’Meneer Parkinson’ - Consulten: fysiotherapie - blog Gera Keijenborg
’Meneer Parkinson’ - Consulten: fysiotherapie - blog Gera Keijenborg

Aantal weergaven: 247

Oom Tom heeft al jarenlang tweemaal per week fysiotherapie. Jarenlang fysio met 'Meneer Parkinson': dat vraagt nogal wat moed, doorzettings- en aanpassingsvermogen.

Courage doesn’t always roar. Sometimes courage is the little voice at the end of the day that says “I’ll try again tomorrow” (Mary Anne Radmacher)

Toen hij nog maar net vergezeld werd door 'Meneer Parkinson' ging hij gewoon zelf en lopend naar een fysio om de hoek. Daar hadden ze weleens van Parkinson gehoord, maar er blijkbaar nog nooit echt kennis mee gemaakt. Elke keer kwam hij doodvermoeid en gedesillusioneerd over wat hij niet meer kon, na een sessie thuis. Hem werd verweten dat hij niet gemotiveerd was. Dat was helemaal tegen zijn zere been, dus ging hij nóg meer dingen doen, die hij eigenlijk al niet meer kon. Toen hij met roeiapparaat en al ondersteboven ging was de maat vol: “Nooit meer fysio!” Maar zonder extra oefenen ging hij zienderogen achteruit. 

Helende ervaring
Ik vroeg mijn eigen fysio om advies en wat bleek, deze therapeut was aangesloten bij ParkinsonNet, een ons tot dan toe onbekende club. Hij wilde zelfs wel eerst een paar keer bij oom Tom op huisbezoek komen, zodat hij kon merken dat speciale fysio een heel andere en helende ervaring was. Al snel daarna bracht zijn vrouw oom Tom twee keer per week naar die praktijk. En niet lang daarna zat hij vol elan in de sportzaal te oefenen op allerlei apparaten. Dat deed hem goed, het hield hem letterlijk op de been en in conditie.

En toen… kreeg 'Meneer Parkinson' onverwacht gezelschap van een andere, mysterieuze ziekte. In een paar dagen tijd zwollen al zijn gewrichten op en kleurde zijn huid donkerpaars. Zijn voeten waren zo dik en opgezet dat hij zelfs met blote voeten niet meer in verbandsloffen paste. Het duurde maanden en vele ziekenhuisbezoeken en opnames op verschillende afdelingen van het regionale- en een academisch ziekenhuis, maar geen van de geraadpleegde artsen kon duiden wat er aan de hand was en een passende behandeling vinden. Na maanden zo goed als immobiel zijn, werd uiteindelijk een vage diagnose ‘atypische vorm van…’ gesteld en kreeg oom Tom een lage dosering Prednison. Dat hielp gelukkig wel, maar 'Meneer Parkinson' had wel allerlei motorische vermogens ver weg opgeborgen en de meesten kwamen niet meer terug. 

Hechte band
Naar de fysiotherapiepraktijk gaan, werd een onoverkomelijk probleem. Alleen al de rit erheen kostte hem zoveel energie dat er niets meer overbleef om mee te oefenen. Vanaf dat moment kwam dus zijn fysio aan huis. Dat duurde zo nog 3 jaar, terwijl 'Meneer Parkinson' steeds duidelijker zijn aandeel in oom Tom's leven opeiste. Steeds vaker gebeurde het dat de fysio wel kwam, maar oom Tom te moe was om te oefenen. Natuurlijk was er een hechte band tussen oom Tom, zijn vrouw en de fysio ontstaan. Dat kan niet anders na zoveel jaren. Daarom ook informeerde de praktijk voorafgaand aan een langere vakantie van zijn vaste therapeut hoe het zou zijn als er een paar keer iemand anders kwam. Omdat helemaal niet oefenen een slechte optie was gebleken, stemde oom Tom toe. 

Toen ik hem na de tweede keer met de andere fysio oefenen, bezocht kreeg ik te horen: “Nou die nieuwe, die pakt me wel aan hoor. Tjonge wat een zware dingen moet ik doen. Ben er kapot van!” Ik dacht dat hij dit erg vervelend vond, maar was wijs genoeg om mijn aanname te checken. Ook omdat oom Tom's vrouw bij zijn opmerkingen een waarderende duim opstak. “Dit is wel fijn en het doet me goed”, zei hij toen ik hem vroeg hoe hij dat zware oefenen dan vond. Ze wilden beiden niet dat ik dit met de fysio’s zou bespreken: “het is sneu voor die jongen, die komt hier al zo lang. Dan kan ik nu toch niet zeggen dat ik iemand anders wil.”

Bewondering
Eigenwijs als ik ben, besprak ik het toch, in goede harmonie. Niet om meteen van fysio te wisselen, maar wel om te bespreken hoe de ingezette nieuwe benadering overgenomen zou kunnen worden. De conclusie was dat een wisseling op dit moment voor alle partijen beter zou zijn. Nog steeds bewonder ik zijn vorige fysio om zijn reactie. De moed om zichzelf in het hart te kijken en zich te realiseren dat er behoefte was aan een frisse blik en nieuwe motiverende prikkels. En zelfs om toe te geven dat het jaren zien en meemaken van oom Tom’s aftakeling en zijn eigen betrokkenheid dit nu in de weg stond.

Hij had de moed om zichzelf in het hart te kijken en zich te realiseren dat er behoefte was aan een frisse blik... 


Moed
Nog steeds heeft oom Tom twee keer per week fysio. Soms oefenen ze in bed, dat helpt wat soepeler opstaan. Soms wordt hij gemasseerd aan pijnlijke armen, rug en schouders. Soms oefenen ze binnen en heel soms lopen ze samen een rondje buiten.
Jarenlang fysio met 'Meneer Parkinson': dat vraagt nogal wat moed, doorzettings- en aanpassingsvermogen. En soms mag je je afvragen van wie het meest: van de patiënt of van de behandelaar.

>> Volgende week donderdag: Consulten - Ergotherapie

Het is natuurlijk fijn dat er hulpmiddelen zijn. Maar toch…, elke keer dat er wéér iets nieuws voor oom Tom moet worden verzonnen heeft dat behoorlijk impact. Deels omdat 'Meneer Parkinson' aan elke nieuwigheid moet wennen en deels omdat het steeds weer een afscheid van vaardigheden betekent.


© Gera Keijenborg 

Gera: "Ik mantelzorg vanuit Sponsorschap (NLP): Jij bent bijzonder, uniek, je hoort hier, je bent de moeite waard en je verdient het. Erkenning voor de klacht en de pijn, maar zeker ook voor de kracht van de hulpbehoevende ander, zijn voor mij essentieel. Parkinson, dat heb je niet alleen. Zorg ontvangen en zorg geven: dat werkt een beetje zoals in een samengesteld gezin. Je moet wennen aan elkaars gewoonten en regels. Daarom is patiënten- en familieparticipatie zo belangrijk. 40 Jaar werkervaring in Zorgland helpen me daarbij een beetje de weg te vinden"

Disclaimer: Gera Keijenborg is een pseudoniem. De hoofdpersoon in de verhalen heeft toestemming gegeven ze te schrijven, mits hij anoniem mag blijven. In verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële karakteristieken van hem en andere betrokkenen en zorgverleners gewijzigd of verwijderd, dan wel fictionele elementen toegevoegd. De betrokken hulpverleners zijn ervan op de hoogte dat deze blogs verschijnen. Soms lazen zij vooraf mee. 

Auteur: Gera Keijenborg

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen