Kleine moeite, groot gebaar - Blog Carlien Buurman
Kleine moeite, groot gebaar - Blog Carlien Buurman

Aantal weergaven: 1509

Kleine moeite, groot gebaar

"Hoe is het met hem?", "Ben je nog geweest?". Ze kijkt me met vragende ogen doordringend aan. Ik weet wat ik mag zeggen. Ik heb beroepsgeheim als fysiotherapeut en heb afgesproken met hem wat ik wel en niet mag zeggen. "Hij is weer thuis, ik ben maandag langs geweest", antwoord ik.

Ze zucht diep, ik zie de opluchting in haar ogen. "Wat ontzettend fijn! Ik maakte me best wel zorgen. Toen ik zag dat de gordijnen gesloten waren en hij reageerde niet op de bel...."haar zin dooft langzaam uit. Ik weet precies wat ze bedoelt. Ik lees de berichten in mijn agenda door aan het begin van de dag en ben altijd alert op een berichtje dat hij in het ziekenhuis is opgenomen en ik niet bij hem langs hoef te gaan. Ze start haar fitnesstraining elke week met de vraag hoe het met hem gaat. 

COPD is een rotziekte en verbinding zoeken met elkaar is fijn. Niet iedereen begrijpt wat je doormaakt en dat maakt onderling contact waardevol.
In mijn praktijk hebben ze elkaar gevonden, want iedereen wil bijkomen van de reis naar de praktijk of de therapie bij mij. Er is een aantal COPD patiënten dat elkaar goed kent, ze worden allemaal door mij behandeld. Ze wisselen elkaar af en komen vaak zo vroeg, dat er tijd is voor een kop koffie met een ander. Ik hoop dat ik bijdraag aan openheid en eerlijkheid onderling. Ook al hebben ze weinig lucht, aan de 'koffietafel' is altijd tijd en ruimte voor een gesprek.

Toen ze hoorden dat Peter niet meer naar de praktijk kon komen, begrepen ze dat. Iedereen zag dat het moeizaam ging, behalve hij, leek het wel. Het is niet fijn om je grens te moeten aangeven, terwijl je zou willen dat die mijlenver weg ligt. 

"Wat kunnen we doen voor hem?", vroegen ze me. "Er voor hem zijn en hem niet vergeten", antwoordde ik. Ze kwamen met een plan. Een bloemetje geven werd een cactus. Want door welke geur worden zijn longen geprikkeld? En als hij zelf het bloemetje in de prullenbak moet gooien kost dat weer energie. En ze wilden langsgaan. 
En dat doen ze, nu al een paar maanden. Trouw. Kort. Wekelijks. Aangepast. Afwachtend. En met plezier. Ook als je zelf de diagnose COPD hebt, kan je iets geven; medeleven, steun, aandacht, herkenning, tijd.

Zij vragen aan mij hoe het gaat en wat ik mag antwoorden, vertel ik. Ik houd me afzijdig van persoonlijke antwoorden over hem en probeer hen vooral te laten inbeelden hoe het is om alleen thuis te zijn. Dag in en dag uit. Hoe het zal voelen als er iemand op bezoek komt om je af te leiden. Ik praat vooral in algemeenheden over hoe waardevol contact is en hoe fijn voorspelbaar het is als je weet dat contact blijvend is. Wat jouw aandacht voor een ander voor verschil kan maken. 

Hij vraagt of ze het niet saai vinden omdat hij weinig zegt, want hij heeft zo weinig lucht. Verder vragen doet hij niet, want hij weet dat ze hem snappen. Als hij niet open doet omdat hij geen lucht heeft om naar de deur te lopen, dan snappen ze dat. Als hij zijn aandacht terugtrekt en ze een poosje onderling kletsen, dan snappen ze dat. Als hij een opname heeft gehad, is hij blij om weer naar huis te kunnen. Want dan komen ze weer langs. 

Ze houden zoveel rekening met elkaar, het is echt aandoenlijk om te zien. Als hij moe lijkt te worden, gaan ze weg. De een vindt het moeilijker dan de ander. Soms gaan ze alleen, soms met z'n tweeën. Ze praten over "koetjes en kalfjes" en over doodgaan. Precies zoveel als hij kan hebben. Precies zoveel als zij aan kunnen. Ze hebben immers dezelfde aandoening. Met hun aandacht zijn ze bij hem. Het is fijn voor hem dat hij weet dat ze ontzettend veel aan hem denken. Je zou bijna denken dat die energie van aandacht tastbaar is voor hem. 

Elke week vragen ze naar hem, terwijl ze hem net een paar dagen eerder hebben gezien. Elke dag kan de laatste zijn, dat weten ze. 
Op een dag moet ik slecht nieuws brengen. Daar zie ik best wel tegenop. Iedereen ziet hoe kwetsbaar het evenwicht is. Tot die dag, geef ik ze regelmatig een compliment. Ze zetten zich belangeloos, ondanks hun beperkte energie, in voor een ander. Ik vind dat prachtig om te zien!

(c) Carlien Buurman
Longfysiotherapeut (o.a. Astma/COPD), Adem- en- ontspanningstherapeut methode van Dixhoorn

Carlien: "Peter hoopt dat mensen zich herkennen in het verhaal."


Carlien Buurman stuurde dit ervaringsverhaal in naar aanleiding van de blogwedstrijd van Agora. Zij won met deze blog een van de vijf bundels 'Slotcouplet' van Sander de Hosson.

Disclaimer: in verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële cliëntkarakteristieken gewijzigd of verwijderd dan wel fictionele elementen toegevoegd. De betreffende persoon geeft toestemming voor publicatie van de blog. De afbeelding bij het verhaal is een stockfoto. 

Auteur: Gastblogger

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

12 reactie(s) op artikel "Kleine moeite, groot gebaar - Blog Carlien Buurman"


Maarten
19-4-2018 17:32

De waarde van het leven zit iin de kleine dingen. Een cactus i.p.v. bloemen.



J. De Klerk
19-4-2018 17:33

Wat een mooi verhaal en wat een mooi gebaar van de lotgenoten. Vooral het begrip van de groep voor wat Peter niet aankan is mooi verwoord! Fijn om te lezen!



J. Jaakke
19-4-2018 19:24

Prachtig verhaal, ontroerend. Mooi vak heb je toch.



Michelle Stouten
20-4-2018 07:20

Betrokkenheid is hier het sleutelwoord. Mooi om te lezen hoe deze mensen zich met elkaar verbonden voelen.



Marijke
20-4-2018 08:49

Ik heb het verhaal met ontroering gelezen. Zo herkenbaar...

Ik heb meerdere redenen om heel erg blij met je te zijn!



Jack
20-4-2018 12:05

Heel mooi verhaal. Vaker zijn de lastige situaties waar mensen zich in bevinden aan de aandacht onttrokken, maar ook de lieve reacties van de mensen die het wel zien en zo heel waardevol en empatisch kunnen reageren. Goed verhaal!



jan
20-4-2018 13:32

Zo herkenbaar. Een heel mooiverhaal. Naast fysio is socializen ook heel belangrijk bij wat voor chronische aandoening ook. Mijn vraag daarbij is wanneer de zorgverzekeraars dat ook doen?



Kees.
24-4-2018 15:24

Zo herkenbaar mooi bedankt.



Masé
24-4-2018 22:14

Kijken naar wat wel kan, waardevol voor alle betrokkenen.



Janet van den Broek
26-4-2018 16:25

Wat een mooi verhaal. Mooi dat de groep zo op elkaar inspeelt en elkaar écht ziet!



Anja
30-4-2018 10:18

Mooi verwoord Carlien,



Doris
1-5-2018 12:57

Bedankt Carlien.....voor alles!!!

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen