Kamperen vs. Chemo: Deel 1 - Blog Jennifer Schreurs
Kamperen vs. Chemo: Deel 1 - Blog Jennifer Schreurs

Aantal weergaven: 921

Kamperen vs. Chemo: Deel 1

Met nog maar zes maanden te leven, middenin zijn derde chemotherapie, vieren mijn vader en moeder nog eenmaal de zomer tijdens een kampeervakantie. Kamperen terwijl je chemo ondergaat: vanzelfsprekend is het niet. 

Na de diagnose longvlieskanker door asbest in de zomer van 2015 klapt mijn vader aardig dicht. Hij wil niet praten, hij wil nergens meer heen. Toch reserveert mijn moeder voor de zekerheid hun vaste plek op de camping in Frankrijk waar mijn ouders al bijna 20 jaar elke zomer naartoe gingen. Afblazen kan altijd nog. Hoewel niet overenthousiast, wil mijn vader deze kampeervakantie toch proberen. 

- Mijn vader leefde voor zijn zomerse kampeervakantie - 

Beren op de weg naar Frankrijk
Helaas verschijnen er een aantal beren op de weg. Anderhalve maand voor vertrek wordt duidelijk dat mijn vader gedurende de zomer wekelijks chemotherapie in Leuven moet ondergaan. Er lijkt maar één mogelijk gevolg: de vakantie annuleren. Gelukkig geeft mijn moeder zich niet zo snel gewonnen: ze boekt wekelijkse retourvluchten. Maandagmiddag vliegen ze vanuit Frankrijk naar België, dinsdag ondergaat mijn vader chemotherapie en dinsdagmiddag stappen ze gelijk weer in het vliegtuig richting La Douce France. Beer #1 van tafel, maar daarmee zijn we er helaas nog niet.

Confronterende caravanperikelen
Op naar beer #2: caravanperikelen. Een enkele beer dekt niet de lading, het is eerder een berenfamilie die op de weg naar de camping in Frankrijk verschijnt. Vijf dagen voor vertrek is mijn vader nog niet van plan de caravan uit de stalling op te halen. Niet omdat hij niet wil, maar eerder omdat hij door de derde chemotherapie en het maanden thuiszitten enigszins het tijdsbesef kwijt is. Eenmaal overgehaald, volgt bij de stalling een pijnlijk moment. Mijn moeder en ik moeten een vreemde om hulp vragen met het aanhangen van de caravan omdat mijn vader onvoldoende kracht heeft. Hij kijkt ons eerst verbaasd aan aangezien mijn vader er niet echt ziek uitziet.

Thuis volgen nog meer issues. De caravan wordt altijd achteruit de oprit opgereden: mijn vader achter het stuur, mijn moeder geeft de aanwijzingen. Dat is dit keer niet anders. Het wil alleen echt niet lukken aangezien mijn vader, als gevolg van zijn medicijnen, te traag op de instructies van mijn moeder reageert. De caravan moet met de hand op zijn plek worden gezet, een actie waar mijn vader weer niet bij kan helpen. Alsof het allemaal nog niet confronterend genoeg is, blijkt zelfs iets simpels als de caravanpootjes uitdraaien te zwaar voor hem.

Kamperen vs. Chemo
Alle bovengenoemde beren waren uiteindelijk te verdrijven, maar een paar dagen voor vertrek lijkt er toch één onoverkomelijk obstakel de weg te gaan versperren. De laatste chemo voor de vakantie wordt namelijk niet gegeven. De ontstekingswaarden in zijn bloed zijn hoog, dat is risicovol. Daarnaast zijn mijn vaders’ mondhoeken ontstoken waardoor hij al dagen nauwelijks kan eten en dus flink is afgevallen. De alarmbellen gaan af. Het vertrek wordt dan ook uitgesteld tot na de volgende chemo.

Een week later blijkt hij voldoende hersteld en kunnen mijn ouders alsnog op vakantie vertrekken! Mijn vader rijdt zelf nog een stuk met de caravan en bij aankomst wordt al het opbouwwerk door vrienden uit handen genomen. Gezien de vermoeidheid na de reis was deze hulp hartverwarmend en onbeschrijflijk fantastisch.

Wat betreft de voorbereidingen wint het kamperen gelukkig van de chemotherapie. Ze halen de camping, het is gelukt! Dat blijkt toch iets te vroeg gejuicht. Het campingleven is namelijk toch iets anders als je midden in een chemokuur zit. Daarover volgende keer meer. 

Kamperen vs. Chemo: Deel 2 kun je lezen in de Agora nieuwsbrief van augustus.

© Jennifer Schreurs

Jennifer: ”Mijn vader is inmiddels ruim een jaar geleden, op 56-jarige leeftijd en na 18 maanden ziekbed, overleden aan de gevolgen van longvlieskanker door asbest. Via mijn blogs wil ik jou enerzijds meenemen in de tijd dat mijn vader ziek was en anderzijds in mijn leven nu. Simpelweg omdat ik het zelf zo fijn had gevonden om troost te putten uit verhalen van lotgenoten die misschien wel voor gelijksoortige moeilijke momenten en dilemma’s hebben gestaan. En omdat er nog steeds onterecht een taboe rust op onderwerpen als ziekte, dood en rouw.”

Disclaimer: Jennifer’s verhalen zijn persoonlijk en gebaseerd op haar eigen ervaringen. De verhalen worden zorgvuldig geschreven, toch bestaat er altijd een kleine kans dat er fouten in voorkomen. Hiervoor kan Jennifer niet verantwoordelijk worden gesteld. Eventuele medische opmerkingen komen van de auteur zelf en zijn strikt persoonlijk. De auteur staat niet in voor de medische juistheid hiervan, er kunnen daarom geen rechten aan worden ontleend.  

Auteur: Jennifer Schreurs

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen