Longarts Sander de Hosson - Slotcouplet
Longarts Sander de Hosson - Slotcouplet

Aantal weergaven: 175887

Slotcouplet

Hartje zomer, 2009. Begin augustus. Nederland viert vakantie. We zitten in het zacht roze ochtendlicht op zijn kamertje, in een achteraf hoek van de verpleegafdeling.

Hij is doodziek en net 32 jaar. Ik zit naast zijn moeder en vriendin. Achter mij, met ingehouden adem, de coassistent en verpleegkundige.

De man zit weggedraaid van ons, aan zijn tafel. Zichtbaar benauwd, de handen voor de ogen geslagen. Ik kijk naar zijn gebogen rug en tel zijn ademfrequentie. 30? 35 keer per minuut. Het raam staat open. Een zoete zomergeur valt binnen. Het contrast tussen dat prachtige buiten en de rauwe werkelijkheid binnen overvalt me.

Weken ervoor had ik hem bekend dat ik hem graag mocht. Ik had dat achteraf niet zo professioneel gevonden. Maar hij had het erg gewaardeerd. Een charmant type. Het type dat de gangmaker is op net wat te saaie feestjes.

De dood is altijd rauw. Maar de dood van iemand die zo jong is en zo midden in het leven staat is een gruweldaad van de natuur. Dat voelde ik ook. "Natuurlijk neem ik dit mee naar huis", had ik de co-dokter in alle eerlijkheid geantwoord.

Hij heeft een grote tumor in zijn long met uitzaaiingen in zijn botten, lever en hersenen. “Ook in mijn hoofd?", had hij zich vertwijfeld afgevraagd toen ik de MRI-cerebrum had voorgedraaid.

De laatste maanden hadden we chemokuur op chemokuur geprobeerd. Hoogleraren hadden zich ermee bezig gehouden. Niets hielp. De angst was continu voelbaar geweest. Dexamethason. Pemetrexed. Etoposide. Erlotinib. En nog wat exotische namen. Zinloos. De kanker woekerde zonder genade voort en had zijn eens zo imposante lichaam afgetakeld tot de gebroken man die voor ons zat.

De laatste weken was hij erg benauwd geworden. Eigenlijk wilde hij niet meer liggen, omdat hij dan het gevoel kreeg te stikken. Het kwam doordat uitzaaiingen in zijn hartzakje er meedogenloos voor zorgden dat een fatsoenlijke terugstroom van bloed naar het hart onmogelijk was. Fatsoen, een woord dat in het vocabulaire van kanker ontbreekt.

De diagnose was kil. Pericarditis carcinomatosa. Latijn voor afschuwelijk.

De laatste twee dagen nestelde hij zich aan een eettafel. En daar zit hij nu, 24 uur per dag, hij slaapt met zijn hoofd op de tafel. Toen ik zei dat ik het mensonterend vond, had hij bits gereageerd: “Ik blijf tot het laatste moment bij mij vriendin. Met mijn volle bewustzijn”. Hij had de morfine al ontelbare keren geweigerd, ondanks de uitleg dat hij er niet suffer van zou worden. Stoicijns had hij niets meer gezegd. Zijn karakter, hoe stom ik zijn weerstand tegen morfine ook vond, dwingt respect af.

Zijn vriendin keek me aan. Eind 20, prachtige vrouw. Zij hield zijn hand vast. Een gebroken gezicht. Ze stelde de vraag waar dit gesprek eigenlijk om begonnen was. “Kan het nog? Kunnen wij nog trouwen?”

Minuten lang hadden we gepraat over het einde. Over zijn dood die nabij was. “Het daverende slotcouplet is dus aanstaande” had hij het beeldend, pijnlijk, samengevat. Hij had ronduit toegegeven dat het erop zat. Eindelijk. Het sterven was al lang begonnen en hij keek me mistroostig aan. Hij wist het al lang. Mijn ogen gleden langs het kaartje om zijn arm. Hij had het zelfde geboortejaar als ik. Ik wist dat maar al te goed. 1977.

“Natuurlijk gaan we regelen dat jullie hier kunnen trouwen”, had ik gezegd. “Maar dan moet het wel een beetje snel. Eigenlijk gewoon heel snel. Vandaag. Geen dag later”. Ik had werkelijk geen flauw benul of dat wel kon.

Daar staan we dan. Op de gang. De coassistent belt direct het gemeentehuis van het nabijgelegen dorp. We krijgen de afdeling burgerzaken aan de lijn en ik zet mij schrap voor allerlei bureaucratische rompslomp en god-weet-wat-voor belachelijke vragen.

De werkelijkheid is totaal anders. Na het hele verhaal gedaan te hebben, blijkt dat alle deuren direct opengaan. De burgemeester wordt voor de nodige handtekeningen uit een belangrijk raadsoverleg gebeld. Een leger ambtenaren is acuut beschikbaar voor raad en daad. "Paspoorten niet aanwezig?", vraagt de mevrouw van de gemeente. "Boeie", zegt ze in een adem. Wow. Binnen nog geen 50 minuten regelen we samen een hele trouwceremonie inclusief getuigen en een trouwambtenaar. Het hoort vast allemaal niet bij mijn taakomschrijving. Maar 'what the hack'. Dezelfde middag kunnen ze trouwen.

Ondertussen rukt de halve facilitaire staf van het ziekenhuis uit om een stilteruimte om te toveren tot complete trouwkapel. De keuken maakt een taart. Ongelooflijk. Dit is zorg. Dit is zoveel zorg.

De zon zakt langzaam achter de bomen in de verte. In het zachte schijnsel staat ze naast hem. Hij zit, benauwd. Intens gelukkig. Hun handen gevouwen. Het maakt een onuitwisbare indruk.

In de enkele maanden van zijn ziekte hebben zij een indrukwekkend niveau van eenwording bereikt. Vol kracht en liefde stemmen ze in met de huwelijksbelofte en zweren trouw tot ver, ver na de dood. Aan het einde rest niets dan liefde.

De coassistent wenkt mij. Een betraand gezicht. Samen lopen we weg. We huilen. Op de gang. Dat mag als professional natuurlijk vast niet. Het interesseert me geen fluit.

Diezelfde nacht overlijdt hij. Aan tafel. Naast zijn vrouw.

-

(c) Longarts Sander de Hosson

Auteur: Sander de Hosson

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

27 reactie(s) op artikel "Longarts Sander de Hosson - Slotcouplet"


hany leenen
9-12-2015 15:11

respect! en je mag wel huilen, je bent ook maar een mens.



tamara vermeer
10-12-2015 09:52

Wat een herkenning! 15 jaar geleden stak een terminaal meisje van 21 haar ringvinger naar me omhoog in het terminale stadium. Dezelfde vraag en gelukkig kreeg ik net zoveel medewerking als u. De volgende middag werd er in volle glorie getrouwd in de kapel van ons ziekenhuis. Alles tot in de puntjes verzorgd. Een stralende bruidegom en een stralende zeer benauwde bruid... In mijn zak de dormicum om haar weg te spuiten bij een longbloeding. Pff dat neem je natuurlijk mee aar huis! Na het lezen van dit verhaal lopen de tranen weer even over mijn wangen. Collegas vonden dat ik het te dichtbij liet komen. Nou en! Het is het heftigste maar ook het mooiste wat ik ooit in mijn 20 jarige carriere als oncologievpk heb mogen doen voor iemand! Twee weken na de bruiloft op valentijnsdag lag haar trouwhoedje op haar witte kist.. En ondanks dat het vreselijk en oneerlijk was wat er gebeurd was , was ik blij dat ik ervoor had kunnen zorgen dat ze getrouwd waren.



anne
11-2-2016 15:34

Een arts is een mens

maar nóóit zomaar een mens

Kanjers zijn het!



Hans Stevens
20-2-2016 09:37

Natuurlijk, huilen mag. Prachtig en tegelijkertijd verdrietig verhaal van de zorg. Kijk ook eens naar een blog van een intensivist. Werken in de gezondheidszorg is niet voor iedereen weggelegd. Je moet wel van mensen houden om voor ze te kunnen zorgen. Dat de situatie waarin een patiënt zich bevindt je daardoor soms raakt, is dan ook niet gek. Maar mogen zorgmedewerkers wel huilen? Is het erg als je je emotie niet meer onder controle hebt?

https://www.venticare.nl/nieuws/nieuws/huil-jij-mee/



Stella
21-4-2016 14:06

Hoe aangrijpend en hoe fijn om te lezen dat we niet altijd een nummer zijn voor iemand. Ik heb een traan gelaten bij het lezen van dit mooie en ontroerende verhaal.



M.M.
7-5-2016 11:40

In mijn ogen ben je pas een goede zorgwerker als je je emoties durft te tonen. Zorg is zorg voor mensen en mensen zijn geen machine's.

Natuurlijk huil je niet met alles mee, maar het zou mij juist bevrezen als je op dit soort momenten geen emotie toont in welke vorm dan ook.

Ik ken de zorg van twee kanten en ik ervaar een arts met emoties als een zegen! Dus Sander de Hosson in mijn ogen ben je een vakman.



Yvonne
7-5-2016 20:34

Mooi dat er dan toch veel kan. Ik heb als verpleegkundige een patiënt gehad die ook terminaal ziek was. Ze zou 's middags in het ziekenhuis trouwen met haar vriend, 's ochtends vroeg aan het einde van mijn nachtdienst overleed ze. Eindeloos verdrietig maakt je dat....



Ellis
18-4-2017 15:15

Dit is liefde van zowel de betrokkenen als van deze geweldige arts. Respect



Margreeth Kelly
18-4-2017 16:32

Ik heb het eerder van je gelezen, en was ook toen tot tranen toe geroerd en erg onder de indruk. Nu weer. Maar wat prachtig, tegelijkertijd. En wat een welverdiende prijs.! Hartelijk gefeliciteerd, idd daar kun je mee thuiskomen. Maar eerlijk gezegd denk ik dat het weinig uitmaakt met welke blog je dit won. Ze zijn elke keer zooo ontzettend goed!

Door je blogs wordt ik bijna nieuwsgierig naar je.

Hartelijk bedankt voor al je blogs elke keer en nogmaals, proficiat! Verdiend!!



Aly
18-4-2017 16:54

Ik heb al diverse blogs van u gelezen en heb heel veel bewondering voor de manier waarop u ons daarin deelgenoot maakt van het wel en wee van uw patiënten. Bij deze dan ook van harte gefeliciteerd met de prijs en ga vooral door met de patiënten zo te benaderen als u doet. Respect🌺



Alie Bos
18-4-2017 17:14

Een arts een mens die naast je staat is een grote troost.



Lia Mureau
18-4-2017 18:14

Wat een triest, maar ook een super mooi, verhaal. Geweldig dat jullie dit hebben kunnen realiseren. Ik weet zeker dat dit echtpaar jullie tot ver na de dood dankbaar zal zijn!



Francina
18-4-2017 20:21

Wat een aangrijpend verhaal,wat goed van jullie dat jullie het voor elkaar hebben gekregen,soms moet je gewoon buiten je boekje gaan dan kan het gewoonweg niet anders. Ik zit in de wijkverpleging en maak ook hele heftige dingen mee die je natuurlijk mee naar huis neemt, we zijn maar mensen maar wel mensen in de zorg die van mensen houden.



Tryanka
18-4-2017 22:24

Raak geschreven. Zo zorgvuldig kun je zorg een gezicht geven. Prachtig.



Karin
19-4-2017 00:09

Ach man! Ik lees het voor de 2e keer en wordt weer geraakt door de warme en liefdevolle manier waarop je met deze menselijke verhalen omgaat. Dat is wat bij het slotcouplet geldt; mensen die het werkelijk snappen. Die snappen wat van werkelijke waarde is, wanneer alle flauwekul wegvalt. Die het zien, en daar dan ook nog de woorden voor vinden. Dankjewel.



Gea vd Veen
19-4-2017 11:22

Geweldig dit is zorg zoals het hoort te zijn geen oneindige regels van wat niet hoort en mag ,je hart laten spreken en hier naar mogen handelen .



Celine koelewijn
19-4-2017 20:19

Ik ben zo dankbaar voor jullie betrokkenheid. Ik loop zelf bij dokter Mertens die ook altijd zeer betrokken is, hoe razend druk jullie het ook hebben. Dit is een feest der herkenning van hoe ik elke keer weer meemaak hoe jullie met patiënten omgaan, inclusief al het ondersteunend personeel. Complimenten! Ook juist voor de emoties, ben blij dat de passie voor jullie vak voelbaar is, dat geeft mij als patiënt zijnde juist enorm veel vertrouwen!



Janneke
19-4-2017 22:42

Huilen mag....



Jannie
20-4-2017 06:41

Kippenvel...om dit te lezen... Wat een pracht mens ben jij , dat je dit samen met anderen nog kon doen... En ook ik werk in het ziekenhuis. Huilen mag ..ook wij kennen emoties..... en ook wij en jij mogen huilen.....



Upu Lessy
20-4-2017 15:27

In nederland hebben wij hele goed opgeleide medici !!! Een arts is een professional maar ook mens . En de arts is de rechterhand van God . De arts geeft een prognose en God beslist .



Karin
21-4-2017 06:17

Respect voor hoe jij in het leven staat als arts...en met mensen omgaat .

Heb zelf AML overleefd en weet hoe het is om de dood van dicht bij te voelen



Diny
22-4-2017 19:58

Respect voor je handelen en ondanks het grote verdriet voor de patiënt en zijn geliefde mooi verwoord. Een levensverhaal die veel mensen intens zal raken.



Joke
27-4-2017 14:42

Fijn dat jullie verder kijken wat de zieke nodig heeft en graag wil.



Agnes
27-4-2017 15:58

Wat prachtig.......ben er stil van, wat is " zorgen" toch mooi .



Kirsten
27-4-2017 21:03

De term mensontroerend komt bij me op, waar de ziekte mensonterend is...twee letters verschil die in deze casus een wereld van verschil uitmaken. Ik maak een diepe buiging voor uw team...



Tanneke Wijsman- Douw
2-8-2017 21:50

Intens geroerd door dit verhaal van medemenselijkheid. De wereld is zo slecht nog niet. Laten we hierin blijven geloven.



Judith
10-11-2017 10:55

Wat ontzettend mooi geschreven weer. Met tranen zitten lezen

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen



Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg dinsdag 5 december 20172

Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg

“Geen zin in!”, brulde ze. Als ik niet zo verbaasd was geweest, had ik hard moeten lachen. Zo makkelijk gaf ik mij niet gewonnen.
Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland? woensdag 29 november 20170

Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland?

Het enthousiasme voor palliatieve zorg, hart voor de mensen waar het om draait en de drive het goede te doen. En…praten over het...
Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius woensdag 22 november 20170

Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius

‘Ik ga wel in de hoek zitten,’ schatert Arnold, ‘daar zit ik toch altijd al.’ Hij hangt zijn jas over de stoel van de...
RSS