Boterhambriefjes - Blog Tanja van Roosmalen
Boterhambriefjes - Blog Tanja van Roosmalen

Aantal weergaven: 7082

Boterhambriefjes

‘Eigenlijk ben ik nu al een beetje dood’. Ze praat met een ijzige kalmte in haar stem terwijl ze haar blik naar buiten richt. Sinds een paar dagen ligt ze in een ziekenhuisbed in de kamer. 

Twee jaar geleden drong borstkanker als een ongenode gast haar leven én hun gezin binnen. Na een borstamputatie, chemotherapie en bestralingen haalde iedereen weer adem en pakte ze het leven weer op. Tot het moment van het verpletterende nieuws: de kanker woekerde opnieuw en dit keer was er geen kruid meer tegen gewassen.

Ik zit naast haar bed met een kop thee. Zacht blaas ik de stoom boven mijn glas weg om mijn verstarring te maskeren die haar opmerking veroorzaakt. Ik wil niet dat ze dit zo voelt, dat kan nog niet, dat mag nog niet. Ze is moeder van drie opgroeiende kinderen en het leven is nog te mooi. Direct roep ik mijn oordelende gedachten weer tot de orde. 

‘Ik word wakker als de kinderen al naar school zijn en als ze thuiskomen gaan ze huiswerk maken, sporten of naar vriendinnen. Het leven gaat niet alleen buiten door. Ook mijn eigen gezin leeft langs mij heen. En ik lig erbij en kijk ernaar. Alsof ik er geen onderdeel meer van uitmaak. Alsof ik kijk naar het leven zoals het zal zijn als ik er niet meer ben.’ Haar blik verstrakt nog meer en ik voel hoe ze haar tranen in bedwang houdt.

‘Wat mis je allemaal?’ vraag ik haar. ‘Gewoon, simpele dingen’, zegt ze. ‘Boterhammen smeren voor de kinderen, dat ik ze een fijne dag wens en uitzwaai bij de deur… en dat ik ze ’s middags vraag om te vertellen hoe het op school was. Gewoon, dat soort dingen die een moeder hoort te doen. Ze doen dat allemaal zelf en gaan hun eigen weg. Het hoort gewoon niet zo, ik hoor dat voor ze te doen.’ 

Ze verheft haar stem, haar tranen laten zich niet langer bedwingen. 

Ik pak haar hand en laat tot me doordringen wat ze nu werkelijk vertelt. De kanker in haar borst tastte in eerste instantie al haar vrouwelijkheid aan. En nu ontneemt de tumor, in de borst die haar kinderen voedde, haar ook nog haar moederschap, nog voordat ze haar leven verliest. Hoe wrang is dat? 
Het raakt mijn eigen moederhart zo enorm dat ik razend word vanbinnen. De kanker richt zoveel schade aan, maar het neemt níet het moederschap van haar af. Niet zolang ik daar vóór ga liggen. Dat is moederonterend en dat tolereer ik niet. En alle moeders met mij, dat weet ik zeker. Grootspraak, dat weet ik wel, maar ik kan er even niet mee dealen, dat het gaat zoals het gaat.

Ik denk aan hoe ik ’s morgens de boterhammen voor mijn kinderen smeer en ze een fijne dag wens. ‘Toen mijn kinderen klein waren stopte ik altijd een boterhambriefje in hun trommel’ antwoord ik zacht. Zo’n briefje om ze een fijne dag te wensen. ‘Ja’, zegt ze ‘die tijd heb ik ook gehad. En op een banaan tekende ik smileys…’ ‘Misschien moet ik dat weer gaan doen…’ We praten nog wat verder over de kinderen en dan vertrek ik weer, haar achterlatend in een onzekere tijd.

Een week later zit ik weer naast haar. Haar kinderen zijn thuis, haar man wijkt niet meer van haar zijde. Ik hoor het bekende geluid van een morfinepomp naast haar bed en ze dut regelmatig in. Het einde is in zicht. ‘Dat was een goeie tip’ zegt ze ineens en ze wijst naar een doosje op het nachtkastje. Het zit vol briefjes, boterhambriefjes, met lieve teksten als ‘Mum lufs joe’ en ‘maak er wat van vandaag!’ 

Ik word er stil van. Haar man schrijft ze voor haar op en stopt ze iedere ochtend trouw in drie trommeltjes. Het zijn maar gewoon boterhambriefjes… maar het is zóveel meer dan dat. Het is de zwaaiende moeder bij de deur, die haar kinderen vol vertrouwen de wereld in stuurt. De moeder die elke kans grijpt om haar kinderen te laten weten dat ze van hen houdt en dat ze er altijd voor hen zal zijn. Dát is wat moeders doen. 

