Longarts Sander de Hosson - Fonkelend
Longarts Sander de Hosson - Fonkelend

Aantal weergaven: 87270

Fonkelend

“U gaat ervoor zorgen dat ik dat haal. U gaat er voor zorgen dat ik mijn kleinkind zie.”

“Maar ik word oma over vier maanden.” De vrouw, ergens achter in de zestig, kijkt me geschrokken aan.

Ik kijk naar haar lever, op het beeldscherm naast mij. Door de uitzaaiingen zie ik nauwelijks nog normaal leverweefsel. Haar kleren hangen veel te los om haar lichaam. Zeker twintig kilogram is ze afgevallen, vertelde ze. Haar gelaat is ingevallen. Ik heb haar net verteld dat de uitgebreid uitgezaaide longkanker bewezen is.
"Rampzalig dus", had ze het samengevat.
Dat kwam inderdaad goed overeen met de werkelijkheid: extreme vermoeidheid zorgde ervoor dat ze aan bed gekluisterd was. Haar ‘performance score’, de mate van functioneren is beroerd (voor de kenner: ECOG 3) en dat geldt als absolute reden om geen chemotherapie meer te starten. Dat vertel ik haar.

Even is ze stil. Dan heft zij haar vinger naar me op. Haar ogen fonkelen. “U gaat ervoor zorgen dat ik dat haal. U gaat er voor zorgen dat ik mijn kleinkind zie.”

De woorden kaatsen terug tegen alle muren van de kleine spreekkamer. Haar dochter en haar man kijken me aan, verschrikt, verscheurd. Daarna wordt het helemaal stil.

Ik wacht en probeer dan: “Maar u zal er waarschijnlijk nog veel zieker van worden, er is zelfs een kans dat u aan of tijdens de behandeling overlijdt.”
Haar ogen fonkelen: “Kan me niet schelen. Ik accepteer elk risico en elk consequentie. Maar… -er staan tranen in haar ogen- ik wil mijn kleinkind zien. U kan dat niet weigeren.”

Haar dochter pakt haar vast. “Maar mam”. “Nee. Nee”, roept ze. Het is mijn leven, mijn keuze en mijn kleinkind.”
Ik herpak me. "U ontneemt zich wel de kans om goed te sterven".

Dit benadert de crux. Wie bepaalt voor haar wat kwaliteit van leven en sterven is? Ik? Zij? Ga ik een grens over als ik zou behandelen? De grens van goede geneeskunde? Mijn eigen grens? Is dit wel goed hulpverlenerschap? Of is dit weigeren juist goed hulpverlenerschap?

We staan voor het vuur. Meer informed consent dan dit is niet mogelijk. Patiënte kent de risico’s. Ze kan dood gaan door de behandeling, maar het is haar expliciete keuze. Moreel beraad, intercollegiale toetsing. Een hoogleraar longoncologie. Ook een hoogleraar ethiek. Twijfel. Dilemma's.

Ze weet te overtuigen. We starten de behandeling. Met ongelooflijk veel disclaimers. Dit is exceptioneel. Een worsteling. Niet alleen voor patiënt.

Waar we bang voor zijn, komt uit. Het wordt inderdaad tergend zwaar. Na elke kuur wordt ze opgenomen met ernstige bijwerkingen. Bloedarmoede. Ontsteking van haar darmwand. Diarree. Blaren in de mond. Koorts, wat een longontsteking blijkt door haar verminderde afweer en nog veel meer van die zo ellendige bijwerkingen. Mijn palliatieve hart wordt getart, maar we zetten door.

We doen onze uiterste best. Groeifactoren om haar afweer in orde te houden, bloedtransfusies, EPO. Sondevoeding om haar dramatische gewichtsdaling te keren. De thuiszorg, de verpleegkundigen, de diëtiste, de huisarts, de familie, maar bovenal patiënte. We werken samen. Het evenwicht is kwetsbaar. Ze geeft al die tijd geen enkele krimp. Nimmer een wanklank.

Als moed een voornaam heeft, is het de hare.

Net twee weken voor de uitgerekende datum wordt de laatste chemokuur gegeven. De huisarts belt vlak daarna. “Het gaat niet goed. Ze gaat dood.” Hij stuurt haar in. We zien direct dat ze een massale longontsteking heeft. Is nauwelijks in staat te praten. We nemen haar op, geven haar opnieuw zware antibiotica en kruisen onze vingers.
In de week erna knapt ze dan wel wat op, maar de situatie blijft kritiek. De foto laat een dramatisch longbeeld zien en ik begrijp niet hoe dit met het leven verenigbaar is. Hier doorklieft een ijzeren wil alle gangbare medische wetten, dat kan niet anders.

We hebben een morfinepomp gestart om de benauwdheid te bestrijden. Ze had dat eigenlijk niet gewild. “Als ik daardoor maar niet dood ga”, had ze uitgebracht.
Ik vertel haar en haar hoogzwangere dochter (41 weken) over mijn twijfels. Ze heeft harde buiken. Moeder is fors benauwd en normaal zou ik in deze situatie starten met palliatieve sedatie omdat ik haar klachten niet meer goed kan bestrijden. Ik vertel dat ik denk dat de kans levensgroot is dat ze zal gaan sterven op korte termijn.
De dochter pakt moeders hand vast en kijkt me aan. Met eenzelfde felheid als ik eerder bij haar moeder zag: “Laat mijn kind halen".

Het geschiedt. Wederom: Is dat ethisch? Daar twijfel ik over. Tot op de dag van vandaag. We hebben het gedaan.

Een bizar gegeven. Op de 1e verdieping strijdt een vrouw om te blijven leven, terwijl een verdieping hoger haar dochter wordt ingeleid. Er is geen eerder moment in mijn carrière geweest dat leven en dood elkaar zo bevochten hebben, er is geen eerder moment geweest dat vreugde en verdriet elkaar zo betwisten. Ik denk aan het filmpje 'Moving on' dat ik al zo vaak zag, ik zie de parallel.

En dan staan we erbij. Verderop. In de gang. Samen met de compleet uitgerukte verpleegkundige staf, alle oncologieverpleegkundigen en de gynaecoloog.

We zien het. We zien haar. We zien hun. Drie generaties vrouwen. Het kleine meisje wordt in de armen van haar oma gelegd. Ze omarmen elkaar.

Ik kijk naar haar hand, die zachtjes het handje van het meisje omklemt. Van haar hand kijk ik naar haar ogen. Nog steeds fonkelen ze. Maar niet meer van woede of angst.
Ze fonkelen van moed, van vastberadenheid en bovenal fonkelen ze van kwaliteit van leven.

Twee dagen later overlijdt zij.

-

(c) Longarts Sander de Hosson

Auteur: Sander de Hosson

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

50 reactie(s) op artikel "Longarts Sander de Hosson - Fonkelend"


M derksen
11-12-2015 00:47

Wat een ongelofelijk.bijzonder.hartverscheurend verhaal! Ben super trots op jullie! Sander.....je bent een toparts! Dit draagt dat lieve kleine wezentje voor altijd mee dankzij u.hopelijk gaat het goed met ze! Oma verdient de beste engel!



annabel
11-12-2015 08:09

Sander wat een fantastische ode aan deze mw en bovenal dat wat je vak inhoud en de passie die je daarvoor hebt ..



Ellen Valentijn
11-12-2015 08:28

Wow, wat een bijzonder verhaal! En wat een bijzondere arts die dit zo heeft meebeleefd.

Petje af, Sander!

En aan de mevrouw, net oma, zou ik willen zeggen: ik hoop dat u rust heeft gevonden daarboven en vanaf de wolk trots kunt zijn op uw dochter en kleindochter!



Ada Meijssen
11-12-2015 08:53

Ik heb een enorm respect voor u dat u zo menselijk durfde te zijn dat u deze mensen dit wrede geschenk hebt gegeven en niet aan de "normale" gang van zaken hebt vastgehouden. Ik heb zelf als verpleegkundige een vergelijkbare situatie meegemaakt en een keer vanaf de andere kant gezien bij een dierbare vriendin. Hartverscheurend en mooi tegelijk. Prachtig zoals u het beschreven hebt. U heeft mijn uiterste respect als arts en als mens.



Karin Bron
11-12-2015 09:04

Met tranen in de ogen lees ik dit warme verhaal. Als kinderverpleegkundige, coordinator in de VPTZ en het hospice, ben ik best wat gewend. Geweldig deze moedige oma en moeder. Wat een liefde. Maar ook wat een geweldige arts, die dit elke keer met ons deelt. Sander ga aub door met je geweldige werk en het schrijven van je ervaringen. Het geeft mij ook energie en kracht om door te gaan met ons mooie <3 dankbare werk.



Gerlinda Piet
11-12-2015 09:06

Prachtig geschreven! en daarin voel je de mens achter de arts; heel mooi! Stelt me gerust dat in de zorg er nog echte zorg is!

Ben zelf ook verpleegkundige maar merk te vaak dat artsen casussen 'koud' laat. of in ieder geval wordt dat zo ervaren..

Wat hebben dit kleine en grote meisje teweeg gebracht; hoop dat de dochter/kersverse moeder dit verhaal nog vaak mogen vertellen aan anderen.



Regina
11-12-2015 09:12

Met diepe ontroering heb ik uw blog gelezen. Als arts neemt u uw verantwoordelijkheden maar uw mededogen voor dit gezin van waaruit u handelt en samenwerkt is goud waard. Prachtig nogmaals. Hartelijke groet, Regina



Marjolijn Fleuren
11-12-2015 09:42

Beste Sander, wat heb je dit mooi vanuit je hart gedaan! Jouw delen met de mensheid zorgt voor een warm hart!

Langs deze weg wil ik je ook graag nog bedanken voor de terugkoppeling van het ERS gisteren tijdens het longsymposium, goed verhaal!



Barbara
11-12-2015 09:45

Ik ken u niet en kom dit verhaal "per ongeluk" tegen. Wat bent u een mooi mens! Dikke tranen bij het lezen, wat een heftige emotie. Respect!



Iris
11-12-2015 10:02

Kippenvel,.....wat een mooie, maar ontzettend heftige realiteit. Bewondering voor de oma, dochter en de arts,......dit is hoe de zorg hoort te zijn, kijken naar wat de mogelijkheden en vooral, wensen zijn van de patiënt, of ze kosten wat kost verder willen of juist kiezen voor de andere kant.



Ester
11-12-2015 11:11

Bedankt voor deze ode aan het leven.

Later, als het kleine meisje dit leest , zal ze beseffen hoe waardevol de twee dagen met haar oma voor iedereen zijn geweest.



annemieke
11-12-2015 11:24

Kippevel en tranen, wat een moed en doorzettingsvermogen. En dokter wat een dilemma......Ik geloof meteen dat je zoiets nooit meer vergeet.



Paula
11-12-2015 12:49

Ik heb het niet uit kunnen lezen zonder tranen. Ik zou werkelijk waar dit vak wat u uitoefent niet kunnen doen. Diep respect. En wat schrijft u prachtig!



linda
11-12-2015 12:49

Ondanks alle regeltjes...en protocollen. . Proberen....een oma het mooiste geschenk te geven voor dat ze haar ogen sluit...geweldig! Diepe buiging voor zo'n Zorg hart!



Anca
11-12-2015 13:16

In tranen.....Diep respect.......



rita
11-12-2015 13:28

Wat een moed....en doorzettingsvermogen....buiten alle grenzen....respect! Het onmogelijke mogelijk gemaakt hebben.



Cor
11-12-2015 14:11

Diep respect voor alle artsen, die tegen de logica en redelijkheid in toch besluiten dit traject in te zetten. Respect voor de patiënt, haar dochter.......... zoals eerder gezegd, later zal dit kleine meisje dit lezen en beseffen dat zijn niet gewoon, maar uitzonderlijk gewenst is.



Yvonne
11-12-2015 14:59

Wat kom dit binnen tranen over me wangen voor u die dappere mevrouw en voor mezelf en mijn moeder. Was 6 maanden zwanger van mijn eerste,toen mijn moeder te horen kreeg dat ze erg ziek was door heel haar lichaam ..48 uur later was ze er niet meer..

Wat een dillema,wat een kracht en een moed en fijn dat ze haar kleinkind heb mogen zien. Voor mij was er opluchting dat mijn moeder niet zo heeft moeten lijden...respect voor de mensen die hier iedere dag weer mee moeten omgaan.



Mary
11-12-2015 15:52

Af en toe zie ik een verhaal van U op facebook.Steeds weer verhalen waarin Uw werk maar meer nog Uw liefde voor de patienten een belangrijke plaats inneemt.Prachtig om te lezen.Respect voor de manier waarop U omgaat met de (on) mogelijkheden van Uw vak.



Jolijn Kamphuis
11-12-2015 17:04

In detijd dat ik als verpleegkundig specialist oncologie werkte, heb ik een soortgelijk verhaal meegemaakt.

Alleen overleden moeder en dochter binnen en dochter wilde bij de begrafenis van moeder zijn. Heel aangrijpend



Helma
11-12-2015 17:07

Ik ben hier stil van, wat een oerkracht van de vrouw, ik hoop dat haar kleindochter net zo een sterke vrouw wordt!



Anna van Heugten
11-12-2015 17:55

Respect, wat een prachtig verhaal.

Ons kleinkind kan nu elke dag geboren worden,

ik moet er niet aan denken dat ik hem niet zou kunnen zien, kippevel!



Dianne
11-12-2015 20:25

Steeds opnieuw lees ik je blogs met heel veel respect, Ik werk zelf als palliatief verpleegkundige in het hospice, Je verhalen zo herkenbaar.

Fantastisch werk wat je neer zet ! Ieder mens met een naderend einde gun ik een betrokken arts als jij !

Ik deel je blogs wel eens op mijn fb pagina....dus dank je voor het delen van je ervaringen.



Marthy Vos
11-12-2015 20:30

Fantastisch ! Wat een bevlogenheid ...van alle kanten.



Marianne
11-12-2015 20:56

Aangrijpend. Zo herkenbaar. Mijn partner heeft ook gevochten tot het laatste moment. Hij wilde nog zoveel met mij mee maken. Mooi zo een bevlogen arts



els brandenburg bay
11-12-2015 22:12

heel mooi en ontroerend als ik zover kom zou ik willen dat ik zo'n arts als jij hebt een met een hart op de goede plaats wat een pracht oma zou zij geweest zijn maar ze kijkt vanaf boven mee en waakt over haar geliefde mensen



Linda
11-12-2015 23:36

Arts, maar ook mens.

Ethisch verantwoorden, maar ook handelen naar gevoel.

Hoop doet leven, ook al was het maar even.

Wat mooi en vol gevoel en afwegingen geschreven.

Met tranen in mijn ogen neem ik mijn petje voor u af en zeker ook voor de oma en de kersverse moeder die dit ook voor elkaar hebben mogen en kunnen doen !



Bart Baake
12-12-2015 00:47

Mooi geschreven en een ontroerend verhaal, maar ik vind het op z'n zachts gezegd bedenkelijk dat een zwangere vrouw om deze reden wordt ingeleid, zonder medische indicatie.



Ineke
12-12-2015 00:55

Waarom lijkt het toch altijd zo t zijn, dat je een 'leven moet geven om er een te ontvangen'? Bij mijn drie zwangerschappen overleden drie dierbare mensen. En ik ervaar het zovaak ook bij anderen. Echt bizar.



Bart can Veenen
12-12-2015 08:19

In één woord....compassie. Wat een prachtige daad....en volharding....voor haar waren motivatie en inzet logisch te begrijpen.....van jullie alleen maar in te voelen, geweldig! Dichter bij jezelf kun je haast niet komen, hou het vast.



Saskia
12-12-2015 08:45

Kippevel en wauw wauw zeg, wat mooi en toch zo triest.

Geeft mij weer een beetje hoop dat er onder artsen toch mensen zitten die begaan zijn. Top Sander je mag echt trots op jezelf zijn dat je buiten de protocollen naar de wens van de patient hebt geluisterd.



linda
12-12-2015 08:52

Bijzonder verhaal. Het had mijn verhaal kunnen zijn. Mijn vader kon ook de chemo niet meer aan en zat thuis zijn laatste weken uit. Ik hoogzwanger besloot om het lot te bepalen. En liet ons kindje niet halen. Ze hebben elkaar ook net niet mogen zien. Maar ik heb een zoon gekregen die sprekend op zijn opa lijkt. Bijzonder dat ieder weer andere keuzes kan en mag maken.



Brusster
12-12-2015 10:14

Respect, een diepe buiging! Zelfde meegemaakt met mijn schoonvader. Wilde sterven als opa. Stierf op de uitgerekende geboortedatum maar baby werd toch 2 weken later geboren. Leven en dood zo dicht bij elkaar.



Antoinette
12-12-2015 11:58

Als verpleegkundige in de palliatieve thuiszorg zie ik vaak dappere, vastberaden mensen die of snel willen sterven, niet alleen voor zichzelf maar ook om familie te ontlasten en ik zie mensen die met een reden, een overtuiging hier blijven ondanks alles.

Mensen die willens en wetens keuzes maken mag je niet in de weg staan. Gelukkig heeft u dit gezien! Dank u daarvoor!



Sija
12-12-2015 16:44

Wat een moed...respect voor alle mensen die hier aan meegewerkt hebben.

Wat heeft dit kleine meisje een super geweldige Oma.

Met tranen gelezen!

Ook tranen voor mijn dochter die mij haar kleine meid toevertrouwde!

Zij overleed toen haar meisje 4jaar was!



Britt
12-12-2015 17:02

Een ontroerend verhaal, dat zeker. Maar ik heb toch zeker ook een kritische noot. In een tijd waarbij de zorgkosten de pan uitreizen, jonge mensen te horen krijgen dat een behandeling niet wordt vergoed, omdat het niet levensreddend is. Dan voelt het wel heel cru dat het dus blijkbaar aan de willekeur en goodwill van een arts ligt, of iemand een behandeling krijgt of niet. Ik ben dankbaar voor deze vrouw en haar familie, maar ik denk aan alle andere mensen, waarvoor dit niet zo mag zijn.



Ine Abraas
13-12-2015 11:06

Ontroerend verhaal over een vrouwtje die doodziek heeft gevochten om haar kleinkind geboren te zien worden.Met dank aan een perfect team van specialisten met name oncologen en gynacoloog is het "wonder'' geboren.

Fantastisch voor deze familie!!!!!!

Verder sluit ik mij aan bij de kritisch noot van Britt (12-12-2015) hier boven.

Ik sta verder voor 100% achter haar!!



Jolanda
13-12-2015 11:58

Wat een keuze, voor zover je over een keuze kunt spreken. Ik ben tot tranen geroerd door dit verhaal, maar besef dat dit slechts een uitzondering is. Velen missen de geboorte of een jubileum door deze rotziekte.

Veel respect voor u en deze familie.



Margrieta
13-12-2015 13:52

in tranen lees ik dit verhaal. Het onmogelijke wordt mogelijk en brengt kwaliteit van leven, hoe kort er ook samen genoten kan worden.

Mocht ik ooit een arts nodig hebben dan hoop ik dat dat ook een mensen mens is als deze arts!



Pascale van Tongeren
13-12-2015 18:09

Fijn dat er dokters zijn die menselijkheid laten prevaleren boven alles.

En ik ben het eens met Britt: zulke dure behandelingen (ook die van de dochter) zouden niet mogen afhangen van de goodwill van n dokter. En hoezeer ik die mevrouw ook begrijp, hebben wij als consumenten daar ook niet een verantwoordelijkheid voor?



Leander Grielen
14-12-2015 09:48

Respect voor je Sander.



fia
15-12-2015 12:50

daar waar Liefde is,is God!!!!



Milou van Berlo
17-12-2015 09:46

Alles gedaan om aan de laatste wens van deze mevrouw en haar naasten tegemoet te komen. Dit is warme palliatieve terminale zorg ten top!

Respect voor je Sander!



lena
18-12-2015 16:49

heel veel respect voor deze dokter en wat een geweldige oma



abdou jatta
21-12-2015 00:33

hi kitty



Mieke
3-3-2016 20:08

Wat een mooi/droevig verhaal zeg.

Petje af voor je inzet.



Miranda
5-3-2016 09:38

Respect voor je Sander! Wat ontroerend beschreven



Gerdine
10-4-2016 17:58

Ik werd door een vriendin van de site kanker.nl op jouw blogs gewezen Sander (sorry dat ik tutoyeer maar het lijkt alsof ik je ken na alle berichten gelezen te hebben).

Wat ben jij een pracht-longarts! Die kennelijk ook nog tijd vindt om hier een deel van zijn praktijkervaringen op een bijzondere manier met ons te delen.

Zelf ben ik bijzonder tevreden over de behandelingen van mijn longartsen (rechterlong geheel verwijderd in juni 2015) maar zo "menselijk" als jij overkomt is een unicum!

Ga vooral door met het schrijven, ik zal vanaf nu alles volgen omdat het steunt.



Ulla Hogenberk
14-6-2016 18:24

Kanjer,

ik ben blij en dankbaar dat mijn longarts Sander heet.

Wat een verhaal.



Astrid
13-10-2016 19:48

Jemig meneer De Hosson wat een verhaal. Wat een vast beradenheid en wat onvergetelijk voor het gezin. Maar ook inzicht dat niet alleen patiënten maar ook u als medische staf constant voor dilemma's staan. Dank voor uw verhaal

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen



Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg dinsdag 5 december 20172

Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg

“Geen zin in!”, brulde ze. Als ik niet zo verbaasd was geweest, had ik hard moeten lachen. Zo makkelijk gaf ik mij niet gewonnen.
Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland? woensdag 29 november 20170

Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland?

Het enthousiasme voor palliatieve zorg, hart voor de mensen waar het om draait en de drive het goede te doen. En…praten over het...
Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius woensdag 22 november 20170

Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius

‘Ik ga wel in de hoek zitten,’ schatert Arnold, ‘daar zit ik toch altijd al.’ Hij hangt zijn jas over de stoel van de...
RSS