkaar aangewezen. Er zijn niet veel mensen die zich willen of kunnen onderhouden met ‘Meneer Parkinson’. In een zeldzaam geval treffen ze er een Parkinsonfluisteraar. Maar zelfs als hij zich dan zichtbaar zit te amuseren, laten haar ogen hem niet langer dan een paar minuten los. Gewend als ze inmiddels is om altijd alert te zijn en de noden en behoeften van zijn gezicht te lezen. Of misschien is ze dan vooral aan het genieten van hoe goed het even met hem gaat en hoe hij er weer bij hoort? 

Ze volgt hem overal
De realiteit is dat hij zelden in staat is iets alleen te doen zonder valgevaar. Ze volgt hem overal en als het moet verhuist ze met hem mee naar ziekenhuis of ergens anders heen. Ze laat hem echt nooit meer alleen. Dus helpt ze hem opstaan en naar het toilet te gaan. Ze smeert zijn brood en snijdt zijn vlees. Ze beheert zijn medicatie. Ze wast, ze strijkt en ze kookt. Zij zorgt voor de boodschappen en de bankzaken. Ze koopt zijn kleding en zijn schoenen en ze bestelt hulpmiddelen via internet. Ze zorgt voor zinnige dagbesteding en ze helpt hem de lange dag en de soms nog langere nacht door  te komen. Ze draait hem om in bed, troost hem bij verdriet en ze verjaagt zijn spoken. Ze regelt afspraken met de dokter, de fysio en de thuistandarts. Ze weet wanneer ze de ergo en de logo moet laten komen. Ze past zich bijna moeiteloos aan de grilligheid van ‘Meneer Parkinson’ aan. En drie maal per dag zet ze haar huis en hart open voor de mensen van de thuiszorg.

Hun geluk samen
Ze hebben het nog steeds prima met elkaar. Hun geluk samen zit in hele kleine dingen. In een half uur samen kletsen voor het slapengaan. In het samen hebben over wat belangrijk is in het leven. In knuffelen. In binnenpretjes die ze alleen samen snappen. In de zon op het terras. In de vogels, de bloemen en de katten van de buren in de tuin. In bezoek van dierbaren. In digitaal meereizen als hun dierbaren op vakantie zijn. In persoonlijke verhalen gedeeld door de mensen van de zorg.

Ze is onmisbaar
Hij vindt haar onmisbaar, maar ook “zoveel meer dan een mantelzorger”. Dat zegt hij regelmatig en dat doet haar goed. Dat wat zij doet vindt ze, zoals bijna alle mantelzorgers, vanzelfsprekend. Het jaarlijkse mantelzorgcompliment á € 150,- van hun gemeente zal ze daarom altijd delen met degenen van wie ze het geven van die zorg niet zo vanzelfsprekend vindt.

Dat wat zij biedt aan mantelzorg is onbetaalbaar.
In feite is ze als een beschermende jas voor hem en zou wat ze doet mantelliefde moeten heten.


>> Volgende week donderdag: De Zen van mantelzorg 

Ik voel me gezegend dat het ons is gelukt op een andere manier eigen inkomsten te genereren en werkzaamheden te scheppen die ons alle ruimte geven oom Tom en zijn vrouw bij te staan...


© Gera Keijenborg 

Gera: "Ik mantelzorg vanuit Sponsorschap (NLP): Jij bent bijzonder, uniek, je hoort hier, je bent de moeite waard en je verdient het. Erkenning voor de klacht en de pijn, maar zeker ook voor de kracht van de hulpbehoevende ander, zijn voor mij essentieel. Parkinson, dat heb je niet alleen. Zorg ontvangen en zorg geven: dat werkt een beetje zo als in een samengesteld gezin. Je moet wennen aan elkaars gewoonten en regels. Daarom is patiënten- en familieparticipatie zo belangrijk. 40 Jaar werkervaring in Zorgland helpen me daarbij een beetje de weg te vinden"

Disclaimer: Gera Keijenborg is een pseudoniem. De hoofdpersoon in de verhalen heeft toestemming gegeven ze te schrijven, mits hij anoniem mag blijven. In verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële karakteristieken van hem en andere betrokkenen en zorgverleners gewijzigd of verwijderd, dan wel fictionele elementen toegevoegd. De betrokken hulpverleners zijn ervan op de hoogte dat deze blogs verschijnen. Soms lazen zij vooraf mee. 

Auteur: Gera Keijenborg

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen