’Cremeren’ - Blog Jelle Reijngoudt
’Cremeren’ - Blog Jelle Reijngoudt

Aantal weergaven: 616

Samen hebben we het over de dood. Ik vraag haar wat haar wensen zijn na het overlijden, omdat ze dit nog niet eerder had besproken met haar familie. ‘Cremeren’, zegt ze vol overtuiging.

Sinds een jaar of drie woont ze, samen met haar man, in het seniorencomplex waar ik hen ontmoet. Beiden dik in de tachtig, maar allebei staan ze nog midden in het leven. Vrijwel dagelijks gaan ze er met de auto op uit en bezoeken ze de lokale horeca. Hij rijdt, zij niet meer. Sinds enige jaren is ze gediagnosticeerd met de ziekte van Parkinson. Hierdoor gaat het lopen moeizamer, gaat het slikken stukken minder vanzelfsprekend en trillen haar handen af en toe. Ze houden elkaar in evenwicht, zoals bij veel oudere echtparen.

Achteruitgang
Vrijwel wekelijks kom ik bij ze thuis. Ik zie een trend ontstaan in de achteruitgang van haar, en de toenemende belasting van hem. Ze begint te hallucineren en is hierin maar moeilijk te corrigeren, zeker voor hem. De confrontaties monden dan ook regelmatig uit in woordenwisselingen en discussies. Van mijn collega’s begrijp ik dat ze door hen wel te corrigeren is; ‘vreemde ogen dwingen’. Vanwege de aanhoudende hallucinaties besluit ik de huisarts te vragen om een verwijzing naar de specialist ouderengeneeskunde. Na overleg met de neuroloog en de huisarts, komt de specialist op huisbezoek. Er worden wat aanpassingen gedaan in de medicatie en het lijkt de goede kant op te gaan.

- Ik bespreek met haar, haar man en de kinderen wat ze nog zouden willen -

In de war
Enkele weken later zet de trend van achteruitgang zich voort, wanneer ze een longontsteking ontwikkelt. Ze wordt naar het ziekenhuis gebracht en blijft bijna drie weken opgenomen. Er wordt al snel besloten een slangetje in haar neus te plaatsen, waarmee voeding naar de maag kan worden geleid. Het slikken gaat steeds minder goed. Daarnaast is ze in de war. Ze weet niet waar ze is, wie ze zelf is en ziet continu dingen en mensen die er niet zijn. Wanneer ze naar huis komt, blijft dit hetzelfde. Van eerdere ziekenhuisopnames is onze ervaring dat ze na een week of twee weer stabiliseert en de verwardheid afneemt. Ik licht de huisarts hierover in en we wachten.

Palliatief beleid
Na twee weken wordt de verwardheid niet minder. Ze slaapt overdag sneller en vaker. Ik bespreek met haar, haar man en de kinderen wat ze nog zouden willen. Er wordt gezamenlijk besloten om een palliatief beleid in te laten gaan. Hierbij wordt terughoudend behandeling geboden en is de behandeling enkel gericht op de kwaliteit van leven, niet op de kwantiteit. Ik bespreek het beleid met de huisarts en we bespreken ook dat we haar niet meer gaan reanimeren, mocht dat nodig blijken te zijn.

Haar wensen
Enkele dagen later wordt de verwardheid erger. Ze trekt het slangetje uit haar neus en ik vraag aan de huisarts om haar naar het ziekenhuis te sturen. Thuis gaat het niet meer; door de verwardheid kan ze geen minuut meer alleen gelaten worden. Haar man kan het niet meer aan. Hij vraagt de arts of ze haar geen morfine kan geven, zodat ze kan gaan slapen. Samen hebben we het over de dood. Ik vraag haar wat haar wensen zijn na het overlijden, omdat ze dit nog niet eerder had besproken met haar familie. ‘Cremeren’, zegt ze vol overtuiging.

Acht dagen later krijg ik een berichtje van haar dochter: ze is in het ziekenhuis overleden. Ik bel haar op en vraag of ze op de hoogte is van de wensen van haar moeder na het overlijden. Dit blijkt ze niet te zijn en ze is blij dat ik haar kan vertellen dat ze graag gecremeerd zou willen worden.

Praten over de dood
Een kleine vraag met een grote lading, maakt het verschil. Praten over de dood is niet het makkelijkste in mijn beroep, maar vaak wel het meest dankbare.

© Jelle Reijngoudt, wijkverpleegkundige bij RSZK ZorgProfessionals in Bladel

Jelle: “Palliatieve zorg is naar mijn idee nog onderbelicht, zeker in de wijkverpleging. Door binnen en buiten onze organisatie actief te vertellen over deze zorg, hoop ik bij te dragen aan kennisvergroting. Ik blog wekelijks op jellereijngoudt.com over mijn werk in de ouderen- en thuiszorg, twee werkvelden die vaak als ‘saai’ en ‘simpel’ worden bestempeld, maar dit zeker niet zijn!”

Disclaimer: In verband met de privacy is de beschreven cliënt en details waar nodig aangepast, dan wel geanonimiseerd.

Copyright foto: Natasja de Vries (Anchor Focus Photography)

Auteur: Jelle Reijngoudt

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen