Nieuws

Geestelijk verzorger Etje Verhagen - Alles met je lijf

Aantal weergaven: 3413

Alles met je lijf

'Wie ben ik als ik niet de beschikking heb over mijn lichaam?'

Ze is 46, partner en moeder van drie kinderen. Ze heeft een fantastische baan als lerares lichamelijke opvoeding en daarnaast traint ze een waterpoloteam. Haar man is manager, beiden hebben hun eigen leven en samen genieten ze van verre reizen met de kinderen.

Het leven lacht hen toe.

Ze hoest, gaat na een paar weken langs de huisarts: een foto. Ze gaat alleen naar het ziekenhuis, haar man is op zijn werk. De uitslag is vernietigend: zeer agressieve uitgezaaide kanker, er is geen hoop op genezing. Alle zeilen worden bijgezet, maar ze houdt veel pijn, is snel moe en kortademig. 

Ze vraagt om gesprekken met een geestelijk verzorger, weet niet hoe ze zich hiermee moet verhouden: ‘hoe moet dit?’, ‘was ik nog maar gelovig’, ‘ik wil bidden maar weet niet hoe’.  Ze voelt geen verbinding meer met de God uit haar kindertijd en tegelijk is er een groot verlangen.   

Haar identiteit en zingeving staan onder zware druk: 'wie ben ik als ik niet de beschikking heb over mijn lichaam?' Ze bestaat alleen voor en via de sport.  

De pijn maar vooral ook de angst voor de pijn worden sterker. Ik vraag haar of dat samenhangt met haar heftige angst voor het grote onbekende na het sterven. Dat beaamt ze. Ik vraag door: kan ze zich hier nog in ontwikkelen? Wat heeft ze nodig om meer te kunnen vertrouwen? Mag ze hopen dat er een goede plek voor haar is na haar sterven? Ik creëer een kort meditatief moment van stilte en spreek een paar voorzichtige zoekende woorden. Dat doet haar goed. 

Er is nauwelijks tijd om hier verder iets mee te doen. Ik benoem hoe anders dit is dan vroeger, dat ze zich steeds meer over moet geven aan het proces van achteruitgaan en zich moet toevertrouwen aan de liefdevolle zorg van de mensen om haar heen. Ik zie dat ze rustiger wordt en benoem dat. 

Ondertussen sluit haar man zich af van dit proces, hij wil dat ze moed houdt en zich verzet tegen haar lot. Ik spreek op hun verzoek apart met hem. Huilbuien en ruzies volgen, er wordt veel gezwegen. In die stiltes ontstaat een nieuwe verbondenheid. 

Binnen een half jaar na de diagnose zakt ze steeds verder weg. Ze geeft zich er steeds meer aan over. Het wordt sereen stil rond haar bed, ze voelt zich gedragen door de mensen om haar heen die haar hebben laten zien dat ze de moeite waard was, ook met het nu zo haperend lijf. En haar man: hij houdt haar vast en laat haar los, hij worstelt met hun lot en geeft haar vertrouwen dat hij het zal redden na haar sterven. 

(c) Etje Verhagen

Agora wil zichtbaar maken wat spirituele zorg voor patiënten en naasten kan betekenen en heeft Etje Verhagen gevraagd hierover een ervaringsverhaal te delen.

Auteur: Etje Verhagen

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

1 commentaar(en) op artikel "Geestelijk verzorger Etje Verhagen - Alles met je lijf"


jan swagerman
13-3-2017 09:15

Mooi verhaal. Maar vraag me echter af waarom het huidige christendom hier vaak zo lichaamsvijandig is. Geloof is niet alleen een kwestie van zitten op kerkbanken, maar ook dansen als Mirjam, pelgrimages, vasten. In Azië is dat andersom (ik doe zelf oosterse sporten) daar is geloof meer verbonden met lichaamshoudingen en discipline. Hoofd, hart en denken horen bij elkaar. Wie Jezus wil volgen moet nu eenmaal ooit in de dood ervaren dat die al overwonnen is. Het leven is een voorbereiding daarop. Helaas gaat het in de kerk daar nu meestal niet over. In het gunstigste geval er in een preekje van misschien een kwartier. Nodig zijn spirituele voorgangers die helpen daar ooit continue bewust van te zijn. Zij die 'de weg' al wat verder verkend hebben zijn niet persé theologen (theoretici) maar mensen die dichterbij de grens hebben gestaan en weten waar ze het over hebben. Steeds wordt het lente en gaat het leven verder, delen van dat wonder en daarop kunnen vertrouwen ook in de donkerste momenten. Echte helden, échte gelovigen, zijn mensen die bewust en vol vertrouwen die weg gaan en nu al aan hun transformatie werken. Steeds weer in het besef dat dit de laatste dag kan zijn. Steeds een 'Ik sta hier en kan niet anders al kost het je je leven, je kruis opnemen, de weg naar de hemel via de hel (Dante), de reis van de held. Dat vraag lange voorbereiding en heldenmoed. Lees de proeften in de bijbel maar na. Om de doodsangst te overwinnen moet je voor die training meestal niet in de gezapige kerk zijn. Hoe leer je navolging? Waar is de gemeenschap die elkaar stimuleert de weg te gaan? Het verhaal van Pasen dus? Dan toch maar gevechtssport doen om eigen angst en beperktheid onder ogen te zien? 'Ja' leren zeggen tegen een leven dat nu eenmaal pijn doet. Maar groeien doet pijn. Het is leren loslaten en vertrouwen in plaats van verkrampen en vast willen houden. Volgens mij gaat het in alle religies daarom. Het is te laat om daarmee te wachten tot het lichaam je begeeft. Aan prevelementjes hebben we niets...Laten we opstaan en wandelen...Pasen!

Login of registreer om commentaar toe te voegen.