Zelfstandig tot het allerlaatste moment - Blog verpleegkundige ouderenzorg Francien

Aantal weergaven: 2765

Zelfstandig tot het allerlaatste moment

Vanbinnen voelde zij zich nog altijd het jonge meisje. Ik riep dan gekscherend “ouder worden is beter dan het alternatief!”. Waarop we samen heel hard moesten lachen.

98 jaar oud was ze. Ik zorgde al zes jaar voor haar en haar echtgenoot. Belezen mensen. Samen genoten van een gul leven vol mooie belevenissen. Uit dineren met vrienden, genoeglijke avonden, reizen naar verre oorden “New York viel wel een beetje tegen” en bridgen. Goed op de hoogte van alle actualiteiten. Wonderlijk vond zij het dat ze haar kleinzoon in Moskou kon zien op het scherm van haar Ipad. Alle innovaties maakte zij mee. De eerste auto, televisie, computers, maar ook Facebook en de opkomst van Trump, onbegrijpelijk vond ze.

Zelfstandig was ze altijd geweest. In een tijd dat van vrouwen verwacht werd dat zij thuisbleven bij de kinderen. Werkte ze lange dagen mee in het bedrijf van haar man. Er kwam een meisje in huis om voor de twee kinderen te zorgen. Een nanny, ze waren hun tijd ver vooruit.

Iedere zondagmorgen wreef ik na het douchen haar kleine broze lichaam in met Dior bodylotion. Daarna kleedde ik haar, hielp haar in haar jurk en de zwarte platte schoenen “echt heel iets anders dan de pumps die ik in de jaren 60 droeg”. Waarna ik haar lange haren zorgvuldig opstak in een kleine beschaafde wrong. Het lange parelsnoer en het kleine gouden benijdenswaardige polshorloge. En als laatste een wolkje uit het kostbare flesje parfum. “Neem jij ook maar een beetje”. Ik twijfelde als altijd maar deed het dan toch. Ik vond het een lief gebaar. 

Haar gezondheid was zeer broos, of zoals dat in vaktermen heet: mw laat achteruitgang in conditie zien. Lichamelijke degeneratie en steeds vaker geplaagd door haar stokoude lichaam. Dat haar telkens een stukje verder in de steek liet. Ze was een geweldige gesprekspartner. Beschikte over een ijzersterk geheugen. In uiterlijk een hoogbejaarde dame, maar daar was tijdens onze gesprekken niets van te merken.

Geïnteresseerd en belangstellend. Nieuwtjes die ik haar vertelde over mijn kinderen herinnerde zij zich vijf maanden later nog haarscherp. Ze wilde van alles weten over ze. En voorzag mij van nuttige en verstandige tips over hoe met mijn opstandige muitende pubers om te gaan. En eigenwijze echtgenoten: “Francien, ik denk altijd maar het ene oor in en het andere uit”. Waarbij ze een wapperend gebaar met haar hand langs haar oor maakte.

Ik vroeg haar regelmatig of haar kalenderleeftijd strookte met hoe oud ze zich voelde en telkens was het antwoord op deze vraag een bijna verontwaardigd “nee!”. Vanbinnen voelde zij zich nog altijd het jonge meisje. Ik riep dan gekscherend “ouder worden is beter dan het alternatief!”. Waarop we samen heel hard moesten lachen.

Ze kwam nauwelijks buiten, wilde door andere bewoners niet gezien worden in een rolstoel. En ook het gebruik van een rollator vond ze maar “totaal onzinnig”. Hoewel het een handig bijzettafeltje was voor haar glaasje port. IJdel, trots, een dame. Langzaam en stram bewoog ze zich liever leunend op haar wandelstok voort.

En nu kwam aan dat rijk gevulde leven alras een einde. Ik had het al een poos met lede ogen aangezien. Een nare telkens terugkerende pneumonie en hierdoor in toenemende mate benauwd. Het complete arsenaal aan hulpmiddelen en specialisten werd ingezet. Want stoppen? Nee, dat wilde ze nog niet. De huisarts, longspecialist, fysiotherapeut, medicatie. Helpen deed het niet. Ze had om mij gevraagd. En nu lag zij hier gestut door de vele kussens in haar bed voor mij. De knot schuin op haar hoofd gezakt gaf haar iets bijna kinderlijks, kwetsbaars.

Het kostte haar zichtbaar moeite om te praten en dat deden we dus eigenlijk niet. Ik hield haar smalle hand vast. 52 jaar ouder dan de mijne. Haar lippen vormde onhoorbare zinnen. Fluisterzacht en met een oprecht verbaasde ondertoon zei ze “Wat gebeurt mij nu?". "Ik begrijp hier werkelijk helemaal niets van”. Ze fronste haar weelderige wenkbrauwen. Haar oprechte verbazing en ontreddering ontroerde mij. Het besef van haar naderende sterven. De tijd die haar nu zo resoluut inhaalde. De sterke wil om zich nog niet over te geven aan de dood.

Alle benodigdheden om haar in een laatste eindeloze slaap te brengen werden besteld bij de apotheek. Iets wat haar niet compleet zinde. Ze wilde het liever op eigen kracht doen. Maar de beklemmende benauwdheid begon haar parten te spelen. Het maakte haar angstig. Ze wilde zelf beschikken over haar lot en tot het einde zelfstandig zijn. En dat lukte. Nog voordat de medicatie bezorgd werd sliep zij omringd door haar twee dochters en kleinkinderen en naast haar geliefde echtgenoot in. Haar hand rustend in de zijne.
Zelfstandig tot het allerlaatste moment. 

(c) Francien, verpleegkundige ouderenzorg

 

Auteur: Francien

Meer links

  • Meer ervaringsverhalen en blogs van Francien - Francien is verpleegkundige ouderenzorg. Via haar verhalen laat ze je ervaren hoe mooi het werken met ouderen kan zijn, ook in de laatste fase van het leven. Disclaimer: in verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële cliëntkarakteristieken gewijzigd of verwijderd dan wel fictionele elementen toegevoegd. De afbeeldingen bij de verhalen zijn stockfoto's.
  • Blog Oer - Een korte versie van haar blog Oer zal ook verschijnen in Tijdschrift Nursing
IconClassfa-newspaper-o

Laat uw commentaar achter

Naam:
E-mailadres:
Commentaar:
Commentaar toevoegen