Longarts Sander de Hosson - Morpheus
Longarts Sander de Hosson - Morpheus

Aantal weergaven: 132559

Morpheus

'Hoe moet het zijn een ziekte te hebben die mensen nauwelijks van de buitenkant zien?'

Ze zit rechtop in bed. Haar handen zijn gebald tot vuisten en omsluiten de bedrand. Ik zie grote aders op de handrug. Prachtige handen, handen die een man lief hadden. Die zes kinderen hebben grootgebracht. Handen die ervoor zorgden dat zij koninklijk onderscheiden is voor haar indrukwekkende carrière als vrijwilliger. Handen die er toe doen. Maar ook handen die zich nu ballen, omdat haar lichaam niet meer wil. Omdat haar longen niet meer het simpele fatsoen kunnen opbrengen hun werk te doen. Omdat COPD zo’n onwaarschijnlijke rotziekte is.

Eerder die week hebben we haar opgenomen. De zoveelste longontsteking. Een zoveelste longaanval. Haar lippen tuiten bij elke ademhaling. Haar pogingen om meer lucht binnen te krijgen, zijn niet voldoende. Ik zie haar benauwde lichaam. Ze ademt snel en oppervlakkig. Ik zie haar gelaat, haar neus, ze zijn blauw. Die kleur ontsiert dit prachtige mens.

Ik ken haar al jaren van mijn polikliniek. Klein, mager, scherp, kritisch. Humoristisch. Helder en wijs. Ze is 86 jaar, maar ze weet dondersgoed wat hiphop en Netflix zijn. Boven alles is ze trots en dapper. Ze woont op zichzelf. Een huishoudster is resoluut afgewezen. COPD verwoest zonder schaamte haar inspanningsvermogen. Toch weet deze vrouw via ingenieuze manieren haar huis schoon te houden. Haar familie slaat dat verontrust gade.

Vandaag, tijdens mijn visite bemerk ik voor het eerst angst in haar ogen. Nauwelijks kan ik me voorstellen wat zij voelt. Want hoe voelt dat, zo benauwd te zijn? Hoe voelt het stil op de bank te zitten of in bed te liggen terwijl je longen werken alsof je een marathon loopt? Hoe moet het zijn een ziekte te hebben die mensen nauwelijks van de buitenkant zien? Hoe moet het zijn om opgesloten te zitten in een lichaam dat niets meer kan, terwijl je in wilde paniek tegen alle wanden slaat en schopt om er uit te kunnen?

Al veel vaker hadden we gepraat over de dood. Ze was er niet bang voor had ze gezegd. Maar ze was wel doodsbang om te gaan. Om te stikken. “Laat dat niet gebeuren,” had ze me niet lang geleden gevraagd.

Ik pak haar hand vast en kijk in haar diepgrijze ogen. Die warmte, die wijsheid. Ze stellen de vraag opnieuw zonder het te zeggen. En op mijn beurt vertel ik haar dat de medicijnen die de benauwdheid zo goed kunnen remmen voor haar klaarstaan. Het is een stilzwijgende afspraak die we eerder maakten en wordt nagekomen nu de benauwdheid zo allesoverheersend is geworden dat elke minuut te lang duurt.

"We zullen de morfine nu continu geven zodat de benauwdheid niet steeds terugkomt als de pilletjes uitgewerkt zijn. Via een pompje."

Ze kijkt me aan. “Graag”, brengt ze uit. Hoe onvoorstelbaar benauwdheid moet zijn, zo onvoorstelbaar moet het ook zijn om dat niet meer te hoeven ervaren. Als de verpleegkundige en ik weglopen en ik me nog even omdraai zie ik de eerder door haar dochter zo mooi omschreven 'opluchting'.

Later die middag loop ik opnieuw langs. Haar borst haalt nu rustig adem. Ze heeft haar handen met die grote aders naast zich neer gelegd. Ontspannen. In de korte ontmoeting die onze ogen maken, beseffen we beiden dat we elkaar niet meer zullen zien. Dan pakt ze mijn hand. Ik voel dat ze zacht knijpt.

“Bedank Morpheus*,” fluistert ze zacht.

“Heel erg vaak,” fluister ik terug.

Als ik wegloop, zie ik dat haar lippen niet meer getuit zijn. Verre van dat. Ditmaal glimlachen ze. Het bleek een afscheid.

(c) Longarts Sander de Hosson

* Morpheus was de Griekse god die in dromen verscheen. Hij woonde in een grot bedekt met papaverplanten. Het medicijn morfine werd naar deze god vernoemd.
Dit artikel verscheen eerder in het tijdschrift 'Psychosociale Oncologie' van de NVPO

Auteur: Sander de Hosson

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

44 reactie(s) op artikel "Longarts Sander de Hosson - Morpheus"


Diana
30-9-2016 20:52

Wat heeft u dat weer mooi beschreven... Indrukwekkend



Marion
1-10-2016 13:31

Wat een verhaal, u kunt bijzonder goed schrijven!



Christien Heinsius
1-10-2016 16:04

Heel liefdevol.



jennie
1-10-2016 17:55

Wat fijn te weten dat er artsen zijn die luisteren en hun woord nakomen.



Henny
1-10-2016 18:15

Een arts naar mijn hart !!,Prachtig verwoord ,keep up the good work.



Rimmy
1-10-2016 18:56

Zo'n betrokken arts verdiend iedereen!!! Ga zo door Sander de Hosson



ivonne
1-10-2016 19:07

Tranen over mijn wangen. Wat een zegen voor deze dame U als arts aan haar bed te mogen hebben.



Jacueline Thomas
2-10-2016 16:10

Prachtig geschreven. Ook veel herkenning over de angst van mijn moeder. Die benauwdheid maakt het allemaal zo moeilijk voor deze patienten.

Ook bij haar heb ik gemerkt hoe het haar geruststelde een arts te hebben die voor haar duidelijk was, maar ook begaan en liefdevol.



Marjan
3-10-2016 10:04

Mooi........😢



Mary
3-10-2016 13:37

U komt op mij over als een arts die zeer begaan is met zijn patiënten. U schrijft zo liefdevol over Uw patiënten en Uw werk.Respect.



r.busaan
3-10-2016 14:28

Als ik in de buurt van Zwolle woonde en ik zou iets aan mijn longen krijgen dan werd dr Husson mijn arts. Wat een fantastische dokter is hij



Mariet
3-10-2016 16:50

Wat een ongelofelijk mooie omschrijving van een zwaar gevecht...



Betty Frankemölle
4-10-2016 21:48

Geweldig wat een invoeren vermogen en respect. Hierdoor kon deze dame rustig sterven. Dank dat u dit verhaal gedeeld hebt.



Door Falaksoroe
8-10-2016 12:22

......dat is waar ik me ook zo zorgen maak....om stikkend aan je einde ooit te moeten komen...pfff...ik weet nl hoe t is om bijna geen lucht te kunnen happen..

geweldige arts....Dankuwel dat u deze dame hebt geholpen👍🏽🙏🏽🍀



Geerlings
8-10-2016 12:34

Tverhaal van m'n Moederdag was ze bang maar uiteindelijk rustig ingeslapen dank zij morfine ook er zijn meer patiënt vriendelijke dokters jammer dat deze met pensioen is hoop nog

lang veel te kunnen maar ga m'n moeder achterna soms is ademen zwaar werken



ineke noorman
8-10-2016 12:40

wat een respect heb ik voor u zo betrokken bij de mensen ik heb zelf copd in het laatste stadium en vind het geweldig zoals u dit verhaal op papier zet er zullen vast meer artsen zijn die zo betrokken bij hun patienten zijn maar er zijn er jammer genoeg ook nog heel veel waar het aan dat stukje begrip en medeleven aan ontbreekt



laura kraijo
8-10-2016 12:51

veel respect, longarts is heel begaan met mij, heb zelf COPD gold, respect voor u,. ademen is zwaar werken.

Mijn longarts is heel gegaan, ik respecteer hem byzonder.

Kwaliteit van leven is belangrijk.



joke schouw-ermeeren
8-10-2016 13:23

oh ik hoop ook dat ik niet stik en hoop dat ik goed geholpen wordt als het met mij zo ver is !voel me steeds meer achteruit gaan en krijg de 12 weer een scan hoop een goede uitslag en hoop nog fijne jaren te krijgen !en kan me heel goed vinden in dit mooie verhaal!



Else
8-10-2016 14:11

Oh het is zo herkenbaar wat u schrijft dokter Sander.

Mijn moeder onlangs,...was 84 en ook bang om te stikken maar kreeg ook morfine om in te slapen. Dr de Leede stelde me gerust, dat ze haar niet zouden laten stikken. Maar...ook ik lag daar omdat ik last had van exacerbaties en net een pacemaker had gekregen, en heb het dus ook zelf meegemaakt. Ik zat in de rolstoel naast haar bed. Ben al 3 keer bijna gestikt, maar je raakt bewusteloos voor je het weet. De eerste keer snachts in de ambulance, de tweede keer in het ziekenhuis en de derde keer kreeg ik een hartstilstand, was zelf al naar het ziekenhuis gegaan, ben ik gereanimeerd en heb een week moeten slapen voor ze het aandurfden me van de slangen te bevrijden. Nu een jaar geleden en vecht nog steeds met de naweeen en ben een lichamelijk wrak geworden. Heb het dus overleefd, maar heftig is vreselijke hallucinaties in de weken daarna, als gevolg van 8 dagen aan het morfine infuus. En heb nu ook een hartprobleem erbij. eergisteren nog een elektroshok gehad om het hart weer in het gareel te brengen. Ik ben nog betrekkelijk jong, nog geen 65 , van nature opgewekt en vol humor, maar als ik dit weer mee moet maken weet ik niet of ik dat nóg een keer kan verwerken...niets is erger dan geen adem kunnen halen.....idd.!!



Rudy
8-10-2016 14:28

Mooi geschreven en vooral in een taal die iedereen begrijpt.

Ik herken veel dingen in het verhaal al zeggen de heren doktoren dat je niet dood gaat aan COPD.



Greet
8-10-2016 15:55

Heel mooi gesproken das precies wat het is copd 💕



Saman van peer
8-10-2016 16:10

ja ik zit ook ver in mijn laatste faze en bang ben ik niet maar ik ben wel bang om te stiken en ik hoop dat he zo ver is ik ook goed word geholpen daar ga ik maar van uit en ik ga best wel achter uit dus ik weet nie hoe lang het nog kan duure



Betty
8-10-2016 16:11

Zo herkenbaar...drie maanden geleden heb ik mijn man zien sterven na een niet te winnen gevecht tegen de gevolgen van zeer ernstige COPD... Vol respect ben ik voor de manier hoe hij met dit gevecht omging,



Marijke Helvensteijn
8-10-2016 16:30

Heel mooi verwoord en duidelijk, het ontroerde me.

Ik weet uit ervaring dat het zo voelt.



saskia brands
8-10-2016 19:56

wat mooi.. en wat een fijn mens die ook arts is,,, god wat mis ik dat,, weet je een goed gestrek EN gehoord worden is zo prettig,, .......kortom ontroerend geweldig



Thea
8-10-2016 20:21

Mooi en liefdevol verwoord!



Henk
8-10-2016 21:58

Heel goed omschreven,heb zelf COPD en ervaar zelf hoe zwaar het is je hoofd wil zo graag maar je longen houden je lichaam tegen



Agatha
8-10-2016 22:29

22-06-2003 de dag dat mijn man overleed na ruim 24 jaar copd mijn man is op een vreselijke manier overleden ...ik hield er ptss aan over ...en nu lees ik dit ...mooi ..hadden wij maar zo'n arts !



herman bos
8-10-2016 23:09

Zeer indrukwekkend,ik wou dat mijn opa als ards had gehad

Is leterrijk gestikt!!!



Koos B
8-10-2016 23:16

Het maakt je klein! Ik heb zelf COPD, Prachtig weergegeven!!!



j pietens
9-10-2016 10:55

mooi verhaal ontroert mij, heb sinds ik kan heugen astma vaak benauwdheid ,,,enz zat op school in de bossen ,, medicatie kreeg ik pas later mij jeugd tienertijd door met ups en downs ,, ging trouwen kreeg kinderen ,, groeiden op ,,rokende mensen in mijn huis veel waaronder ook ik,,, op een dag zou naar mijn werk ik werd niet wakker ,mijn dochter vond mij bewusteloos op mijn bed , mama je moet werken ,, kids in paniek ambulance weken in het ziekenhuis waarvan drie op i,t c bij mij is c o p d geconstateerd uiteidelijk niemand rookt meer in mijn huis waaronder ikzelf ook niet natuurlijk nu 10 jaar ongeveer geleden voel ik mij beter als ooit en ook als tevoren ben happy hou van mijn kids en kleinkids ,,,,ben blij dat ik dit nog mag meemaken mij heeft het blij gemaakt ,,ben nu achtenzestig fiets elke dag loop elke dag ,,,ben dankbaar voor het leven!!! en het duurt nog wel even..sterkte mensen ,,dit wou ik even schrijven ,,hoe het ook kan.!!



Madelon de Beer-Sjouwerman
9-10-2016 11:08

5 okt 2004 stierf mijn moeder op dezelfde manier zoals boven omschreven. Dit lezend doet mij alle gevoelens die ik toen voldoende nu 12 jaar later weer beleven. Tranen in mijn ogen.



sjaan van der Kraan
10-10-2016 17:50

wat fijn wanneer de arts er is wanneer je hem nodig hebt. Daar kan je op vertrouwen en hoeft niet bang te zijn voor het einde ! Genoemde arts is een echt mens !



rianne
10-10-2016 21:21

wat n mooi verhaal en hoe herkenbaar heb copd weet het nu 3jaar



Gerda de Jong
11-10-2016 20:51

Mooi en liefdevol ....



Agnes
13-10-2016 19:25

Wat prachtig beschreven. Hieruit straalt warmte, betrokkenheid en begrip uit voor de patiënt! Ik hoop dat ook ik rustig mag sterven.



Marion
14-10-2016 22:35

Wat prachtig en liefdevol gedaan. En wat een betrokkenheid. Hoe mooi is t om zo te gaan. Longarts Sander, uit juiste hout gesneden!



Phia Lathouwers de Waal
16-10-2016 11:55

zelf heb ik copd ,Vanaf mijn dertinde jaar ben nu 77 jaar.ben dankbaar voor de goede medicatie die er is Heb een euthanesie veklaring ,voel me goed nu er beter word omgegaan met erg zieken en hun wensen..



Ans Eeken
16-10-2016 14:45

Prachtig verhaal, wat een lieve en begripvolle longarts.

Zelf mis ik van een long de bovendste longkwab.ivm kanker.

Andere long COPD,maar voel me vaak niet serieus genomen door mijn longarts. Erg jammer. Had graag een secend opinie maar weet de weg niet.



rina de vries
16-10-2016 20:42

petje af voor dit verhaal, deze arts en ik krijg tranen van deze belevenis

een echte arts, die zijn verhaal kwijt kan via fcebook

heel veel mazzel en zegen aan u gewenst!



Anneke Janssen-Westenbrink
18-10-2016 00:03

bij mij is de longziekte LIP vastgesteld,

ik kan er goed mee omgaan,

je leven verandert hierdoor.

vr. gr. Anneke



Godelieve Derwael
18-10-2016 22:55

om stil van te worden . . . en 0 zo dankbaar

voor die innig liefdevolle begeleiding . . . 💓💕💗 🌈🌅 🌻 🌾



Greetje Wedda-Jager
19-10-2016 19:42

Mooi geschreven........................

Ik ga door het leven al 9 jaar met 1 long, maar moet altijd allert zijn voor verkoudheden en virussen, wat ik nooit was gewend !! Ik ging altijd zelf dokteren met paracetemols , hoestdrankjes enz............. maar moet me nu wel aanpassen !!! Ik hoop nog vele jaren mee te maken zoals ik me nu voel !!! En dat ik nog heel wat jaren mag genieten van mijn kinderen en kleinkinderen !!!



henny
23-10-2016 19:48

heb zelf ook copd, en vind het verhaal erg mooi.

Maar zelf heb ik copd 2 maar voel me erg goed. Dus soms twijfel ik wel.

Al hoewel ik wel vaak kort ademig ben . Ben 81 aar.

En weet niet hoe het verder gaat. Maar zo,n dokter wil ik ook wel.

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen



Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg dinsdag 5 december 20172

Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg

“Geen zin in!”, brulde ze. Als ik niet zo verbaasd was geweest, had ik hard moeten lachen. Zo makkelijk gaf ik mij niet gewonnen.
Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland? woensdag 29 november 20170

Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland?

Het enthousiasme voor palliatieve zorg, hart voor de mensen waar het om draait en de drive het goede te doen. En…praten over het...
Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius woensdag 22 november 20170

Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius

‘Ik ga wel in de hoek zitten,’ schatert Arnold, ‘daar zit ik toch altijd al.’ Hij hangt zijn jas over de stoel van de...
RSS