Hoe ga jij om met levensvragen?
Hoe ga jij om met levensvragen?

Aantal weergaven: 4359

Levensvragen...Wanneer gaan ze leven?

Zit jij weleens met levensvragen? En spreek je erover? Agora ging op pad en vroeg het aan mensen op straat. Benieuwd of het aansluit bij jou ervaringen? 

Levensvragen zijn vragen die ieder mens wel heeft, maar die niet zo aan de oppervlakte liggen. Vragen die mensen uit de weg gaan, omdat ze moeilijk te beantwoorden zijn en vaak niet als urgent ervaren worden. We vroegen aan mensen op straat of zij weleens met levensvragen zitten en of ze daarover praten. En wanneer en met wie. 

In kleine kring
Het filmpje biedt mooie inzichten voor een ieder die betrokken is bij thema’s als levensvragen, spirituele zorg en geestelijke begeleiding. Ook in opleidingen kunnen deze inzichten aanleiding geven tot mooie discussies. Het blijkt dat als mensen al levensvragen hebben en erover praten, zij dit doen in heel kleine kring. Zou dat anders zijn als mensen weten dat ze ongeneeslijk ziek zijn? Verandert dan het perspectief op het leven en de vragen? En hoe ga je daarmee om als zorgprofessional? 

Spirituele zorg

Agora maakte het filmpje als vervolg op het boekje ‘De wereld van de trage vragen’ dat we eind 2016 uitbrachten. Op verzoek van VWS maakte Agora een inventarisatie over vragen, knelpunten en verbeterpunten van geestelijke begeleiding in de palliatieve zorg thuis. Hierin staan antwoorden op vragen als: Wat gebeurt er op het gebied van spirituele zorg? Hoe vinden patiënt en naasten in de palliatieve zorg hierin hun weg?

Perspectief van patiënt en naaste

Agora stimuleert een palliatieve benadering in zorg en welzijn waarbij aandacht is voor alle dimensies: lichamelijk, psychisch, sociaal en spiritueel. We werken vanuit het perspectief van de patiënt en naaste.
In dit filmpje willen we laten zien welke ervaringen mensen hebben met levensvragen en spirituele zorg. Wat voor beeld hebben zij daarbij? 

Vragen
Hebt u vragen over het filmpje of het boekje ‘De wereld van de trage vragen’? Neem dan contact op met Marijke Wulp, beleidsadviseur Agora.


Auteur: Marijke Wulp

Meer links

IconClassfa-newspaper-o

1 reactie(s) op artikel "Hoe ga jij om met levensvragen?"


Mary Ritsema
8-8-2017 23:04

Als ik het filmpje bekijk denk ik aan het begin van dit jaar. Mijn moeder van 87 was al een tijdje ziek, ze was vaak duizelig en misselijk en had vaak hoofdpijn. Mijn man en ik komen gemiddeld 3 x per week bij haar en ik alarmeerde de huisarts. "Het gaat niet goed met haar, ik ben bang dat ze zal vallen, ondanks de goede zorgen van het personeel van het verzorgingshuis." Mijn moeder die 2 1/2 jaar geleden kanker in haar mond had, heeft al veel doorstaan en ik weet dat zij dankzij onze zorg er nog is. Al twee keer waren we net op tijd in het ziekenhuis. Een ziekenhuisbacterie was één van de oorzaken dat zij er normaal gesproken in 2000 al niet meer geweest zou zijn als ik niet had besloten om haar niet alleen te laten. Dat zet je ook aan het denken, als ze toen deze strijd niet had overleefd had ze nadien die kanker niet gehad, had ze geen urosepsis gekregen, geen ziekte van meniere en zo kan ik nog een rijtje opnoemen. Maar dan had ze ook niet de geboorte van drie achterkleinkinderen meegemaakt. Dan had ze ook ook niet de warmte en zorg van het personeel van de ziekenhuizen en de verzorgingshuizen meegemaakt. In januari brak ze voor de tweede keer haar heup en de hartspecialist die haar na de breuk van haar heup onderzocht, door een communicatiefout net te laat, schrok van de conditie van haar hart. Haar advies: "Laat u verwennen zolang als het kan, span u niet in, ik regel een rolstoel voor u en eet waar u zin in heeft." Wenseten noemden ze dat bij de Burcht in Hoogezand waar ze moest revalideren, maar daar geen energie voor had. Er was overleg met mijn moeder, ze wilde niet meer leven. Maar toen de arts haar voorstelde daar een weekendje over te slapen, had ze zich bedacht. We hebben er allemaal open over gepraat. Toen mijn moeder de stap niet wilde maken, heb ik haar gevraagd: "Het is anders he mam, dan moet jij ook afscheid nemen van ons en als je gewoon inslaapt hoeven wij alleen maar afscheid van jou te nemen!' Haar blik maakte dat ik wist dat hier de de crux zat. Zijzelf en haar hele omgeving, inclusief de artsen, het verzorgingshuis waar ze normaal woont, Tienelswolde in Zuidlaren en de familie, zelfs haar kleinzoon van toen tien jaar dachten dat het snel afgelopen zou zijn. Maar nadat haar suiker daalde naar 2.9 en zij insuline had gekregen bij een suiker van 4.1 ging er bij mij een lampje branden. Ik gaf opdracht de insuline direct te stoppen en de arts te raadplegen. Het was donderdagavond en de volgende dag kreeg ik te horen dat de arts op maandag zou komen voor overleg. No way, bel de weekendarts maar,mijn moeder krijgt geen insuline meer. De weekendarts besloot dat er gestopt moest worden en mijn moeder iedere twee uur op suikers te controleren. Zonder insuline had ze 6. Binnen een week knapte ze op en wilde ze niet meer om 5 uur 's middags naar bed, zoals voorheen wel bijna eiste. Ook was ze niet meer in de war, we dachten dat ze ging dementeren. We hebben ondanks haar ziekte veel gesproken over haar wensen ten aanzien van haar uitvaart. Ik heb ook voorstellen gedaan over waar ze wil worden opgebaard en of zij het goed vindt dat we haar uitvaart in de theaterzaal van het verzorgingshuis waar zij verblijft mogen houden. Ik heb uitgelegd dat ik dat mooi zou vinden omdat de bewoners van het huis er als zij dat willen dan ook bij kunnen zijn. Mijn moeder vond dat een goed idee. Alles is vastgelegd, gelukkig is zij er nog steeds. in het huis hebben we gewoon met de verzorging en de bewoners over haar situatie gepraat, haar tafelgenoten zijn iedere dag weer blij als ze zelf naar het restaurant komt om te eten. Toch weet ik dat ik er vrede mee zal hebben als ze voorgoed haar ogen sluit. Simpel weg omdat wij zoveel mogelijk bijdragen om haar leven zo prettig mogelijk te maken. Mijn moeder zegt dan ook regelmatig: "Als ik jullie niet had, wat had ik dan moeten beginnen!" Ik ben blij dat ik zo'n waardevolle band met haar mag hebben, ik ben daar dankbaar voor!" Dood hoort bij het leven, ik raad iedereen aan om erover te praten. het afscheid is net zo belangrijk als het leven zelf! Gisteren won zij nog met een partijtje klaverjassen van mijn man en van mij. Daar genieten wij van en reken er maar op: wij laten haar echt niet winnen, onze grote kampioen!

Laat uw reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen



Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg dinsdag 5 december 20172

Minnie - Blog Francien verpleegkundige ouderenzorg

“Geen zin in!”, brulde ze. Als ik niet zo verbaasd was geweest, had ik hard moeten lachen. Zo makkelijk gaf ik mij niet gewonnen.
Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland? woensdag 29 november 20170

Wat leeft er in palliatieve zorg in het zuiden van Nederland?

Het enthousiasme voor palliatieve zorg, hart voor de mensen waar het om draait en de drive het goede te doen. En…praten over het...
Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius woensdag 22 november 20170

Tussenstand - Blog Christiaan Rhodius

‘Ik ga wel in de hoek zitten,’ schatert Arnold, ‘daar zit ik toch altijd al.’ Hij hangt zijn jas over de stoel van de...
RSS