Deze briefjes geven haar een stukje moederschap terug. En ze geven haar kinderen een deel van hun moeder terug dat ze al bijna kwijt waren, nog voordat ze er echt niet meer zou zijn. Koesterbriefjes zou je ze eigenlijk beter kunnen noemen…

Als ik definitief afscheid van haar neem weet ik één ding zeker: vanaf morgen schrijf ik ze ook weer aan mijn puberkinderen. Ook al weet ik wat ze zullen zeggen: ‘Maam, moet dat? Ik ben toch geen kind meer!’ En dan zal ik zeggen: ‘Ja, dat weet ik. Maar ik ben nog steeds jullie moeder. En daar wil ik zo lang mogelijk van blijven genieten.’

(c) Tanja van Roosmalen
Rouw- en verliestherapeut, orthopedagoog
LEF Verliesbegeleiding, www.lefverliesbegeleiding.nl

Tanja: 'Ik draag dit blog op aan alle moeders die mij leerden hoe kostbaar het is om tot het allerlaatste moment moeder te kunnen zijn, in het bijzonder aan mijn vriendin Monique.'


Tanja van Roosmalen stuurde dit ervaringsverhaal in naar aanleiding van de blogwedstrijd van Agora. Zij won met deze blog een van de vijf bundels 'Slotcouplet' van Sander de Hosson.

Disclaimer: in verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële cliëntkarakteristieken gewijzigd of verwijderd dan wel fictionele elementen toegevoegd. De afbeelding bij het verhaal is een stockfoto.

Auteur: Gastblogger

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

16 reactie(s) op artikel "Boterhambriefjes - Blog Tanja van Roosmalen"


Ina Braber
19-4-2018 19:07

Prachtig verhaal lieve collega Tanja...



Sander de Hosson
20-4-2018 19:10

Prachtig verhaal, Tanja. Dankjewel.



Jacqueline Duynstee
20-4-2018 19:32

Even voelde ik me weer aan het bed van mijn mama na je prachtige verhaal. Dank



Ria van Roosmalen
20-4-2018 21:10

Mooi verhaal Tanja.



Trudy ten Have
21-4-2018 12:27

Mooi, Tanja!



Bea
24-4-2018 09:35

Het zijn de kleine dingen die zo groots kunnen zijn....ontroerend.



Tanja
24-4-2018 19:23

Punt. Slik. Dus dat.

Bedankt!



Sylvia van den Bosch
25-4-2018 10:30

Prachtig. Zo liefdevol.



Evelien Merkus
25-4-2018 12:29

Bewust leven. Tijd kan zo snel gaan. Dank je wel. xxx



Ellen van Bon
25-4-2018 15:04

Met een traan biggelend over mijn wang dit 'verhaal' gelezen....

Zo waar... wat moeten we de kleine dingen koesteren.... ze zijn zó GROOT!

Tanja, ik heb je leren kennen bij een tragische situatie op school. Maar wat doe je toch machtig goed werk! Diep respect!



Mataji van Herpen.
25-4-2018 16:48

Wat een prachtig relaas. Hier geef je heel veel steun aan lotgenoten maar vooral geef je een prachtige wenk door aan vele Moeders en blijft ze belangrijk voor haar gezin. Een voorbeeld voor velen !



Mariëlle
25-4-2018 18:47

Ik ken je niet maar een mooi en puur stuk!



Margreeth
26-4-2018 13:03

Huilen!

Ik smeer geen boterhammen, dat doen ze zelf maar ik schreef wel briefjes. Schreef. Misschien moet dat weer ~schrijf~ worden. Prachtig. Dank je.



Agmar Butcher
27-4-2018 23:05

Geraakt, prachtig, puur, dank lieve collega. Tanja je bent een topper!



Hermien Poos
10-5-2018 18:29

Wat een aangrijpend verhaal, heel erg mooi!

Groeten van Hermien



Annie Hofstede
10-5-2018 21:15

Prachtig verhaal, bedankt. Met name die boterhambriefjes deed me herinneren aan die briefjes die ik ieder jaar op onze trouwdag in de broodtrommel van mijn man stopte met een gedicht erop. Nu 16 jaar na zijn overlijden, ruimde ik zijn kast uit en kwam erachter, dat hij ze allemaal had bewaard.

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen