’Meneer Parkinson’ - Het leven en de dood: Euthanasieverklaring - Blog Gera Keijenborg
’Meneer Parkinson’ - Het leven en de dood: Euthanasieverklaring - Blog Gera Keijenborg

Aantal weergaven: 186

Nu ‘de eerste stap was gezet’, bleek het zaak dat oom Tom werk maakte van een euthanasieverklaring. Wat volgde was een lang traject waarin hij probeerde het onderwerp met de huisarts te bespreken.

Leven is een soort verliefdheid: je wilt niet dat het overgaat (Guus Kuijer).

Dat bleek nog niet zo heel eenvoudig. Ten eerste was daar zijn vrouw die het aansnijden van dit gevoelige onderwerp erg ingewikkeld vond. Ze kon zijn wens en zelfs zijn verlangen naar de dood steeds beter begrijpen, maar ze kon slecht tegen het verdriet dat het thema ook bij hem opriep. Deels uit angst voor een terugval, want bij iedere periode van emotionele stress kwam 'Meneer Parkinson' steeds langer op bezoek. Er waren nog zo weinig goede momenten en die koesterde ze.

Behoefte aan gesprek over euthanasie
Ten tweede stak oom Tom zelden goed in zijn vel als de huisarts langs moest komen. En dat maakte, samen met zijn niet zo heel erg spraakzame aard, dat als hij al over zijn zorgen en wensen begon hij dit in bedekte termen deed. Na bijna een jaar van deze pogingen, een jaar waarin wij met zijn vrouw zelfs een keer bij de huisarts waren geweest om de behoefte aan een gesprek over euthanasie aan te kaarten, gaf oom Tom aan de huisarts niet meer te vertrouwen. Omdat zijn vrouw loyaal aan de dokter wilde blijven, informeerden wij de huisarts en vroegen we om een gesprek waar we allemaal bij aanwezig zouden zijn. De misvattingen en het onbegrip konden bijna niet groter zijn dan wat er vervolgens plaatsvond.

Na bijna een jaar van pogingen gaf oom Tom aan de huisarts niet meer te vertrouwen

“De betekenis van je communicatie is de reactie die het oproept”, is een vooronderstelling die ik als NLP-er onderschrijf. Ik probeer dus vooral te kijken naar wat wij/ik in dat gesprek bij de dokter hebben opgeroepen. Ik had zorgvuldig geprobeerd mijn eigen gedachten en ideeën over euthanasie in het algemeen en van oom Tom in het bijzonder buiten beschouwing te laten. Zou het desondanks of juist door de manier waarop ik voor oom Tom in dat gesprek een spreekbuis was bij zijn arts verkeerd zijn gevallen? Had ik de indruk gewekt dat niet oom Tom zelf, maar ik euthanasie met hem wilden bespreken? Dacht hij misschien dat wij oom Tom tot iets wilden aanzetten wat hij eigenlijk niet wilde? Of was er door mij iets geheel anders misgegaan? 

Verklaring
De arts gaf aan dat we op de site van de NVVE een verklaring konden downloaden. “Ik vind het vooral een zaak van de familie. Dus bespreken jullie dat maar eens heel goed samen.” Hij nam afscheid met de mededeling dat hij oom Tom ook wat depressief vond en dat Parkinson volgens hem nooit voor ondragelijk lijden zorgde. Oom Tom plofte bijna van ellende na zijn vertrek en 'Meneer Parkinson' hield hem dagen in zijn greep. Down, freezing, moe en zo angstig en verdrietig! 

Handtekening
De verklaring kwam er. Het was voor iedereen een schok te merken dat 'Meneer Parkinson' het al onmogelijk maakte een fatsoenlijke handtekening op die formulieren te produceren, maar tekenen wilde hij beslist. We plakten een geeltje naast die bijna niet te identificeren hanenpoten waarin heel vaag nog iets van initialen als een paraaf te onderscheiden vielen. Ik schreef erop: de handtekening zetten lukt alleen nog maar zo. Dat het er zo onhandig uitziet, betekent niet dat meneer niet weet wat hij tekent. Het betekent vooral dat hij wil laten zien dat hij dat nog heel goed weet.

Onbesproken verdween de verklaring in het huisartsendossier en daar bleef hij meer dan een half jaar liggen zonder dat erop werd teruggekomen. Er volgden nog vele huisbezoeken, maar oom Tom heeft het onderwerp nooit meer zelf aangesneden. “Hij luistert toch niet en ik vertrouw hem niet”, zei hij altijd na afloop. 

Depressie
'Meneer Parkinson' en een depressie kregen hem steeds meer in zijn greep. De situatie escaleerde zo dat we besloten toch weer een consult bij de specialist aan te vragen. Van hem kreeg oom Tom een antidepressivum voorgeschreven. Die pil had een hele ingewikkelde naam, dus doopte oom Tom het medicijn om tot “Pil van Klaassen”, naar zijn specialist. Binnen 4 dagen knapte hij op, zienderogen. Iedereen verbaasde zich over het tempo waarin 'Meneer Parkinson' zich terugtrok. Grapjes, energie, letterlijk levenslust brachten die pillen. Oom Tom zei met het vertrouwde getwinkel in zijn ogen: “Zo fijn dat ik de pil van Klaassen heb. Ik heb de pil van Drion voorlopig niet meer nodig.” 

Dat hij nu gewoon weer voor controles naar het ziekenhuis mocht komen was bonus. En het bleek hard nodig, want helaas en onvermijdelijk sloop 'Meneer Parkinson', soms op kousenvoeten en soms op zevenmijlslaarzen, terug in zijn leven. 


>> Volgende week donderdag: Het leven en de dood: het lijden

Ondragelijk lijden is een subjectief begrip. Je kunt pas begrijpen waarom hij zegt dat het leven eigenlijk niets meer voorstelt als je weet hoe hij zijn dagen slijt...


© Gera Keijenborg 

Gera: "Ik mantelzorg vanuit Sponsorschap (NLP): Jij bent bijzonder, uniek, je hoort hier, je bent de moeite waard en je verdient het. Erkenning voor de klacht en de pijn, maar zeker ook voor de kracht van de hulpbehoevende ander, zijn voor mij essentieel. Parkinson, dat heb je niet alleen. Zorg ontvangen en zorg geven: dat werkt een beetje zoals in een samengesteld gezin. Je moet wennen aan elkaars gewoonten en regels. Daarom is patiënten- en familieparticipatie zo belangrijk. 40 Jaar werkervaring in Zorgland helpen me daarbij een beetje de weg te vinden"

Disclaimer: Gera Keijenborg is een pseudoniem. De hoofdpersoon in de verhalen heeft toestemming gegeven ze te schrijven, mits hij anoniem mag blijven. In verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële karakteristieken van hem en andere betrokkenen en zorgverleners gewijzigd of verwijderd, dan wel fictionele elementen toegevoegd. De betrokken hulpverleners zijn ervan op de hoogte dat deze blogs verschijnen. Soms lazen zij vooraf mee. 


Auteur: Gera Keijenborg

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen