Dag - Blog longarts Sander de Hosson
Dag - Blog longarts Sander de Hosson

Aantal weergaven: 79719

Dag

Toen ik je vertelde dat longkanker zonder behandeling meestal een snel einde zou betekenen, schrok je niet, maar glimlachte je: "Maak je niet zo druk, man. Ik heb een mooi leven gehad."

Dag mooie patiënt,

Wat ging het ineens snel, die laatste uren. Vannacht was je binnengekomen met benauwdheid en later ook een beetje koorts. De foto toonde de bekende tumor, maar omdat je nu veel benauwder was dan eerder, had ik je door de scan gehaald. Het waren niet de longembolieën waar ik even aan dacht, maar een snel uitbreidende longontsteking rond die tumor van je.

Ik riep nog: "We gaan je proberen te redden met antibiotica en prednisolon." Praten lukte niet meer door de benauwdheid, maar je glimlachte. Waarschijnlijk dacht je: "Maak je niet zo druk, man". Toen je wees naar de telefoon, begreep ik dat je al veel verder was dan ik. "Bel mijn vrouw maar," zeiden je ogen. Je voelde dat je dood zou gaan.

Dat was schrikken, nu twee jaar geleden, toen we de foto zagen die we bij een routinecontrole van je COPD hadden gemaakt omdat je vertelde dat je afgevallen was. We zagen dat je een tumor had. We startten met chemokuren, waarvan je er uiteindelijk vier hebt gehad. Aan het einde van die maanden, vertelde je me dat je dit nooit meer zou doen. "Dan kom ik op bed te liggen en daar kom ik nooit meer van af."

Toen ik je vertelde dat longkanker zonder behandeling meestal een snel einde zou betekenen, schrok je niet, maar glimlachte je: "Maak je niet zo druk, man. Ik heb een mooi leven gehad."

Wat was het bijzonder om te merken dat je ruim twee jaar nauwelijks klachten kreeg van een tumor die maar heel langzaam groeide. Ik stuurde wat bij, een beetje dexamethason om je wat minder futloos te voelen en een beetje morfine tegen de pijn. Je vrouw vertelde vandaag dat je twee weken geleden nog op Vlieland het eiland over was geweest. 'Op een scootmobiel, wat een uitvinding.'

Dag mooie patiënt,

Wat waren dat prachtige bezoeken die je bracht. Hoogtepunten in een week. Wat moest je lachen als ik half oververhit uit het ziekenhuis kwam aangesneld om op tijd met mijn spreekuur te beginnen. "Doe nou toch eens rustig, man." Je nam koffie mee. Vaak ging het maar een paar minuten over hoe het met je ziekte ging. Je wilde praten over al dat andere dat je leven maakte: je vrouw, je kinderen, je kleinkinderen en ook over hoe het met mij ging. Het was een vast en gewaardeerd onderdeel als je vroeg naar een foto van mijn kinderen. Ik toonde ze en jij toonde jouw kleinkinderen. Toen je vroeg of je mocht tutoyeren, zei ik dat dat niet erg gebruikelijk was, maar je deed het toch en ik vond het prima.

Wat moest je ook lachen om mijn geklik op vakjes op mijn computer om de nodige lijstjes af te werken om zo in kaart te brengen hoe het met je ging. "Debiel," vond je al die lijstjes en regels en natuurlijk had je gelijk.

Dag mooie patiënt,

Wat was je duidelijk toen je sprak over het levenseinde. "Ik wil geen gesodemieter in dat laatste stukje." Ik beloofde je dat ik alles in het werk zou stellen om dat te voorkomen. Gesodemieter kwam er maar heel even. Je werd vandaag benauwder. Je keek me aan en ik wist wat me te doen stond. Ik gaf je een goede dosis morfine en toen dat niet hielp nog een keer en nog een keer.

Wat was je ontwapenend, daar op je sterfbed, toen je even was weggezeild en wij, je vrouw, twee verpleegkundigen, een coassistent en ik, ademloos naar je keken. Toen je toch weer wakker werd en naar het plafond omhoog keek, zei je: "Zijn jullie nu echt in gebed uitgebarsten?"

Dag mooie patiënt,

Wat suisde je mooi uit het leven. Je vrouw aan je zijde, je kinderen en kleinkinderen om je bed. Het laatste stuk was je meer dan genadig, want gesodemieter kwam er helemaal niet meer. Je ogen sloten zich en halverwege de middag ging je dood.

Wat was het een eer om een rol te spelen in de zorg om jou al die jaren en wat was het een dankbaar voorrecht erbij te mogen zijn in die laatste levensuren.

Dag mooie patiënt, dag.


(c) Longarts Sander de Hosson

Auteur: Sander de Hosson

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

21 reactie(s) op artikel "Dag - Blog longarts Sander de Hosson"


JOlanda Nijdam
25-9-2017 18:22

Wat prachtig. Juist de menselijke aspecten doen er in de laatste fase toe.

Wij hebben dit onlangs ervaren met mijn man (vader) (acute leukemie) waarbij juist de dingen met naam en toenaam, maar op een hele menselijke en vriendelijke manier wordt benaderd worden. Chapeau in dit geval voor de huisarts en (maar een paar dagen thuiszorg). Je hoort vaak andere dingen maar zo kan het ook.



Wilhelmina
25-9-2017 19:35

Wat een prachtig verhaal al is het gelijk een einde van een leven. Zo zou ik ook willen sterven. Hartverwarmend!



Henny Braakman.
25-9-2017 20:37

Dag mooie patient .!

Welkom lieve arts !Je raakt mij telkens weer .

Ik ken maar weinig artsen die zich zo opstellen .Ga zo passievol door met je werk .Topper !



T.Postma
26-9-2017 09:25

Wat een mooi verhaal. Iedere arts zou dit moeten lezen. Wat zou er dan veel begrip en inzicht zijn in deze fase van ziek zijn. In de periode van mijn werk binnen een palliatief team thuiszorg was dat het gene waar ik met name erg tegen aan liep. Maar ook dat mensen waarvan bekend was dat ze het niet zouden redden werden pas laat in het traject naar ons verwezen, terwijl als zij eerder werden toegewezen het van beide kanten, een fijner kontakt zou zijn en je dingen beter bespreekbaar kan maken, omdat je elkaar zo goed kent. Maar ja ook daar is weer geen geld voor. Jammer. Maar Sander blijf er zo in staan. Mensen hebben zo een arts hartstikke nodig.



alice
26-9-2017 11:04

wat een bijzonder verhaal en wat een prachtig einde denk dat we dit allemaal wel zo willen. met dank aan zo'n goede longarts waar je geen nr bent maar mens.

ik teken ervoor



Gonnie strijker
26-9-2017 20:34

Een ontroerend verhaal, waar de arts datgene doet wat de patiėnt graag wil. Een einde zonder gesodemieter. Waren er maar meer van deze artsen!



Ineke Vonk
27-9-2017 07:28

Dankjewel voor wie je bent, denkt en doet.



Jento L. Beuvinv
27-9-2017 09:49

Eindelijk een arts met gevoel en empathie. Daar zouden er meer van moeten zijn in her reguliere gezondeidsveld. Heel mooi en fijn om te lezen dat het ook zo kan en mag.



Astrid
27-9-2017 12:58

Wat een geweldige lieve geweldige arts staat er naast zijn patiënten !

En wat kunnen een hoop collega's wat van je leren.

Blijf die je bent !!



Anja
27-9-2017 13:24

Wat een mooi verhaal . Maar zo echt. Wij hebben dit in januari 2017 meegemaakt met mijn vader. Hij is ook gestorven zo hij het wilde 😢



Louise
27-9-2017 14:53

Respect voor deze arts, die met zoveel respect zijn patiënten behandeld. En luistert naar de patiënt, hartverwarmend!



Marja
27-9-2017 17:33

Zo'n arts willen we allemaal. Wat fijn dat hij zo betrokken is.



Sietske
27-9-2017 18:19

Zo bijzonder, wat fijn om zo als patiënt gezien te worden.



Linda
28-9-2017 09:36

Chapeau, voel alleen maar liefde in dit verhaal....zo mooi, puur, en vol warmte...



mbj
28-9-2017 11:39

wat een prachtig verhaal ,en wat een geweldige arts ,en patiënt.



Lineke
28-9-2017 21:56

Ik hoop nooit bij een longarts te hoeven aankloppen, maar mocht het er ooit van komen, sta ik te trappelen om bij deze arts patiënt te mogen zijn. Wat een kanjer.



Marjan van Leeuwe
30-9-2017 10:53

Lieve Sander, ik ken je niet, maar door je stukjes kom je heel dichtbij en als verpleegkundige wil ik je zeggen: waren alle artsen maar zoals jij!!! Al hadden ze maar de helft van jouw empatisch vermogen, dat zou dat al super zijn. Ik gun iedereen een arts zoals jij!!!!



Sonja van der Woude
30-9-2017 19:16

Ik zou willen dat ik zo,n arts had als mijn einde nadert! 👍👍👍RESPECT



Marianne Bruijstens
30-9-2017 19:16

Wat een fijne man/arts ben jij Sander, wat 'n inlevingsvermogen en wat een liefde voor de mens !



Vivvi
8-10-2017 15:59

Dank je wel Sander dat je er zo liefdevol bent geweest. En bedankt voor deze mooie blog! Een van de dochters...



Nadine
14-10-2017 14:09

zo mooi

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen