Longarts Sander de Hosson - Twee richtingen
Longarts Sander de Hosson - Twee richtingen

Aantal weergaven: 58427

Twee richtingen

“Ergens tussen al dat medische geweld dat men vooruitgang noemt, zwerft de mens op zoek naar kwaliteit van leven.”

 

“Kanker begint en eindigt bij mensen. Door alle wetenschappelijke abstractie kan je dat basale idee wel eens uit het oog verliezen. Artsen behandelen ziekten, maar ze behandelen ook mensen, en daardoor worden ze in hun professionele bestaan soms in twee richtingen tegelijk getrokken”
(June Goodfield)

 

Het is de laatste keer dat ik hem zal zien. Ik tref hem in de hal van het ziekenhuis, terwijl hij wacht op zijn vrouw, die bij de apotheek zijn medicijnen ophaalt. Het is de eerste keer dat ik hem zie huilen. Zijn karakteristieke alpinopet staat scheef op zijn hoofd. Ik heb stiekem altijd een beetje moeten lachen om die pet, maar het maakt deze mens zo mooi de mens die hij is. Was.

Zijn gebogen silhouet zit in een rolstoel met op zijn schoot zijn tas met kleren. Een tandenborstel steekt brutaal omhoog. Het gekke is dat juist deze details mij bij blijven.

Lopen kan hij niet meer. Ik weet precies waarom. De grote uitzaaiing in zijn rug staat op mijn netvlies gebrand. Het gezwel drukt op ruggenmergzenuwen, waardoor de informatiestroom van zijn hoofd naar de spieren in zijn benen niet meer functioneert. Hij kan zijn benen niet meer bewegen. De omvang van zijn beenspieren is zichtbaar afgenomen. Ik probeer me soms te bedenken hoe dat moet zijn.

Hoewel hij verdrietig is dat hij nooit meer zal kunnen lopen, vertelde hij mij eerder dat vooral het niet meer kunnen ophouden van zijn urine en ontlasting het meest mensonterende gevolg was van al deze gewelddadigheid. Zeker, de bestraling had de pijn in zijn rug laten afnemen, hij was minder afhankelijk geworden van morfine, waardoor die misselijkheid eindelijk verdween. Maar de functie van zijn benen, zijn blaas en zijn sluitspier was niet meer teruggekeerd. Hij was volledig afhankelijk van luiers en van zijn vrouw.

Twee jaar eerder had ik een totaal andere man getroffen. Strijdvaardig. Toen ik hem vertelde dat hij longkanker had met uitzaaiing in zijn buikvlies, had hij gezegd dat hij de ziekte ‘aan alle kanten’ zou verslaan. Mijn tegenwerping dat genezing er niet meer in zou zitten, had hij in de wind geslagen. “Ze zijn tegenwoordig zo ver”. Met frisse moed waren we gestart. Chemotherapie. Nog een lijn. Bestraling hier, bestraling daar. Immunotherapie.

In de tien jaar dat ik longkanker behandel, ben ik nederig geworden. Het is een ziekte die zoveel mensen treft, en uiteindelijk velen van hen zal doden. Ik ben nederig geworden van zijn onvoorspelbare karakter. De foto kan de ene maand nog brandschoon zijn, maar een maand later totaal veranderd zijn. Ik ben nederig geworden van een ziekte die zoveel pijn en benauwdheid kan veroorzaken. Het is een ijzersterke tegenstander die we ondanks al onze medische inzichten slechts zelden kunnen genezen. En van alle behandelmogelijkheden, was er nog nooit een die niet gepaard zou gaan met vaak milde, maar soms ernstige bijwerkingen.

En als zich een professor van een super gespecialiseerd kankerziekenhuis in talkshows op de televisie vertoont, houd ik mijn hart vast. Als het tromgeroffel aanzwelt, de wereld doordraait en hij zijn enthousiasme over de laatste ontdekkingen nauwelijks meer onder stoelen of banken kan steken, trekt mijn maag samen. Het luiden van zoveel jubelklanken is een regelrechte onderschatting van deze eeuwenoude vijand van fatsoen.

