Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg
Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg

Aantal weergaven: 1354

Minnie

“Geen zin in!”, brulde ze. Als ik niet zo verbaasd was geweest, had ik hard moeten lachen. Zo makkelijk gaf ik mij niet gewonnen.

Onlangs keek ik nietsvermoedend naar het journaal. Er was een item over het tekort aan verpleegkundigen in de ouderenzorg. Op beeld was een jonge potige Hollandse schone te zien. Ietwat onzeker blikte ze in de camera. De journalist vroeg haar juist of ze wilde gaan werken in de ouderenzorg. Nu was ik benieuwd. Ze fronste vrijwel direct haar geëpileerde wenkbrauwen, en sprak met een lichte toon van afgrijzen: “Nee joh, oude mensen zijn saai!” Ik schoot in de lach, maar voelde direct ook een vleugje irritatie. En dacht aan Minnie.

Onze allereerste kennismaking verliep op zijn zachts gezegd niet bijzonder vlot. Ik was als jonge leerling-verpleegkundige op pad gestuurd om een 'oudere' dame te begeleiden bij het douchen. Deze cliënt bezat een gebruiksaanwijzing, zo gniffelde mijn collega’s tijdens de overdracht bij de start van onze ochtenddienst. Ze was een 'uitdaging'. Maar heus? Ha! Wie deed mij wat? Ik bezat nog de waan die jonge mensen doorgaans aan de dag plachten te leggen. De waan van overmoed, en alles al te weten! Hallo wereld, hier ben ik! Ik die mijn roeping heb gevonden in de ouderenzorg! 

Mijn klasgenoten begrepen niets van mijn keuze. Die oudjes? Die zijn toch stoffig en slaapverwekkend? Mijn klasgenoot Gijs, met een flitsend vooruitzicht als ambulanceverpleegkundige in het verschiet, had er de grootste lol in mij op de kast te jagen. Met zijn perspectief van mijn toekomst in de ouderenzorg. Dan vormde hij een denkbeeldige telefoon met zijn hand en sprak met een zeur stemmetje: “Huize Rust Roest met zuster Fransje.” Nee dan mijn klasgenoten. De IC, spoedeisende hulp, maar ouderenzorg? Echt no way! Nou. Ik. Dus. Wel. Ik vond ouderen mensen schattig en grappig. 

Vrijdagmorgen en het ging al mis bij de voordeur. Zij liet mij niet binnen. Onderhandelen via de brievenbus. “Nou ja ehh, mw. v.d. Klimop. Ik ben dus van de thuiszorg en kom u helpen met douchen.” Maar daar had ze geen zin in. Tenminste dat meende ik te verstaan door de smalle opening in de voordeur. Geen zin in! Huh? Wel, wat zouden we nu gaan beleven? “Maar we zijn zo klaar hoor ik ben zo weg.” “Geen zin in!”, brulde ze. Er klonk iets van “opzouten” achteraan. Als ik niet zo verbaasd was geweest, had ik hard moeten lachen. 

Zo makkelijk gaf ik mij niet gewonnen. Ik klapte net iets te hard de brievenbus dicht, en dacht peinzend na over hoe dit varkentje te moeten wassen. Te rade gaan bij een collega? Maar dan ging ik direct af, voor al mijn doorgewinterde collega’s. 

Ik besloot de rest van mijn ronde eerst nog even af te maken en later terug te komen. Dat bleek een goede zet. Dit keer kondigde ik mijn komst niet aan via de brievenbus. Ik drukte gewoon hinderlijk lang op de deurbel. Het hielp. Met een zwaai trok ze de voordeur open. Daar stond ze. Een kleine hoogbejaarde zeer narrig kijkende gestalte in veel te grote knalroze duster en een hysterisch gebloemde mok in haar rechterhand. “Ik heet Minnie en geen mevrouw!” 

Ik stapte letterlijk en figuurlijk met een zwaai haar leven binnen. Minnie. 89 jaar oud. Typte elke donderdagmorgen kromgebogen over het toetsenbord van haar Commodore Amiga 64 (met toen nog hipster blokjes cursor) een boodschappenbriefje. En voerde direct daarna een verifiërend telefoongesprek met Tim, Hugo, Bob of Stefan, of welk ander “jongmens” juist die ochtend aan het werk was bij de buurtsuper. Even checken of haar boodschappenbriefje wel goed was door gekomen. Minnie hield niet van halve maatregelen. Zelfstandig zijn, en vooral blijven, was een groot goed. Tijdens mijn eerste schreden als verpleegkundige kwam ik erachter dat het draait om oprecht aandacht schenken. Als je dicht bij jezelf blijft en oprecht interesse toont in de ander kom je er al snel achter wat de ander nodig heeft. Het vakkundig wassen van Minnie’s lichaam was ondergeschikt aan de zorg die zij werkelijk nodig bleek. Menselijk en warm contact. Een goed gesprek.

