Lieve Martine - Blog Francien
Lieve Martine - Blog Francien

Aantal weergaven: 11036

Lieve Martine

Nietsvermoedend surf ik naar je Facebookpagina, ik wil even kijken hoe het met je gaat. Ik ben daar benieuwd naar. En hoewel wij elkaar al een flinke poos niet gesproken hebben. Doe ik dat zo nu en dan. Jouw leven volgen vanaf de zijlijn.

Ik leerde je kennen in het ziekenhuis. Ik werkte daar als verpleegkundige op de chirurgische afdeling. Een wisselende patiëntencategorie. Jong en oud. Maar jij viel niet te missen. 
36 jaar. Vol in het leven. Wat een brulboei was je. Mollig met een jong en knap gezicht. Rechtop in bed met een fleurig zijden sjaaltje rond je kale hoofd geknoopt. 

Je verspreide een bijna tastbare levensenergie rond je ziekenhuisbed. Rap van de tongriem gesneden, goedlachs, overduidelijk aanwezig. Ik kwam de zaal op om visite te lopen en hoorde je gekscherend tegen de verbouwereerde coassistente zeggen “Ik kan schelden als een kerel en nu zie ik er ook zo uit." Je wees naar de grote pleisters waar eens je borsten zaten. Daarmee was direct het ijs gebroken. 

Je was die morgen in alle vroegte geopereerd. Een dubbele borstamputatie. In de ene een tumor en de ander preventief geruimd. Jouw woorden. Een noodlottige erfenis van je moeder. Ik hielp een handje mee met uitdelen van de broodmaaltijd. “Het is misschien niet verstandig, maar ik houd niet zo van verstandig”, zei je, wijzend op het immens grote plateau sushi wiebelend op je schoot. Je mocht eigenlijk alleen nog maar een beschuitje en een kopje slappe thee. Maar dit had je niet zelf gefikst. Het was speciaal voor jou bezorgd op de afdeling. Een cadeautje van de eigenaar van een restaurant in Apeldoorn. Natuurlijk kende jij veel mensen.

Je lachte me uit met mijn dienblad waarop een eenzaam beschuitje lag en het zwetend plakje wat voor kaas door moest gaan. “Dat droge beschuit dat hoef ik niet", zei je met je mond vol sushi. “Ik wil het leven vieren. Ik denk namelijk dat ik daar nu wel recht op heb.” Je wees naar je ingepakte borst met de daaraan bungelende drainflesjes. Je keek naar mijn kleffe boterhammen in het trieste plastic boterhamzakje in mijn hand. Ik had bijna pauze.
Je zei “Ben je besodemieterd. Weg daarmee, vanavond eet je sushi met mij.”

Dus wij aten samen wat sushi. Ik zat op jouw voeteneinde. En observeerde je. 
Je levenslustige houding. Dat was geen act maar gewoon jij. Je leerde mij een levensles. 
Er voor de volle honderd procent voor gaan. Ga je eens op je bek. Dan sta je gewoon weer op. En ga je verder. Ik geloofde je.

Je wonden genazen voorspoedig en je ging met ontslag. Dat was dat dacht ik. Maar dat was dus niet zo. Een maand later bungelde mijn vinger twijfelend boven het vriendschapsverzoek dat je mij stuurde via Facebook. Ik neigde naar niet accepteren. Wegens zwaar onprofessioneel. Ik kon 100 redenen verzinnen om je niet te accepteren. Maar ik deed het. Er kwam geen intensief contact van, maar gewoon af en toe even virtueel buurten. Korte berichtjes en likejes. Het was de allereerste en allerlaatste keer dat ik inging op een dergelijk verzoek.

Ik opperde na een jaar voorzichtig om het contact te verbreken. Ik kon mij voorstellen dat je liever niet meer dacht aan die onzekere donkere periode. Misschien herinnerde mijn sporadische virtuele aanwezigheid in jouw tijdlijn jou er toch telkens aan. Maar je schreef mij letterlijk; “Die nare periode heeft mij de meest waardevolle lessen in het leven doen leren. Een mooie herinnering. Ook aan jouw Miss Sushi.” 

Er trad een complicatie op tijdens je borstreconstructie. Je had je laten opereren in Maastricht. Ik informeerde hoe het met je ging tijdens je opname. Je schreef: “Kut. Maar reken maar dat er dit weekend bergen sushi op het menu staan. Ik heb dat namelijk gedemand.” 

Er ging een flinke tijd voorbij en ons contact verwaterde enigszins. Tot we elkaar op een dag tegen het lijf liepen en jij goed nieuws bracht. Je was zwanger, wie had dat gedacht? Dat je dat nog mee mocht maken. “Ik gok erop te leven totdat mijn dochter mij zich zal kunnen herinneren. Ik ben er namelijk niet geheel zeker van niet alsnog ingehaald te worden door die klote ziekte.” Zwanger van een geweldige man 'die je niet eens had hoeven dwingen veel van je te houden'. Happy times.

Je beviel van een prachtig meisje. Met grote donkere amandelvormige ogen. Net als jij. 
Het pril geluk was van korte duur. Je kreeg last van vage klachten. Zo vaag bleken ze niet. 
Er volgde uiteindelijk een slechtnieuwsgesprek. Waarbij mijn collega aanwezig was. 
De kanker was terug en verwoestend uitgezaaid. Hoe vertel je een moeder dat ze haar kind niet op zal zien groeien? Ik vond het bijna niet te doen. Mijn collega niet. De oncoloog niet. Jij stapte de kleine kamer binnen en zei “Voor de draad ermee.” En dat was het.

Ik zat vanavond in mijn tuin met een koel glas wijn. Na een stralend warme dag en keek sinds lange tijd weer op je Facebook, nietsvermoedend. Geen enkele update na 1 april. 
Een akelig gevoel bekroop mij. Ik googelde je. In de zoekresultaten kwam je naam al snel naar voren met daar achteraan; overleden. Je overleed op 10 april. Ik klikte door naar de rouwadvertentie. Daarin schemerde door dat je zelf had besloten dat het genoeg geweest was. Jij besliste over de einddatum van jouw leven. Niet nog verder aftakelen, maar gaan zoals je was. Dat paste bij je.

Ik schrijf een kaart aan een echtgenoot die ik niet ken. Een man met een klein kind. 
Een meisje met jouw ogen. Ik schrijf hem over de allereerste keer dat ik jou zag, de sushi op je schoot en je klaterende lach. De lach die hij zo goed kende. De lach die nu voor altijd verstomd blijft. Maar die in mijn gedachten weerklinkt zodra ik aan je denk. 

Dag Martine...

Liefs, Miss Sushi

(c) Francien, verpleegkundige ouderenzorg

Auteur: Francien

Meer links

  • Meer ervaringsverhalen en blogs van Francien - Francien is verpleegkundige ouderenzorg. Via haar verhalen laat ze je ervaren hoe mooi het werken met ouderen kan zijn, ook in de laatste fase van het leven. Disclaimer: in verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële cliëntkarakteristieken gewijzigd of verwijderd dan wel fictionele elementen toegevoegd. De afbeeldingen bij de verhalen zijn stockfoto's.
  • Lees ook andere verhalen en blogs op Agora.nl
IconClassfa-newspaper-o

6 reactie(s) op artikel "Lieve Martine - Blog Francien"


Esther
30-5-2018 11:22

Wat een mooi verhaal ondanks het verdrietige einde.



Anjo
30-5-2018 22:21

Wat een ontroerend verhaal en zo mooi geschreven



Lies
1-6-2018 22:46

Vanuit je hart geschreven en zeer menswaardig. Miss sushi bedankt voor het delen. Jij werkt met je hart en geeft de ander haar waarde, even buitens kaders en vier het leven. Dat is wat ik van dit stukje heb geleerd. Weer een mooie ster



Jan van der Beek
2-6-2018 15:09

Hier word ik stil van en neem de tijd om dit te doorgronden. Door het verdriet heen zie ik mensen die betekenis voor elkaar hebben en dat is prachtig.



Renata
6-6-2018 09:43

Soms zijn er cliënten die raken je speciaal in het hart dat maak het werk zo mooi , omdat je over empathie beschikt het is en blijft meer dan werk alleen . Het is nou eenmaal voor mensen ., door mensen ,,het kan ons allemaal overkomen dat maakt het voor mij speciaal het voelt speciaal .

Dank je voor het delen van je verhaal .



Sybille
15-6-2018 08:57

Kippevel maar respectvol zoals t kan gaan tussen patiënt en verpleegkundigen, mooi omschreven!!

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen