Een zacht gekookt eitje - Blog Ingrid van Loon
Een zacht gekookt eitje - Blog Ingrid van Loon

Aantal weergaven: 3269

Een zacht gekookt eitje

“Ze is sinds twee dagen in ons hospice. Ze is 78 jaar, weduwe en haar twee kinderen zijn overleden”, vertelt de verpleegkundige bij de overdracht. Jeetje, denk ik; dat kan knap eenzaam voelen. 

"Ze is bang om vast voedsel te eten”, gaat ze verder, “omdat ze zich pasgeleden lelijk verslikt heeft. Er is medisch geen aanleiding, maar ze wil sindsdien zoveel als mogelijk vloeibaar eten omdat ze bang is om te stikken en daar aan te overlijden”. 

De blik in haar ogen bevestigt mijn gedachte over haar eenzame gevoel, als ik 10 minuten later bij haar de kamer binnenloop. Ze zit netjes aangekleed in haar bed. Ze draagt een bloesje met roze vestje en een fijn gouden kettinkje om haar nek. Ze weegt zichtbaar weinig meer als gevolg van haar ziekte. Haar handen liggen fragiel in haar schoot en ze kijkt een beetje beschaamd naar het stuk taart op het tafeltje naast haar bed. “Ik eet niet zoveel meer”, zegt ze zachtjes, waarop ik antwoord dat dat ook niet hoeft. “Niemand hoeft iets te doen of te eten tegen zijn zin. U bepaalt hier zelf wat u wilt”. Ze zegt dat ze wel een zachtgekookt eitje lust, misschien smaakt dat. Want haar smaak is sinds ze ziek is ook niet meer wat het is geweest. 

Het eitje gaat er soepel in, ze doet zelf lekker veel zout op elke hap. Ik heb een stoel aangeschoven bij haar bed. Terwijl ze zit te smikkelen, vertelt ze: “Ik heb asbestkanker”. “Goh”, zeg ik, “heeft u vroeger met asbest gewerkt of uw man misschien?”, in de wetenschap dat soms de vrouw die de kleding uitwaste harder getroffen wordt dan de arbeider zelf. “Mijn man. En die is al dood”, zegt ze. “En mijn zoon en dochter ondertussen ook”. Ze tuurt meewarig naar buiten. Ik kijk mee. Ze verwacht geen antwoord en verzucht: “Geen mens kan zich indenken hoe dat is”. Dat klopt. Ook als ik heel erg mijn best doe, kom ik waarschijnlijk niet eens dichtbij haar diepe eenzame gevoel. “Ik vraag me weleens af waarom het mij allemaal moet overkomen”, gaat ze zachtjes verder en daar heb ik al helemaal niets op te zeggen. Ik leg een hand op haar been en kijk haar meelevend aan. Ze knippert met haar ogen en zegt: “Dit eitje smaakt prima eigenlijk, raar hè?” “Nee hoor”, zeg ik, “juist bijzonder. Ik ben blij dat we iets hebben gevonden dat u smaakt. Vraag vooral om nog meer eitjes als u die wilt, we hebben er genoeg.”

Tegen lunchtijd vragen we ons af, of ze eraan toe is om in de gezamenlijke huiskamer soep te komen eten. Die drempel kan best hoog zijn voor nieuwe cliënten. Toch stimuleren we iedereen in het begin en daarom gaat de verpleegkundige het haar vragen. Even later komt ze naar de huiskamer en blijkt ze met haar buurvrouw aan tafel een gezamenlijke kennis te hebben. Wat is de wereld toch klein. En wat mooi dat ze hier nog nieuwe contacten legt. Vanuit de keuken hoor ik het gekeuvel aan en als onze blikken elkaar kruisen, glimlacht ze. Ik geef haar een dikke knipoog terug. 


© Ingrid van Loon, vrijwilliger bij Hospice Marianahof in Etten-Leur

Ingrid: "Palliatieve zorg is vaak nog onbekend of eng. In mijn blogs vertel ik verhalen uit de dagelijkse praktijk van het hospice, want ik maak veel mooie momenten mee die het waard zijn om te delen. Ik ervaar vooral dankbaarheid van de cliënten en hun dierbaren tijdens de laatste levensdagen. Het is volgens mij de kunst om aandacht te blijven hebben voor de mens en zijn waardevolle leven, juist als een ziekte de overhand wil nemen en de dood nabij is. Hoe ik dat doe en of dat lukt, lees je in mijn blogs."

Disclaimer: Alle beschreven cliënten en details zijn waar nodig geanonimiseerd. Indien mogelijk is met cliënten of nabestaanden overlegd over publicatie.

Auteur: Ingrid van Loon

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

13 reactie(s) op artikel "Een zacht gekookt eitje - Blog Ingrid van Loon"


Henny van Loon
23-5-2018 16:52

De tranen springen in mijn ogen maar wat geweldig dat je dit zó pakkend op kan schrijven.

Ik was al trots op je maar nu nog mee.. X



Charlotte
23-5-2018 17:54

Mooi geschreven...



Karin
24-5-2018 06:04

Werkelijkheid,herkenbaar,realistisch, mooi warm geluksmomentje. Respectvol en dankbaar dat jullie er zijn.....



Karin
24-5-2018 09:10

Mooi om deze ontroerende ervaringen te delen.



Annette
24-5-2018 16:51

Leuk en herkenbaar! Schrijf sinds een half jaar ook Blogs om dezelfde reden!

Ben verpleegkundige in hospice geweest en nu coordinator!



Jessica
24-5-2018 17:21

Heel mooi geschreven, bijzonder dat je dit nog voor iemand kunt betekenen in deze laatste levensfase .



Roeland
24-5-2018 20:14

Dit soort “eitjes” zijn groot, van belang en niet met een korreltje zout maar met “lekker veel zout” te beleven. Dank voor de bijdrage, het doet een empatisch mens goed!



Wenda
24-5-2018 22:13

Wat mooi verwoord! Helaas van dichtbij mee gemaakt maar wat mag je trots zijn op wat je in de laatste levensfase van mensen nog iets moois voor ze kunt betekenen. Dankbaarheid voor de kleinste dingen die een mens nog gelukkig kan maken in deze zware tijd. Trots op je!



Wil
24-5-2018 23:04

Super mooi geschreven. Je bent ook wel een kanjer hoewel natuurlijk niet om jou gaat maar toch



Natalie
25-5-2018 08:14

Echt prachtig!



Ans Messemaker
25-5-2018 12:54

Prachtig verwoord. Ik probeer ook zoveel mogelijk aan de wensen van de patiënten te voldoen. Ans



Karin van Hooijdonk
28-5-2018 10:41

Prachtig verwoord Ingrid. Hier doen we het voor !!

Ik kijk uit naar je volgende blog.



Annelies
16-7-2018 19:34

Later als ik groot ben hoop ik gelijksoortige eitjes te mogen koken Ingrid, want dat zijn belevingen die er toe doen!

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen