Nieuws

Oorverdovende stilte - Blog arts palliatieve geneeskunde Christiaan Rhodius

Aantal weergaven: 2869

Oorverdovende stilte

‘Weet trouwens ook niet of ik voor mijn ziekte had geweten wat te zeggen. Nu weet ik dat je gewoon op iemand af moet stappen. Hoe langer je wacht, hoe hoger de drempel wordt.’

‘Een paar dagen na mijn opname in het ziekenhuis stond ik alweer langs de lijn. Tobias moest voetballen. Stond ik daar in mijn uppie.’ Saskia heft haar armen en gooit het eruit. ‘Ik wist dat de andere ouders hadden gehoord van mijn opname in het ziekenhuis, maar er iets over zeggen ho maar. Een operatie aan je amandelen levert meer medeleven op.’

‘Een kwestie van gebrek aan durf. Puur onvermogen’, concludeert Angela alsof ze een knoop doorhakt, zoals ze dat voor haar ziekte ook deed in het bedrijf waar ze werkte.

Het is ons tweede gezamenlijke gesprek in ‘t Trefpunt van Bardo. We zijn leeftijdsgenoten, staan midden in het leven, maar zij hebben een ongeneeslijke ziekte en ik niet.

‘Of mensen die zeggen: “wat zie je er goed uit”’, verzucht Saskia. ‘Stel dat ik me klote voel, dan durf ik niets meer te zeggen. Dan voel ik me een aansteller. Ik weet wel dat het goed bedoeld is, maar …’ Angela knikt. ‘Net zoals mensen die over iemand anders beginnen die ziek is. Dat doet er op dat moment toch niet toe. Het gaat nu over mij!’
‘Of een oom die zegt: “Ons kan ook zomaar iets overkomen”. Jullie zijn zeventig!’ denk ik dan,’ zegt Saskia verontwaardigd. ‘Daar doe ik een moord voor.’

‘Meeleven is zo makkelijk nog niet hè?’, zeg ik. Ze knikken allebei. ‘Ik herinner me nog de kaarten die ik na mijn hersenoperatie kreeg. Sommige woorden troffen me, anderen kwamen niet voorbij de routinematige kreet “Beterschap”. Hoe onbeholpen de kaart ook, ik probeerde het maar te zien als een teken van medeleven.’
‘Nou, met kerst kreeg ik anders nog een kaartje met “een gezond 2017” erop’, zegt Saskia.

‘Tja, over een mond vol tanden gesproken’, zeg ik zoekend naar antwoord. ‘Wat is er volgens jullie nodig voor echt contact?’
‘Een beetje inleven zou al zo’n verschil maken. Maar we zijn zo druk, het is ieder voor zich. Aandacht voor de ander schiet er vaak bij in’, zegt Angela. ‘En dus blijft het hooguit bij onbeholpen pogingen.’

‘Een oncoloog ziet je steeds maar tien minuten. Alsof ik in die tijd kan zeggen hoe ik me voel. Dat lukt toch niet’, valt Saskia bij. ‘Dat lijkt me voor de artsen ook erg frustrerend. Als mondhygiëniste vond ik een praatje maken minstens zo belangrijk als de behandeling zelf.’
‘Weet trouwens ook niet of ik voor mijn ziekte had geweten wat te zeggen,’ voegt Angela toe. ‘Nu weet ik dat je gewoon op iemand af moet stappen. Hoe langer je wacht, hoe hoger de drempel wordt.’
We zijn het hartgrondig met elkaar eens: ‘Alles is beter dan oorverdovende stilte!’

(c) Arts palliatieve geneeskunde, Christiaan Rhodius

 

Auteur: Christiaan Rhodius

Meer links

  • Meer ervaringsverhalen en blogs van Christiaan Rhodius -Christiaan Rhodius is specialist ouderengeneeskunde en werkzaam als arts palliatieve geneeskunde in Bardo Hospice en het Spaarne Gasthuis te Hoofddorp - Disclaimer: De beschreven personen geven toestemming voor publicatie van het blog met foto, zij bepalen of het blog met hun eigen naam danwel anoniem wordt gepubliceerd. Als de betrokkene geen uitspraak meer kan of wil doen over het blog wordt er met naasten overlegd over publicatie.
  • Blogs 'woorden van Bardo' op website Hospice Bardo
IconClassfa-newspaper-o

1 commentaar(en) op artikel "Oorverdovende stilte - Blog arts palliatieve geneeskunde Christiaan Rhodius"


karin van susteren
31-5-2017 16:34

Heel herkenbaar!!

In de tijd dat mijn man in behandeling was werden we door heel veel mensen gemeden. Of nog erger de mensen die op het sensatie verhaal uit waren. 3 straten verder was hij dood en begraven.

Gelukkig is mijn man er bovenop gekomen dat vooropgesteld.

Mijn man heeft teelbalkanker gehad staat nog steeds onder controle.

Ik weet nog dat het net ontdekt was. Ik was net 5 weken moeder van ons tweede kind. Zat nog met de kraamvisite in de tuin dat was op woensdag de dinsdag erop was hij al geopereerd en kregen we de diagnose dit is niet goed het is waarschijnlijk kanker. Daar zit je dan met een baby en 1 van 5 jaar. De grond zakt dan letterlijk onder je voeten weg.

Er werd een afwachtend beleid ingezet in november van dat jaar zijn we met goedkeuring van de onderwijsinspecteur op vakantie geweest de accu was leeg kei leeg. En toen kwam het!! Er waren ouders op het schoolplein die het nodig vonden hun ongenoegen te uiten waarom wij buiten schoolvakanties op vakantie gingen. Ze vonden dat ronduit belachelijk. Echt ik heb toen een muur opgetrokken niemand buiten onze echte vrienden kreeg nog info...

De reactie van mijn man toen: ze mogen die vakantie hebben, maar dan ook alles wat erbij hoort.

Toen nog niet wetende dat het terug zou komen en hij nog een BEP moest ondergaan.

Ik probeer mensen die de diagnose krijgen te helpen waar ik kan soms door te luisteren, een arm of hand en span diensten.

Een betere wereld begint bij jezelf.

Mensen vraag het gewoon hoe gaat het met je? Maar oprecht en zonder franjes!

Login of registreer om commentaar toe te voegen.