Het is precies het moment waarop ik weet dat mijn mailbox zich zal vullen met verzoeken om bevestiging van hoop. Verzoeken om verwijzingen. Het is het moment waarop ik mij weer kan opmaken voor een week vol teleurstellende berichten. “U zal hier niet van kunnen profiteren.” “Gezien uw slechte conditie zal u worden afgewezen voor dit wetenschappelijk onderzoek”. “U bent al stervende”. “U…” “U…”

Als ik nog een keer in zijn ogen kijk, we tegelijkertijd stilzwijgend reflecteren op de laatste twee jaren en ik de tranen zie en nu echt niet meer weet wat ik moet zeggen, besluit ik hem kort te omhelzen. “Wat fijn,” zegt hij.

Ook ik word in twee richtingen tegelijk getrokken. Ook ik volg alle ontwikkelingen op de voet. Maar het is de dagelijkse realiteit, de dagelijkse dreunen die mijn patiënten te verduren krijgen, waardoor ik weet dat het mijn plicht is en voorlopig nog lange tijd zal blijven om vooral de zoektocht naar kwaliteit van leven en sterven maximaal te ondersteunen.

Hij bevestigt het. Zacht. Maar het is zo mooi dat juist dit een primetime plekje op de televisie verdient. Hij mompelt het en ik knik; ik zal het onthouden, opschrijven en vertellen.

“Ergens tussen al dat medische geweld dat men vooruitgang noemt, zwerft de mens op zoek naar kwaliteit van leven.”

Ik word er stil van.

Twee omhelzende mannen. Het is misschien wat gek, zo midden in een drukke ziekenhuishal, waar het even overal stil wordt. De een in een witte jas, de ander in een rolstoel met een alpinopet scheef op zijn hoofd. Ja, misschien is het allemaal wat gek. Maar dat kan me inmiddels niets meer schelen.

-

(c) Longarts Sander de Hosson

Auteur: Sander de Hosson

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

27 reactie(s) op artikel "Longarts Sander de Hosson - Twee richtingen"


Silvy
21-5-2016 08:58

Ik ben onder de indruk van de wijze waarop de menselijke kant belicht wordt van de relatie tussen arts en patient. Deze wordt vaak door de snelheid en de waan van de dag niet opgemerkt. Deze wijze van reageren op het verdriet van de man....chapeau!



Carlien
21-5-2016 09:53

Ik ben diep ontroert door deze menselijke en empathische benadering van De Mens achter de patiënt. Zorg met liefde.



Marijke
21-5-2016 10:07

Als patient met uitgezaaide kanker, weet ik maar al te goed hoe belangrijk empathie naar patienten is en jammer genoeg ontbreekt het daar nog al eens aan. Omdat artsen zichzelf en behaalde resultaten belangijker vinden. Ik heb diep respect voor uw empathische aanpak.



Riny
21-5-2016 11:33

Een arts met gevoel....Het raakt een ieder die het leest;mits je deze rijke gave ook bezit.



Sylvia Musch
21-5-2016 12:43

Inderdaad er is veel mogelijk maar er is nog heel veel onmogelijk. Daarom kan ik er soms ook zo slecht tegen als gezegd wordt: "Je moet vechten". Dat zijn dan vaak de omstanders. Ik snap wel dat het proces sneller kan gaan als je alles opgeeft, niet meer beweegt, want dan gaat het als gevolg van verminderde conditie sneller waarschijnlijk. Karin Spaink schreef daar ooit een mooi boek over: "orenmaffia"..... Even los van de ontwikkelingen mbt diagnostiek of behandeling. Mijn vader overleed aan longkanker. Mijn moeder aan MS. En mijn man heeft MSA-p. Allemaal op zoek naar kwaliteit van leven (geweest). Waarbij het een van de moeilijkste dingen is om te weten wat je moet doen / wil doen / niet wil doen / niet wil behandelen / niet wil ondergaan. Mooi hoe jij onder woorden kunt brengen wat de dilemma's zijn en kan me je angst over te positieve berichtgeving tav ontwikkelingen in research voorstellen.



Ans Bloemsma
22-5-2016 10:49

Het Wilhelmina Ziekenhuis in Assen kan heel blij zijn met en trots op een arts als Sander de Hosson.



Hennie Wiebing
22-5-2016 11:24

Ben diep ontroerd van zoveel menselijkheid van die arts.



Wilma
23-5-2016 10:13

Ik ben diep ontroerd. Wat fijn dat je dit gedaan hebt en doet 👍🏻



Ineke
23-5-2016 11:28

Ontroerend en mooi verwoord, u maakt me aan het huilen.

Mijn moeder had een andere soort kanker maar ik zou willen dat u haar dokter was geweest. Ze kon niet beter worden maar de dokter die ons dat slechte nieuws gaf, noemde haar tot tweemaal toe anders. De eerste keer dacht ik nog dat ik het verkeerd verstond, de tweede keer in hetzelfde gesprek twijfelde ik daar niet aan. Zijn reactie? Ik ben gisteren van vakantie terugkomen en heb mevrouw nog niet eerder gezien. Het doet me nog steeds heel veel verdriet als ik eraan terugdenk.



Fennie
23-5-2016 12:22

Diep respect!! Een voorbeeld voor velen. Ik heb een nare ervaring met een longarts toen bij mijn vader longkanker was geconstateerd. Wat was het geweldig geweest als mijn vader deze arts had mogen ontmoeten. Wat een empathie, en wat een holistisch mensvisie. Dank je wel Sander!!



Marianne plasmeijer
23-5-2016 13:14

Ook mijn vader is aan longkanker

Overleden ik heb helemaal geen positieve

Ervaringen met de artsen toen.

Er werd gezegd meneer plasmeijer wilt u uw verhaal

Doen voor de studenten.

Dit was in het LUMC mijn vader dacht trots

Van ik heb het gered.

Niet wetende wat de studenten op hun papieren

Te lezen kregen.

W.s dit dit s mijnheer plasmeijer 69jaar en zit in stadium ....

Hij kwam thuis trots als een Pauw maar had niet in de gaten

Hoe ziek hij eigenlijk was .

Mijn moeder heeft hem naar huis gehaald

En is binnen een paar maanden gestorven,

Dit deed mij erg vel pijn

Wees eerlijk tegen de patiënt

En niet op de gang even zeggen mijnheer

U heeft longkanker en weg was de arts.



B.G de Lange
23-5-2016 19:44

Chapeau. Wat fijn dat u uw hart liet spreken i.p.v. uw verstand.



Astrid Koot-van Westerhoven
25-5-2016 02:07

Sander, ga zo door om je vak in te vullen. Een juiste balans tussen hoofd en hart. Diep respect



Korrie
25-5-2016 13:19

Licht Kracht en Liefde voor u en uw team.



waas, emm
25-5-2016 16:50

respect ! een arts met gevoel,helaas zijn ze lang niet allemaal zo



Vroukje van Dijk Bruins
26-5-2016 18:11

Wat fijn zo'n arts.

In het ziekenhuis waar ik vroeger heb gewerkt



Ati Koopman
26-5-2016 19:03

Heel veel respect voor de prachtige woorden opgetekend door deze longarts.

Een arts, die de "mens" achter de patiënt, of hij/zij nu jong of op leeftijd is, blijft zien. Eerlijk blijft in de gesprekken, die vaak slecht nieuws brengen. Mensen steunt, maar geen valse hoop wil geven.

Zoals de zieke man in de rolstoel, met zoveel liefde, ontroering en waardigheid door hem geschetst wordt deze patiënt zichtbaar voor mij en vele anderen.

Zoveel mensen worden door kanker getroffen, zoveel artsen die alles op alles zetten om deze mensen te genezen en als dat niet mogelijk is, te begeleiden naar het onherroepelijke einde.

Zelf ben ik ook longpatiënt en in onze familie helaas veel longkanker. Allen op te jonge leeftijd overleden. Zelf heb ik gelukkig nog nooit gerookt, maar ook dat is niet altijd een garantie dat je gevrijwaard bent van deze ziekte.

Dr. S. van Hosson is erin geslaagd om alle facetten waar hij en alle andere artsen dagelijks mee te maken krijgen, heel duidelijk over te brengen. Hij maakt van de arts, die vroeger als "god en alwetend" werd beschouwd en misschien is dat nu nog zo, als mens met kennis en kunde, maar ook als mens met emotie en machteloosheid neer te zetten.

Met ontroering en diep respect gelezen.



K. Facirova
27-5-2016 17:54

Prachtig geschreven..

alle medische en moderne therapieën zijn op een kant van een weegschaal..en een knuffel van u op de ander kant.

Deze "geneesmiddel" kunnen we bij de apotheek kopen.

We behandelen niet de ziektebeeld, we behandelen mensen, diep respect!



K. Facirova
27-5-2016 17:58

Deze zeldzame geneesmiddel kunnen we helaas NIET bij de apotheek halen. (Correctie)



Monique
29-5-2016 10:21

Prachtig artikel; uiteindelijk draait het om mensen.

En toch is er tussen alle hopeloosheid ook hoop te vinden, maar wel NAAST de reguliere zorg.

Dr. Kelly Turner heeft onderzoek gedaan naar duizenden gevallen van 'spontane' genezing en ontdekte een opmerkelijke samenhang, die verder onderzoek waard is.

Ze heeft e.e.a. gebundeld in het boek Radicale Remissie:

https://www.bol.com/nl/p/radicale-remissie/9200000042415376/



Marij
19-7-2016 15:50

Wat zou ik graag meer Sanders willen ontmoeten.

Een gewoon mens, een kanjer.



Helma
4-8-2016 07:29

Opnieuw een dilemma beschreven door Sander.

Telkens weer treft hij mensen diep in het hart door zo medemenselijk te zijn en zijn ervaring prachtig te verwoorden. Sander blijft de mens achter de patiënt zien!!

Mijn wens zal waarschijnlijk nooit uitkomen. 'Iedere patiënt wens ik een behandelend arts als Sander toe' ! Mensen zijn allemaal verschillend en artsen dus ook.



Lylian
4-8-2016 10:15

Ik heb Sander even meegemaakt als longarts in het DZ. (Ben cytologie analist.)

Blijkt weer waarom wij, vd Cytologie, weg waren van deze 'dokter'

Top! Nog steeds!

Idd chapeau!!



Liesbeth Faber
4-8-2016 20:17

Diepe buiging Sander....opnieuw...Vele artsen zouden een voorbeeld aan jou kunnen nemen....kijk naar wie er achter de kanker schuilt...juist een mens...Dank dat je jou ervaringen met ons deelt



R.Posma
5-8-2016 18:19

Zoveel respect voor deze geweldige arts!! Werk zelf al jaren in de zorg en zie dus ook geregeld mensen die komen te overlijden. Heel mooi hoe deze arts er mee om probeert te gaan.



Betty Bron
15-8-2016 13:18

Wat ben ik (zijn wij) blij met Sander de Hossen. Dit is een mens die betrokken is met de mens. Ik hoop dat ik nog lang door hem behandeld mag worden en velen met mij.



Linda Blok
13-2-2017 13:02

Sander respect voor jouw manier van omgaan met de patienten. Vooral het 2de deel van je quote spreekt mij als vrijwilliger van de stichting Roparun heel erg aan. Wij proberen stukje bij beetje die kwaliteit van leven te verbeteren op allerlei manieren maar dan de palluatieve kant daarvan. Ik zou willen dat alle artsen in jou een voorbeeld zien. DANK U WEL.

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen