Ongeneeslijk ziek en uitgepraat - Blog Jennifer Schreurs
Ongeneeslijk ziek en uitgepraat - Blog Jennifer Schreurs

Aantal weergaven: 537

Ongeneeslijk ziek en uitgepraat

Voor mijn vader was het gewoonweg onmogelijk om over zijn levenseinde te praten. En dus bleef het 18 maanden lang angstvallig stil. 

De Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties (NFK) stelt aan kankerpatiënten die niet meer beter worden de vraag: “Als je niet meer beter wordt, wat heb je dan nodig?”. Deze pittige vraag heeft me aan het denken gezet, ook al is hij niet aan mij gericht.

Zwijgen is zilver, spreken is goud
Op de NFK-website lees ik de resultaten van het onderzoek ‘Uitbehandeld maar niet uitgepraat’. “Als kanker niet meer te genezen is, is het voor veel mensen moeilijk om over het levenseinde te praten. Terwijl het juist belangrijk is om te praten over waarvoor iemand bang is, wat iemand wil en wat iemand juist niet wil.” Ai. Ik zou willen dat het voor mijn vader ‘slechts’ moeilijk was. Maar voor mijn vader was het gewoonweg onmogelijk om over zijn levenseinde te praten. En dus bleef het 18 maanden lang angstvallig stil. Een stilte waarmee ik destijds, en soms ook nu nog, heb geworsteld.

De stilte geeft soms antwoord
Mijn vader is nooit een grote prater geweest, maar na de onomkeerbare diagnose klapt hij volledig dicht. Vanaf dat moment is het gissen. Dringt zijn lot tot hem door? Hoe kunnen mijn moeder en ik hem optimaal steunen? Waar is hij bang voor? Wil hij praten, maar weet hij niet hoe? Moeten we hem dwingen om te praten? Wat wil hij nog doen voor zijn dood? Wil hij gecremeerd of begraven worden? Hoe moet zijn afscheid eruit zien? Wat zou hij ons nog vertellen als hij nog jaren voor zich had? Zou hij nog wensen hebben na zijn dood?

Geen enkele van deze vragen heb ik hem gesteld. Het is niet dat ik het niet geprobeerd heb, maar hij hield zijn mond al zodra ik opbouwende vragen begon te stellen richting die te kraken harde noten. Toch beantwoordt zijn zwijgzaamheid – onbewust – een aantal van onze vragen.

"De meeste andere antwoorden hebben mijn moeder en ik naar eigen inzicht zo goed mogelijk ingevuld."

Ik vermoed dat zijn lot soms tot hem doordrong, maar niet altijd. Zijn grootste angst was duidelijk, zonder dat hij het van de daken schreeuwde. Mijn vader was namelijk doodsbang voor de dood. Hij wilde geen grootse dingen meer doen in zijn leven. Erg frustrerend, totdat ik me realiseerde dat mijn vader dat voor zijn ziekte ook al niet wilde. Hij was tevreden met zijn huis, familie, motor, televisie en kampeervakanties. De meeste andere antwoorden hebben mijn moeder en ik naar eigen inzicht zo goed mogelijk ingevuld. Maar ik zal nooit weten of hij eigenlijk wel gecremeerd wilde worden.

Hij sprak over het stilzwijgen     
Hoewel een stilte veel kan onthullen, zegt het niet alles. Praten is toch essentieel. Mijn allergrootste frustratie was dan ook dat hij dat nou juist niet deed. Toch heeft hij één van de meest prangende vragen beantwoord. Juist over het onbreekbare stilzwijgen, sprak hij in een ondoordacht moment wel tijdens zijn ziekbed. Hij gaf uitdrukkelijk aan niet te willen praten, er niet klaar voor te zijn. Hartverscheurend, maar het was zijn wens en daarmee is de kous af.

Wat heb je nodig als je niet meer beter wordt?
Ondanks het zwijgen wil ik toch een poging wagen om deze vraag te beantwoorden. Als je niet meer beter wordt, is steun essentieel. Ik weet dat mijn vader behoefte had aan rustige artsen die de tijd voor hem namen en helder communiceerden. Ongetwijfeld had mijn vader de wens om tot het einde als mens gezien te blijven worden en niet alleen als patiënt. En last but not least hoop ik dat hij oprecht behoefte had aan de stilte rondom die ellendige ziekte.

© Jennifer Schreurs

Jennifer: ”Mijn vader is inmiddels ruim een jaar geleden, op 56-jarige leeftijd en na 18 maanden ziekbed, overleden aan de gevolgen van longvlieskanker door asbest. Via mijn blogs wil ik jou enerzijds meenemen in de tijd dat mijn vader ziek was en anderzijds in mijn leven nu. Simpelweg omdat ik het zelf zo fijn had gevonden om troost te putten uit verhalen van lotgenoten die misschien wel voor gelijksoortige moeilijke momenten en dilemma’s hebben gestaan. En omdat er nog steeds onterecht een taboe rust op onderwerpen als ziekte, dood en rouw.”

Disclaimer: Jennifer’s verhalen zijn persoonlijk en gebaseerd op haar eigen ervaringen. De verhalen worden zorgvuldig geschreven, toch bestaat er altijd een kleine kans dat er fouten in voorkomen. Hiervoor kan Jennifer niet verantwoordelijk worden gesteld. Eventuele medische opmerkingen komen van de auteur zelf en zijn strikt persoonlijk. De auteur staat niet in voor de medische juistheid hiervan, er kunnen daarom geen rechten aan worden ontleend.  


Auteur: Jennifer Schreurs

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

Login of registreer om commentaar toe te voegen.