Kwaliteit van leven - Blog Kirsten van Berk
Kwaliteit van leven - Blog Kirsten van Berk

Aantal weergaven: 2001

Kwaliteit van leven

Het was de avond voor de eerste sterfdag van mijn man toen de telefoon ging. Het was mijn schoonmoeder. Ze wachtte al een paar dagen op de uitslag van een longfoto, maar er zou wel niets ernstigs aan de hand zijn anders had de huisarts vast wel meteen contact opgenomen. En toen stond de huisarts bij hen voor de deur. Ik werd koud vanbinnen, dit gaat toch niet nog een keer gebeuren?

Precies een jaar geleden namen we afscheid van mijn man, de vader van mijn nog veel te jonge kinderen, de oudste zoon van mijn schoonouders. Ook bij ons kwam de huisarts thuis maar toen wisten we al dat er geen hoop was. Daniel had vrij genomen om het huis te schilderen, had zodoende ook wel tijd voor een doktersbezoek, wat uitmondde in een bezoek aan de spoedeisende hulp; hij kwam met een doodvonnis weer thuis. In het ziekenhuis werd ons een gesprek met de palliatief verpleegkundige aangeboden, die ook geestelijk verzorger was. In onze totale ontreddering grepen we die mogelijkheid aan. Ik moest thuis nog wel even google-en op deze functie en besloot daarna om dat voorlopig niet meer te doen. Onze huisartsen bleken beide de kunst te verstaan om de informatie te doseren. In de blik van de oudste huisarts zag ik dat zij wist wat er zou komen, ik wilde het niet weten. Voor het eerst in mijn leven wilde ik niet alles weten. 

Wat volgde was een lijdensweg van bijna een jaar waarin Daniel soms meer in het ziekenhuis was dan thuis. We voelden ons totaal overgeleverd aan de artsen. We gaan ervoor zorgen dat u geen pijn zult hebben, daar kunnen we van alles aan doen. ‘’Hoe kan ik dan pijn krijgen, ik ben mijn huis aan het schilderen, en ik stond een paar dagen geleden nog op het sportveld?” Totale verwarring en ongeloof. 

Wanneer Daniel in het ziekenhuis lag, sprak hij met de palliatief verpleegkundige/geestelijk verzorger. Sprak hij ook over zijn angsten? Mijn angsten waren groot; vooral de angst voor wat er zou komen, voor de pijn, angst om niet de goede dingen te doen. Bang voor een nare pijnlijke dood, bang om hem te vinden of nog banger dat de kinderen hem zouden vinden. Angst om alleen met de kinderen verder te moeten, dat ze voor hun leven beschadigd zouden zijn. Het is prachtig als er mooie gesprekken ontstaan in de aanloop naar de dood, maar soms gebeurt dat niet en is het te moeilijk om erover te praten. In de strijd die Daniel voerde, was weinig ruimte voor bezinning of acceptatie, daarmee zou hij erkennen dat hij doodging. Wel ruimte was er voor chemo, fysiotherapie, dieetvoeding- en adviezen en andere ingrepen die ervoor konden zorgen dat hij langer bij ons bleef. Kwaliteit van leven is voor iedereen anders. Voor iemand die zijn hele leven gevochten heeft en praten over gevoelens geen prioriteit had, kun je moeilijk praten over kwaliteit van leven. Voor hem was dat zo lang mogelijk bij ons blijven, en daar hoefde je niet over te praten. 

Ik had geen ervaring met de dood. De eerste overledene die ik zag, was mijn eigen man. Ofschoon mijn echte man en geliefde bij de diagnose meteen vertrokken was. We hadden beide ons eigen proces: Daniel vocht voor zijn leven om zo lang mogelijk te blijven, maar moest ook het leven loslaten, afscheid nemen. Ik probeerde uit alle macht ons leven een beetje op de rails te houden, ik moest juist door. In de dagen dat hij in het ziekenhuis was, of logeerde bij zijn ouders, sliep ik weer eens redelijk en genoten de kinderen van de rust in huis. De palliatief verpleegkundige ben ik dankbaar dat hij dit gevoel direct heeft benoemd als iets dat er mag zijn en waar ik even gebruik van mocht maken. 

Praten over de dood lukte Daniel soms wel met mensen die verder van ons afstonden. In de rolverdeling lag het praten over de dood bij de palliatief verpleegkundige. De arts zorgde voor de medische interventies. Een soort kunstmatige scheiding tussen lichaam en geest. 

De laatste nachten kwam er een gespecialiseerde palliatief verpleegkundige van de thuiszorg die met haar kennis en doortastendheid de zorg uit handen nam. Daniel kon niet meer en wij konden niet meer. Uiteindelijk waren de huisartsen ook in de laatste fase van groot belang, want de pijn kwam uiteindelijk dan toch en ook de wens om te mogen sterven. Veel waarvoor we bang waren is gebeurd, maar ook veel niet omdat er op het juiste moment goede zorg voorhanden was. En de huisarts komt nog regelmatig ons oprijpad oplopen om te kijken of het nog goed met ons gaat. Want het gaat ondanks alles best redelijk goed. En met mijn schoonmoeder komt het ook weer in orde. 

(c) Kirsten van Berk 

Kirsten over Slotcouplet: "Het was voor mijzelf troostrijk om te lezen dat er zoveel vormen zijn waarin mensen de laatste levensfase vormgeven. In veel verhalen zit een vorm van herkenning die troost biedt"


Kirsten van Berk stuurde dit ervaringsverhaal in naar aanleiding van de blogwedstrijd van Agora. Zij won met deze blog een van de vijf bundels 'Slotcouplet' van Sander de Hosson.

Disclaimer: in verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële cliëntkarakteristieken gewijzigd of verwijderd dan wel fictionele elementen toegevoegd. De beschreven personen geven toestemming voor publicatie van het blog. De afbeelding bij het verhaal is een stockfoto.

Auteur: Gastblogger

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

1 reactie(s) op artikel "Kwaliteit van leven - Blog Kirsten van Berk"


Annie hofstede
10-5-2018 21:37

Héél herkenbaar, dankjewel voor dit verhaal. Wij hadden een goede huisarts, die er niet omheen draaide, zodat we géén valse hoop hadden

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen