Longarts Sander de Hosson - Betoverend (een ode)
Longarts Sander de Hosson - Betoverend (een ode)

Aantal weergaven: 72982

Betoverend (een ode)

'Uren later loop ik door de donkere gang. Tot mijn verbazing hoor ik in de verte een vreemd geluid. Lijkt het nu echt alsof iemand zingt?'

Op een eenpersoonskamertje, helemaal achterin de lange gang van de verpleegafdeling ligt een hoogbejaarde man. Enkele dagen geleden was hij opgenomen met een uitgebreide longontsteking.
Toen hij op de spoedeisende hulp gearriveerd was, bleek dat er geen familie was meegekomen. Bij navraag aan de huisarts, bleek deze ook niet meer te bestaan. Hij leefde een teruggetrokken bestaan; ook zijn vrienden waren al lang geleden overleden.
Jarenlang had hij eenzaam in een klein huis in een naburig dorp geleefd en zich actief onttrokken aan het oog van de maatschappij.

De laatste weken was dat door toenemende ziekteverschijnselen niet meer gelukt. De huisarts had thuiszorg geregeld, hoewel hij daarop afwerend had gereageerd. Zijn benauwdheid nam toe en deze zorg alleen bleek niet meer voldoende. Hij was ingestuurd met een dringend verzoek tot een terughoudend beleid ten aanzien van alle fratsen die de modern geneeskunde in petto kan hebben. "Geen polonaise", had de huisarts ter verduidelijking op de verwijsbrief geschreven.

Op de thoraxfoto was naast de longontsteking nog veel meer afwijkend longweefsel gezien waar verder geen onderzoek naar werd gedaan. Patient was daar volstrekt helder in geweest. Met antibiotica zou getracht worden de klachten te behandelen en 'dat zou het zijn'.

Een nog jonge verpleegkundige, relatief onervaren, verzorgt hem en het is duidelijk dat ze het goed met elkaar kunnen vinden. Ze geeft hem extra aandacht en hij stelt dat duidelijk op prijs. In haar pauzes zit ze steevast aan zijn bed.

Later zal ze vertellen over de gesprekken die ze gevoerd had. Over zijn jonge jaren, de liefdes. Zijn zoektocht daarnaar en zijn uiteindelijke vondst. Mooie jaren volgden. Zijn vrouw overleed veel te vroeg, nu tientallen jaren terug. Hij had verteld over het verdriet dat ze geen kinderen hadden gekregen. Hoe hij daarna was vereenzaamd. Vrienden om hem heen die wegvielen. Zijn eenzame bestaan.

Het is een bijzondere ontmoeting, deze hoogbejaarde man en deze jonge vrouw, nog geen 25 jaar oud. Ik had waardering voor de manier waarop zij met elkaar omgingen. Ik had waardering voor de tijd die zij nam om met hem te praten, ondanks haar drukke bezigheden elders.

Zijn situatie verslechtert in de dagen erna snel, de longontsteking neemt toe en hij is benauwder geworden. Morfinespuitjes zijn niet meer voldoende en er is gestart met een continu pompje. Binnen het team spreken we over palliatieve sedatie.

In geen van de dagen van zijn opname zal er nog bezoek komen. Aan het einde van zijn laatste middag, op een zondag, bezoek ik hem om zijn benauwdheid te beoordelen, hij ligt er rustig bij. Zijn gelaat is ingevallen, zijn neus wit en op zijn benen zijn vlekken ontstaan. Daarbij heeft hij een rustige, maar ongelijke ademhaling. Hij was stervende.

In de overdrachtsruimte spreek ik de verpleegkundige aan het einde van haar dienst. Ze had afscheid van hem genomen, diep ontroerd. Ze moet naar huis. Kinderen, vrienden, het leven. Maar het liefst blijft ze bij hem in zijn laatste uren. Er staan tranen in haar ogen.

Ze vertelt over zijn angst alleen dood te gaan en herhaalt dat niemand meer komen zal om afscheid te nemen. Hij zal alleen sterven. Daar in dat kille ziekenhuiskamertje, achter op de gang.

Wij weten dat de verpleegkundige van de avond de verantwoordelijkheid heeft over de zorg van tien patiënten, dus er zal nauwelijks tijd voor hem zijn. Ik beloof haar aan het einde van mijn dienst, uren later langs te lopen. Ook ik heb geen tijd, een volle spoed, een drukke telefoon.

Uren later loop ik door de donkere gang. Tot mijn verbazing hoor ik in de verte een vreemd geluid. Lijkt het nu echt alsof iemand zingt? Ik kijk om de deur van de kamer. In het gedimde licht ontwaar ik dezelfde verpleegkundige van vanmiddag, die al thuis had moeten zijn.

Betoverend.

Zij heeft haar hand om die van hem gelegd. Hij is diep in slaap, ademt nauwelijks meer. Ze kijkt strak naar hem, neuriet zacht een liedje, waarvan ik de tekst niet kan horen. Ze is te geconcentreerd om mij op te merken. Het zal zijn laatste uur zijn.

Ik draai me om zonder dat ze me gezien heeft. Bewondering. Ontroering. Meer dan dat.

Nu een paar jaar later, weet ik dat je dit leest. Een verhaal dat het verdient, verteld te worden. Het raakt de absolute essentie van wat zorg moet zijn. Menselijk contact, luisteren, er zijn.

Het is een ode aan jou en daarmee aan iedereen die zich sterk maakt voor kwaliteit van sterven. Een eenzame dood is een uitzondering, de zorg daaromheen kan uitzonderlijk zijn.

-

Dit verhaal verscheen eerder op Nursing.nl - Ode van een arts aan een verpleegkundige

-

(c) Longarts Sander de Hosson

Auteur: Sander de Hosson

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

50 reactie(s) op artikel "Longarts Sander de Hosson - Betoverend (een ode)"


Annie Fik-Wierstra
4-12-2015 19:33

Dit is nu zo`n ervarings verhaal waar mijn hart heel warm van wordt, en ik bevestig zie dat er nog steeds verzorging is met het hart op de juiste plaats.



Annie
4-12-2015 21:38

Ik vond het een heel mooi ervaring tegenwoordig vergeten wij dat ouderen wat hun nodig hebben is een luisterenoor.En om in de zorg te werken moet je ervoor geboren zijn je wordt het niet je geboor ermee.Dat is een mooie gave van God



Gerlinda
4-12-2015 21:53

wat gaaf om te lezen, en super dat er artsen zijn die dit zien en ook voelen! Geweldig.. Zorg is en blijft mooi.. zeker als je net dat beetje extra kan doen! Top Pleeg en top Arts!



Riet
4-12-2015 23:08

Ontroerend een feest van herkenning



Daniëlla
5-12-2015 05:15

Chapeau zuster!



Barbara
5-12-2015 08:15

Prachtig



Door Falaksoroe
5-12-2015 10:05

Diep Respect voor de longarts maar zeer zeker ook

Voor de verpleegkundige!



Lisette
5-12-2015 10:09

wat geweldig van de zuster maar ook van de arts om dit op te schrijven.



rianne
5-12-2015 12:43

deze mensen verdienen een lintje!!!!!!!



Els
5-12-2015 13:30

Zo herkenbaar, werk met een gouden randje!



Anita
5-12-2015 13:40

zulke aandacht verdient iedereen die op sterven ligt van de direct betrokkenen, heb het vele jaren met heel veel liefde gedaan en denk er na 10 jaar nog met veel voldoening aan terug



Gretha Kleinman
5-12-2015 13:56

En daarom ben ik verpleegkundige......



Ineke Luikel
5-12-2015 14:36

Hier wordt ik stil en ontroerd van. Menslievendheid en omzien naar de ander hebben we zo erg nodig in deze tijd.



Alie
5-12-2015 15:46

Diep Respect voor verpleegkundige en longarts.



Gonny Hoekstra-Jong
5-12-2015 17:01

Wat geweldig als iemand zo'n liefde voor een medemens in zijn/haar hart gelegd krijgt en er naar handelt. Kippevel.



Ada
5-12-2015 18:12

Zo ontroerend!



riet
5-12-2015 18:59

Wat ben ik blij dat ik als verpleegkundige in een hospice mag werken!!



Nathasja
5-12-2015 22:55

Wat een prachtig verhaal.... Mijn lievelingssprookje is het meisje met de zwavelstokjes ...... Dat lijkt gevoelsmatig op dit verhaal ❤️



Lida
5-12-2015 23:21

Zo mooi xx



Riet
6-12-2015 08:23

Prachtige verpleegkundige, prachtige longarts, prachtige blog......Indrukwekkend.....



Sineke
6-12-2015 09:04

Dit is de essentie in het leven. Menselijk Contact met een gtote C!



jurrie
6-12-2015 09:17

Ontroerend; tranen in de ogen



Ingrid Smit
6-12-2015 10:05

Mooi beschreven! Eenzaamheid is van alle tijden. Ook als je jong bent kun je eenzaam en alleen zijn. Daarom schrijf ik het boek "De kracht van diabetes" en ben ik wandelcoach om mensen met diabetes type I te laten zien dat ze niet alleen zijn. Ik luister naar hun verhaal. Aandacht en tijd werkt helend. Op Wereld Diabetes Dag 14 november jl schreef ik daarom mijn blog over 29 jaar diabetes type I. https://www.facebook.com/dekrachtvandiabetes/posts/415935408599751



Annelies Verwoerd
6-12-2015 10:11

Wat ontroerend om dit te lezen ,geweldig dat er nog zusters zijn ,die daar oog voor hebben ,diep respext



Beuseker
6-12-2015 11:51

Dit alles hebben ze geen tijd meer voor , Dat zijn sprookjes.



Fokke Krottje
6-12-2015 12:55

Geweldig. De uiteindelijke boodschap moet voor ons allemaal glashelder zijn.



Jo Bohnke
6-12-2015 13:08

Geweldig zulke mensen moet je zoeken met een lampje , diep respect voor beiden



Corrine Steigenga
6-12-2015 14:05

Prachtig beschreven Sander de Hosson! Een dokter met een hart!!!

Ontzettend lieve verpleegster met eveneens een groot hart!!!

Jullie doen het met LIEFDE.

Blijf vooral zo als jullie zijn.



Annemieke de Boer
6-12-2015 14:48

Fijn dat dit verhaal is opgtekend. Hoeveel van deze verhalen zijn er in stilte? Zorg schreeuwt om harten als deze.



Henk Meilof
6-12-2015 20:29

Schitterend stel mensen, mensen met een hart op de goede plaats.

Een prima longarts, ben zelf COPD g4 in het zelfde WZA en hoor daar veel over deze longarts.



Elsje huyghe
7-12-2015 10:04

Wat de verpleegster doet is zo belangrijk: tijd maken, luisteren," er zijn" voor de ander. Heel herkenbaar. Ik ben zelf vrijwilliger geweest in de palliatieve zorg, de mooiste tijd van mijn leven! Ik voelde me er echt thuis. Aan het begin van het leven staat iedereen klaar om je welkom te heten. Diezelfde aandacht verdient elke mens ook op het einde van het leven! Eveneens een pluim voor de longarts. Hij ziet en verwoordt wat hij de absolute essentie van de zorg noemt.



Esther
7-12-2015 11:33

Pracht geschreven!!!! Echt een kunst om de woorden zo mooi op papier te kunnen krijgen. Chapeau!!!



nicol
7-12-2015 13:52

respect voor deze geweldige arts en verpleegkundige.

ik ben diep geroerd.!!



Hanny Damen Pennings
8-12-2015 00:27

Zo herkenbaar, heb ongeveer in de zelfde situatie gezeten.

Was uitzendkracht Indertijd en het moment was onbetaalbaar en heeft me verrijkt.

De reactie van het uitzendbureau ook "je moet niet denken dat je die uren betaald worden"

Alsof ze dat zouden kunnen betalen.Deze ervaring was nl onbetaalbaar!



Edward Heijn
8-12-2015 10:56

het klinkt misschien wat vreemd in de oren als ik vertel, hoe ik hier in een tijd van 2 jaar heb zitten vereenamen, nadat ik hier in een andere provincie woon en leef. waar ik oorspronkelijk niet vandaan kom, en 2 jaar geleden, mijn ex partner bij mij vandaan ging, , na 10 jaar viel alles weg bij haar, inmiddels is zij ook al overleden, en ik zit hier in die provincie waar het eigenlijk voelt alsof ik de schuldige was van het weggaan en het overlijden, ik zag niemand meer, voor mijn familie was een bezoekje van 150km te ver weg, in 2 jaar heb ik ze slechts 2 keer gezien, want ook een auto had ik niet, , geen werk, gewoon echt puur eenzaam, laat voor wat jongere mensen daar een urgentie voor komen. dat is mijn advies, mijn moeder is nu 81 jaar oud, en heb haar in die 2 jaar 2 keer gezien, maar door mijn doorzettingsvermogen om weg te komen, en te accepteren zoals het is, verhuizen voor jonge mensen bracht een wachttijd mee van 8 tot 10 jaar, mijn moeder haar antwoord daar op, dan ben ik allang al dood, dan hoeft het niet meer, maar door mijn bereikte leeftijd van 55 jaar mag ik reageren op senioren woningen, en dat werkt, want hoe mooi klinkt het als ik zeg, ik ga naar huis, zo voelt het voor mijn familie, met in het bijzonder voor mijn moeder, en ik ben weer fatsoenlijk onder de mensen waar ik geboren en getogen ben, en niet in het veroordelende niemandslandgat, waar ik als schuldige van de dood van mijn ex word gezien, en dit verhaal wat ik hierboven lees, roept bij mij ook zeker rillingen op mijn rug op, laat niemand in eenzaamheid leven of sterven, het is het ergste wat er is, helaas een flinke ervaring door de jaren heen..



Heidi
9-12-2015 16:42

Prachtig hartverwarmend💕



Rosa Rietveld
10-12-2015 08:37

Zo herkenbaar, eenzaamheid en een eenzame dood. Helaas kom ik het in mijn werk als overledene verzorgster ook tegen. Geen familie helemaal alleen in de laatste fase van je leven. Ik ben altijd blij als ik dan een verpleegkundige tref die de tijd vrij kon maken om aandacht te geven. De laatste zorg die ik dan mag geven voelt dan heel, extra, bijzonder.



Sarah
10-12-2015 21:39

Mooi en ontroerend! Fijn om te lezen dat mensen zo echt aandacht hebben voor een ander. Laat je stilstaan bij de belangrijke dingen in je leven.



Annelies
11-12-2015 13:13

en daarom blijft dit zo'n mooi vak en voelen we ons weer verbonden, dank aan de arts voor het delen en de collega voor haar liefde



Marja
21-12-2015 12:30

Diep geroerd ❤️



Berd Stapelkamp
24-12-2015 17:12

Een prachtig verhaal. Gelukkig werken er mensen in het ziekenhuis. Toch is sterven in het ziekenhuis niet logisch. Waarom vind geen overdracht plaats aan een hospice. Daar is deze situatie vanzelfsprekend en niet toevallig afhankelijk van een een superlieve verpleegkundige.



Yvonne Hemmes
25-12-2015 05:11

Zo mooi en ontroerend om te lezen. Zo triest is de harde realiteit.

Bedank dat jullie er zijn! 💐💐



Wilhelmina
25-12-2015 13:13

Ook ik las het met tranen in mijn ogen,en ook in de reacties.Het verhaal over eenzaamheid,ook herkenbaar voor mij. Heb wel lieve mensen om me heen,maar er blijven toch ook vele lege uren. Deels door mijn GGZ status en ik het daardoor ook niet altijd aan kan. Maar deze verpleegster, wat geweldig,wat een betrokkenheid,pluim waard! En voor Sander die het optekende,super. Mogen velen zo'n einde meemaken. Dat gun je toch iedereen.💞



josee neven
7-1-2016 12:30

Ontroerend mooi. Er gebeuren toch nog biezondere momenten, ondanks de drukte en het gejaag. Gewoon prachtig... er zijn voor iemand x



Noeska
12-3-2016 10:13

Het stuk ontroert mij en tegelijk besef ik dat wij met zijn allen nog veel te verbeteren hebben in de palliatieve zorg. Recentelijk heb ik mijn vader bijgestaan tijdens zijn stervensproces in een instelling voor kleinschalig wonen voor dementerende. Ook hij had een pneumonie met COPD. Ik heb gestreden voor morfine en wij gingen van bolus naar bolus en uiteindelijke bolus dormicum erbij. De verzorgsters bedoelen het goed maar hun onbekwaamheid in dit soort situaties levert het lijden van hun cliënten op. Als verpleegkundige heb ik het proces aan moeten sturen voor zover mij dit lukte......maar hoe verloopt dit bij al die andere ouderen in onze zorginstellingen???

De Brug

Breng jij mij weg tot aan de brug

Ik ben zo bang om daar alleen te staan.

Als je daar bent, ga niet direct terug

maar wacht totdat ik overga en zwaai me na,

dan voel ik mij heel veilig en vertrouwd.

Breng jij mij weg tot aan de brug.

Ik heb geen idee hoe diep het water is.

De overkant lijkt mij zo ver.

Je kunt de oever hier niet zien

zover het oog reikt, zie ik mist.

Ik twijfel aan het verder gaan.

De angst voor de dood is

als je angst voor het leven.

Het nieuwe lijkt te groot

om het oude op te geven.

In de diepte van je verlangen

ligt de kennis van het nieuwe leven,

zoals een vlinder al weet van vliegen

in zijn donkere cocon.

Breng jij mij weg tot aan de brug,

en ga dan niet te vlug terug.

Zwaai jij mij na

als ik er over ga.

Een heel klein duwtje in mijn rug

is alles wat ik nog verlang van jou.

Dank voor je liefde en je trouw.

Ik ga nu gauw,

want het begin is reeds in zicht.

Ik voel de warmte van een licht.....



Annamarie
18-3-2016 12:44

Prachtig!



Petra
28-12-2016 14:04

Diep geraakt en ontroerd. Bedankt voor het delen. Zoveel respect voor de mensen in de zorg!



Ria
12-11-2017 16:45

Veilig en geborgen sterven, een wens , mag dat voor ieder echt weggelegd zijn.

Emphatische mensen in de zorg graag en ook in het bestuur.



Daien
21-11-2017 11:41

Dit raakt mij. Het geeft mij een warm gevoel van binnen . Een gevoel van liefde , respect , geduld luisterend oor en aandacht naar een ander. Dit heb ik zelf ook meegemaakt bij een client die alleen was en geen familie had die dicht bij haar kon zijn.



René Xhofleer
28-11-2017 14:16

Na het lezen van dit verhaal kan ik, met tranen in mijn ogen enkel zeggen; ik hou van jullie, dank dat jullie erzijn. xxx

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen



Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg dinsdag 5 december 20172

Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg

“Geen zin in!”, brulde ze. Als ik niet zo verbaasd was geweest, had ik hard moeten lachen. Zo makkelijk gaf ik mij niet gewonnen.
Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland? woensdag 29 november 20170

Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland?

Het enthousiasme voor palliatieve zorg, hart voor de mensen waar het om draait en de drive het goede te doen. En…praten over het...
Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius woensdag 22 november 20170

Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius

‘Ik ga wel in de hoek zitten,’ schatert Arnold, ‘daar zit ik toch altijd al.’ Hij hangt zijn jas over de stoel van de...
RSS