Er ontstond een bijzondere band tussen de jonge verpleegkundige, die dacht dat ze het allemaal wist. En de 89-jarige die het allemaal wel echt wist. Als ik eens wat tijd over had, dronken we samen een kopje thee en bespraken wij het leven. Bladerend door haar oude fotoalbums, want ik merkte dat ze daar veel waarde aan hechtte. Lachen om haar kinderfoto’s...de afzakkende sokjes en exorbitant grote witte strikken in het haar. De norse stoïcijnse blik, onmiskenbaar Minnie.

Ze vertelde over haar grote liefde. Hugo. Stralende ogen. De kinderloze jaren samen, het verdriet, de diepe liefde. Hoe Hugo zich kon verliezen in drank en daardoor ook in andere vrouwen. De keren dat ze hem de deur wees en de keren dat hij vol berouw bij haar terug keerde. Hij keerde altijd weer terug bij haar. En dat wist ze. Op een morgen kwam ik binnen. Ze was in tranen. Ze vertelde dat ze diep in de nacht wakker geworden was. En dat “hij” was verschenen aan het voeteneind van haar bed. Hugo, hij was gekomen om haar op te halen. Overstuur was ze, maar vooral vervuld van een diep verlangen.

Ze werd ziek, thuis blijven wonen lukte niet meer. Ik bezocht haar in het ziekenhuis. In eigen tijd. Ziekenhuisbezoeken afleggen bij cliënten werd eigenlijk niet gedaan, maar er was verder geen familie. Haar kleine hoofd met het korte steile haar piepte boven de lakens uit. Geheel onprofessioneel heb ik zitten janken aan het bed. Omdat ik wist dat wat eens was, nooit meer terug zou komen. In mijn rol als verpleegkundige kon ik haar met een gerust gevoel loslaten. Maar als mens ging ik haar missen. Ze was moe, maar ook vervuld van vertrouwen haar grote liefde weer te zien. Twee dagen later gleed ze uit het leven weg, naar Hugo.

Gaandeweg mijn jaren in de zorg, en het groeien van mijn verstand en ervaring kwam ik erachter dat oude mensen niet schattig zijn. Het zijn volwassen mensen met een verleden, drama’s, liefdesverdriet en grote gebeurtenissen, levenslessen. Ze hebben alleen een ouder buitenkantje. Omdat ik de persoon achter dat oude gerimpelde gelaat wil leren kennen, vraag ik altijd naar trouwfoto’s of jeugdfoto’s. Dan zijn mensen in de bloei van hun leven. Kan ik mij makkelijker inleven in wie zij werkelijk zijn. De klik vinden.

Lief meisje van het journaal. Ik zou willen wensen dat je terugkomt op je besluit. Werken in de ouderenzorg is superleuk, boeiend en geeft een groot gevoel van voldoening! Het is nooit saai. Als je het maar wilt zien, voelen en beleven.

(c) Francien, verpleegkundige ouderenzorg

Auteur: Francien

Meer links

  • Meer ervaringsverhalen en blogs van Francien - Francien is verpleegkundige ouderenzorg. Via haar verhalen laat ze je ervaren hoe mooi het werken met ouderen kan zijn, ook in de laatste fase van het leven. Disclaimer: in verband met privacy en herleidbaarheid zijn een aantal essentiële cliëntkarakteristieken gewijzigd of verwijderd dan wel fictionele elementen toegevoegd. De afbeeldingen bij de verhalen zijn stockfoto's.
  • Lees ook andere verhalen en blogs
IconClassfa-newspaper-o

2 reactie(s) op artikel "Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg"


Wilhelmina
7-12-2017 23:56

Een ontroerend verhaal! Kreeg er kippevel van en een brok in mijn keel! Zo moet het zijn\gaan. Dat is het meest wezelijke waar het om gaat in het leven. Voor jong en oud! Een betere pleidooi voor dit beroep kon je niet doen! Geweldig! En onproffesioneel janken bij haar bed, kan ik alleen maar meer waarderen. Het maakt zò duidelijk wat je voor haar voelde, en dat mag zeker gezien worden! Liefs Wilhelmina



Jorien
10-12-2017 19:06

Prachtig Francien.

Wij hebben als verpleegkundige het mooiste beroep in de ouderenzorg.

Respect, aandacht en tijd: dan komt een echt gesprek altijd op gang!

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen



Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg dinsdag 5 december 20172

Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg

“Geen zin in!”, brulde ze. Als ik niet zo verbaasd was geweest, had ik hard moeten lachen. Zo makkelijk gaf ik mij niet gewonnen.
Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland? woensdag 29 november 20170

Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland?

Het enthousiasme voor palliatieve zorg, hart voor de mensen waar het om draait en de drive het goede te doen. En…praten over het...
Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius woensdag 22 november 20170

Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius

‘Ik ga wel in de hoek zitten,’ schatert Arnold, ‘daar zit ik toch altijd al.’ Hij hangt zijn jas over de stoel van de...
RSS